رشته حقوق

پایان نامه ارشد درمورد رادیو و تلویزیون

دانلود پایان نامه

اتفاق می‌افتاد مسکوت بود و علی‌القاعده می‌بایست با فراریان در این زمان مانند فراریان زمان جنگ‌ برخورد کرد، تنها مدت تحقق فرار در زمان آتش بس پانزده روز تعیین شد.تا این که در قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1382 در ماده 129 این نقیصه برطرف گردید. ماده 129 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مقرر میدارد: «در جرایمی که پس از اعلام رسمی خاتمه درگیرهای مستقیم رزمی با دشمن و قبل از امضاء قرارداد صلح واقع میشود، از نظر این قانون جرم در زمان صلح‌ محسوب میگردد.» انواع جرم انگاری در شرایط عادی به شرح زیر میباشد.
1ـ فرار کارکنان‌ ثابت نیروهای مسلح
عنصر قانونی
رکن قانونی بزه فرار از خدمت کارکنان ثابت نیروهای مسلح در زمان صلح ماده 56 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1382 میباشد برابر این ماده: «اعضاء ثابت نیروهای مسلح هرگاه در زمان صلح‌ بیش از پانزده روز متوالی مرتکب غیبت شده و عذر موجهی نداشته باشند فراری محسوب و حسب مورد به مجازات‌های ذیل محکوم میشوند:
الف- چنانچه شخصاً خود را معرفی نمایند به حبس از دو تا شش ماه یا محرومیت از ترفیع از سه تا شش ماه
ب- هرگاه دستگیر شوند به حبس از شش ماه تا دو سال و یا محرومیت از ترفیع از شش ماه تا دو سال.»
همانطور که ملاحظه میشود مقنن برای کارکنان ثایت نیروهای مسلح، در صورت مراجعت مجازات‌ دو ماه تا یک سال حبس و در صورت دستگیری مجازات‌ حبس از یک تا سه سال یا تنزیل یک درجه یا رتبه یا محرومیت از ترفیع تا دو سال را پیش‌بینی نموده است.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

رکن مادی جرم
مرتکب جرم فرار از خدمت موضوع این ماده کارکنان ثابت یا کارکنان‌ پایور نیروهای مسلح هستند که تعریف آن‌ها در قوانین استخدامی ارتش و ناجا و سپاه آمده است. در حال حاضر در قانون تعریفی از جرم فرار از خدمت بعمل نیامده است، اما فرار از خدمت شامل ترک محل خدمت توسط فرد نظامی و یا حاضر نشدن در محل خدمت پس از اتمام مرخصی یا مأموریت در داخل یا خارج از کشور بوده که هر دو صورت ترک محل خدمت محسوب میشود و اگر از حد نصاب قانونی (نصاب زمان صلح یا جنگ) تجاوز نماید فرار از خدمت تحقق مییابد،در این رابطه ماده 96 قانون استخدامی ارتش، ماده 105 قانون استخدامی سپاه و ماده 90 قانون استخدامی نیروی انتظامی، مقرر میدارند: «فرار وضع کارکنانی است که مدت غیبت آنان در زمان صلح از پانزده روز و در زمان جنگ پنج روز تجاوز نماید.»
تحقق رکن مادی فرار از خدمت با ترک فعل در زمان صلح است، یعنی فرد بیش از پانزده روز تعیین شده در محل خدمت حاضر نمیشود و از روز شانزدهم قابل تعقیب است. موضوع جرم، فرار از خدمت در زمان صلح است.
البته برخی نویسندگان از روز هفدهم فرد را قابل تعقیب دانسته‌اند که مغایر با نص قانون‌ و رویه جاری محاکم است.چنانچه عدم حضور فرد نظامی کمتر از حد نصاب فوق باشد (پانزده روز یا کمتر) صرفاً تخلف انضباطی محسوب میشود که تنبیه مناسب از سوی فرماندهان وفق مقررات اعمال میشود.
در مورد دستگیری مرتکب نیز اعم است که برای بزه فرار از خدمت دستگیر شده باشد یا در زمان فرار از خدمت برای ارتکاب جرم دیگری از طرف محاکم عمومی یا انقلاب یا نظامی دستگیر شده باشد. چنین فردی برابر مقررات بند ب ماده 59 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح برخورد میشود. اما چنانچه مأمورین برای دستگیری فرد نظامی وارد منزل وی شوند و به دلیل مخفی شدن موفق به دستگیری وی نشوند و بعداً نظامی خود را به دادسرا معرفی نماید دستگیری محسوب نمیشود. برای فرار در زمان صلح کارکنان ثابت در قانون سال 1371 در صورت دستگیری مطابق ماده 38 آن یک تا سه سال حبس یا تنزیل درجه یا رتبه یا محرومیت از ترفیع تا دو سال در نظر گرفته شده است و در صورت مراجعت برابر بند یک ماده 41 این قانون حبس از دو ماه تا یک سال پیش بینی شده است.
ماده 351 قانون دادرسی و کیفر ارتش مصوب 4 دی 1318 برای فرار افسران که بدون عذر موجه واقع شود و مدت آن شش ماه و یا کمتر باشد، حبس عادی از شش ماه تا دو سال و برای فرار بیش از شش ماه اخراج از خدمت و دو سال تا چهار سال حبس با کار را پیش‌بینی نموده بود و برابر ماده 356 این قانون‌ کلیه استواران و گروهبانان و سرجوخه‌ها… چنانچه مدت غیبت آن‌ها پانزده روز متوالی تجاوز نماید، پس از دستگیری به شش ماه تا سه سال حبس عادی محکوم خواهند شد. البته برای افسران شرط تحقق فرار از خدمت در قانون 1318 بیست روز غیبت بود، لیکن در قانون جدید پانزده روز تعیین شده است.
با مقایسه قوانین فوق مشخص میشود، سیاست قانونگذار در قانون مجازات جدید نیروهای مسلح مبنی بر تعیین مجازات‌های خفیف‌تری نسبت به گذشته در خصوص فرار کارکنان ثابت است. نکته قابل توجه آن است که در قانون 1318 در خصوص فرار کمتر از شش ماه و شش ماه و بیشتر از آن و فرار افسران و درجهدران در پاسخ‌دهی تفاوت قائل، لیکن در قانون‌ جدید بین فرار کوتاه مدت و بلند مدت و فرار درجهداران و افسران از حیث مجازات‌ تفاوتی وجود ندارد.
اما ممکن است کارکنان‌ ثابت نیروهای مسلح پس از خاتمه مأموریت یا مرخصی یا دوره آموزشی یا پس از فراخوانی و قبل از خاتمه آن فراری شوند در این صورت مطابق ماده 57 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1382 با آنان رفتار میشود که برای اعمال مجازات‌ به ماده 56 این قانون‌ ارجاع داده است.
ماده 57 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مقرر میدارد:
«اعضاء ثابت نیروهای مسلح که از زمان صلح‌ در مأموریت‌ یا مرخصی یا مشغول گذراندن دوره آموزشی در داخل یا خارج از کشور هستند، هرگاه پس از خاتمه مأموریت‌ یا مرخصی یا دوره آموزشی یا پس از فراخوانی یا قبل از خاتمه آن به فاصله پانزده روز خود را جهت بازگشت به محل خدمت یا قسمت‌های مربوطه در داخل و یا سفارت‌خانه‌ها و یا کنسول‌گری‌ها و یا نمایندگی‌های دائمی دولت جمهوری اسلامی ایران در خارج معرفی ننمایند و عذر موجهی نداشته باشند فراری محسوب و حسب مورد مشمول یکی از مجازات‌های مذکور در ماده 56 این قانون خواهند شد.»
مرتکب جرم برابر ماده فوق اعضاء ثابت یا کارکنان‌ پایور نیروهای مسلح هستند عنصر مادی جرم عدم معرفی به محل خدمت پس از خاتمه مأموریت‌ یا مرخصی یا دوره آموزشی یا پس از فراخوانی و قبل از خاتمه آن به فاصله پانزده روز میباشد. از لحاظ مقررات نیروهای مسلح مأموریت‌ اعم است از این که انجام کاری یا امری در رابطه با شغل سازمانی فرد به وی محول شود یا انجام کار یا امری در یکی از مشاغل
سازمانی غیر از شغل فرد به او واگذار شود و یا به سایر نیروها و یا سازمان‌ها، برای مدتی که زمان آن در مقررات استخدامی نیروهای مسلح تعیین شده اعزام شوند، در صورتیکه کارکنان‌ نیروهای مسلح به سایر وزارت‌خانه‌ها یا نهادها یا مؤسسات یا سازمان‌های دولتی یا وابسته به دولت مأمور شوند از لحاظ مقررات کارکنانی نیروهای مسلح به این وضعیت‌ «مأمور به خدمت» می‌گویند. همچنین، اگر یک نفر نظامی بطور موقت، تحت فرماندهی یک یگان یا سازمان غیر از یگان یا سازمان خود قرار گیرد، به چنین حالتی «مأمور» گفته میشود.
برابر مقرر
ات استخدامی نیروهای مسلح «مرخصی» وضع کارکنانی است که به مدت معین و بطور مجاز، در محل خدمت حضور نداشته باشد. انواع آن عبارتند از مرخصی استحقاقی، مرخصی استعلاجی، مرخصی اضطراری، مرخصی بدون حقوق، مرخصی تشویقی، مرخصی مأموریت.
در قانون استخدام ناجا، مرخصی مأموریت‌ پیش‌بینی نشده است، لیکن مرخصی حج برای یک بار جهت انجام حج تمتع پیش بینی شده و کارکنان میتوانند، از بیست و پنج روز مرخصی با حقوق و مزایا استفاده‌ کنند.
دوره‌های آموزشی در قوانین استخدامی نیروهای مسلح احصاء شده است. از جمله دوره‌های آموزشی می‌توان به دوره‌های تخصصی، سرپرستی، علوم پایه نظامی، مقدماتی رسته‌ای، عالی رسته‌ای، فرماندهی و ستاد علوم استراتژیک اشاره نمود. بنابراین چنانچه کارکنان ثابت که در زمان صلح‌ در مأموریت‌ یا مرخصی یا مشغول گذراندن یکی از دوره‌های آموزشی در داخل یا خارج از کشور هستند، هر گاه پس از خاتمه دوره‌ آموزشی یا پس از فراخوان قبل از آن به فاصله پانزده روز خود را جهت بازگشت به محل خدمت یا به قسمت‌های مربوطه در داخل یا سفارت‌خانه‌ها یا کنسول‌گری‌ها و یا نمایندگی‌های دائمی دولت جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور معرفی ننمایند و عذر موجهی هم نداشته باشند مشمول مقررات ماده 57 میباشند.
نحوه فراخوان در قانون‌ مشخص نشده است و به صورت مطلق و کلی آمده است، اما معمولاً احضار کارکنان‌ از محل مأموریت‌ یا آموزشی یا از محل سکونت (در خصوص افرادی که در مرخصی هستند) صورت میگیرد. لیکن در شرایط اضطراری ممکن است فراخوان از طریق رسانه‌های گروهی و جمعی مانند رادیو و تلویزیون و یا روزنامه‌های کثیرالانتشار به عمل آید که این نحوه فراخوانی نیز منع قانونی ندارد، پس نحوه ابلاغ مؤثر در مقام نیست.
اگر سازمان‌ محل مأموریت‌ یا دوره‌ آموزشی از ترخیص کارکنان‌ موضوع این ماده خودداری نماید و به عبارتی با بازگشت این فرد به محل خدمت خود موافقت نکند، تأثیری در تحقق جرم ندارد، این وضعیت‌ را نمی‌توان عذر موجه محسوب نمود. تبصره 3 ماده 109 قانون‌ استخدام ناجا مقرر میدارد: «کارکنان‌ مأمور پس از خاتمه مدت مقرر موظفند خود را به یگان مربوطه معرفی نمایند و عدم موافقت سازمان محل مأموریت‌ نافی این تکلیف نخواهد بود و در صورت عدم معرفی به موقع، مشمول حکم مندرج در ماده111 این قانون خواهند بود.»
کمسیون قضایی و حقوقی سازمان قضایی نیروهای مسلح نیز در موردی که یگان محل مأموریت‌ خدمت با بازگشت فرد به یگان اصلی موافقت نمیکند یا خود فرد اصرار دارد در یگان محل مأموریت خدمت نماید چنین نظر داده است: «چنین افرادی در پایان مأموریت‌ وظیفه دارند خود را به یگان مربوطه معرفی نمایند، در غیر این صورت، از تاریخ اتمام مأموریت‌ از نظر یگان مربوطه غایب و فراری محسوب میشوند.»
نکته قابل تأمل آن است که در ماده 57 قانون‌گذار بیان نموده به فاصله پانزده روز خود را به محل خدمت معرفی ننماید… و این مطلب باعث شده برخی نویسندگان چنین استنباط نمایند که حد نصاب فرار
برای فراریان موضوع ماده 57 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح چهارده روز است.

اما واقعیت‌ آن است که ظاهر ماده چنین نگارش شده و چنین استنباط میشود، قانون‌گذار برخلاف ماده 56 که مراجعت در روز شانزدهم را باعث منتفی شدن فرار می‌داند در ماده 57 مراجعت در روز شانزدهم را جرم محسوب کرده است و به عقیده برخی از نویسندگان این ناشی از اشتباه قانون‌گذار و عدم دقت بوده است.
رکن معنوی
فرار از خدمت از جمله جرایم عمدی است و برای تحقق آن سؤنیت عام کافی است (بجز برخی مصادیق آن که نیاز به سوء نیت خاص دارند و در جای خود ذکر خواهد شد) یعنی همان که متهم بدون عذر موجه، بیش از حد نصاب قانونی در محل خدمت یا مأموریت خود حاضر نشود برای ثبوت جرم کافی است. معاذیر موجه در ماده 76 این قانون تصریح شده است و شامل در حبس و توقیف بودن، بیماری مانع از حضور، ابتلا به حوادث بزرگ مانند حریق، سیل، زلزله و فوت همسر، پدر، مادر، برادر، خواهر و اولاد میشود.
2ـ فرار کارکنان وظیفه، خرید خدمت و سایر بسیجیان در زمان صلح
رکن قانونی
در ماده 358 قانون‌ دادرسی و کیفر ارتش مصوب 1318 سربازان فراری که شخصاً خودشان را برای انجام خدمت به قسمت مربوطه معرفی مینمودند، چنانچه در زمان صلح باشد فقط به تجدید خدمت زیر پرچم محکوم میشدند، و در صورت دستگیری نیز مشمول مواد 155 الی 165 قانون‌ خدمت نظام وظیفه بودند که پاسخهای غیر کیفری (اضافه خدمت و تجدید خدمت) در نظر گرفته است. در تبصره 2 این ماده اشاره شده است از لحاظ این ماده سربازان وظیفه و داوطلب وقتی فراری در زمان صلح‌ محسوب میشوند که لااقل چهار ماه خدمت داشته و مقررات و تعلیمات مقدماتی را فرا گرفته باشند و هر گاه قبل از اتمام چهار ماه اولیه خدمت مرتکب فرار شوند مشمول مقررات انضباطی خواهند بود، البته برابر ماده 355 این قانون، افسران وظیفه مشمول مواد 351 الی 354 که مربوط به اعضاء ثابت میباشد، میشوند.
برابر ماده 40 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1371 اعضاء غیر ثابت نیروهای مسلح اعم از وظیفه یا پیمانی، و غیره که در زمان صلح‌ مدت غیبت آنان از پانزده روز متوالی تجاوز نماید و عذر موجهی نداشته، فراری محسوب و پس از دستگیری به حبس از شش ماه تا دو سال و یا اضافه خدمت تا یک سال محکوم میشوند، و در صورت مراجعت برابر بند یک ماده 41 این قانون حبس دو ماه تا یک سال پیش بینی شده است که از این جهت تفاوتی بین کارکنان ثابت و وظیفه قائل نشده است. نهایتاً ماده 60 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب 1382 مقرر نموده: «کارکنان‌ وظیفه فراری در زمان صلح‌ هرگاه شخصاً خود را معرفی و مشغول خدمت شوند به ترتیب زیر با آنان رفتار میشود.
الف- چنانچه برای اولین بار مرتکب فراری از خدمت شده و ظرف مدت شصت روز از شروع غیبت مراجعت نمایند بدون ارجاع پرونده به مرجع قضایی در مقابل هر روز غیبت و فرار دو روز به خدمت دوره ضرورت آنان افزوده میشود این اضافه خدمت بیش از سه ماه نخواهد بود.
ب- چنانچه پس از مدت یاد شده در بند الف این ماده خود را معرفی کنند و یا سابقه فرار از خدمت داشته باشند به حکم دادگاه به حبس از دو تا شش ماه محکوم میشوند.»
چنانچه کارکنان‌ وظیفه در پایان فرار دستگیر شوند مشمول ماده 59 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح میشوند، برابر مفاد این ماده: «کارکنان‌ وظیفه نیروهای مسلح هر گاه در زمان صلح بیش از پانزده روز متوالی مرتکب غیبت شده عذر موجهی نداشته باشند، فراری محسوب، و چنانچه دستگیر شده باشند به حبس از سه ماه تا یک سال یا سه ماه تا یک سال اضافه خدمت محکوم میشوند.»
رکن مادی
کارکنان وظیفه موضوع این ماده هستند، برابر مقررات و قوانین استخدامی نیروهای مسلح، کارکنان‌ وظیفه کسانی هستند که وفق قانون‌ خدمت وظیفه عمومی در یکی از دوره‌های ضرورت، احتیاط، یا ذخیره مشغول خدمت هستند،مدت دوره‌های مزبور در ماده 4 قانون خدمت وظیفه عمومی مصوب آبان ماه سال نود مشخص شده است. برای شمول بند الف ماده 60 بر رفتار فرد باید، فرار باید برای اولین بار ارتکاب یافته باشد، فلذا فرارهای مراحل بعدی مشمول مقررات این ماده نمیشود حتی اگر مدت آن کمتر از شصت روز باشد. شرط دیگر آن است که فرار در زمان صلح‌ باشد، و نهایتاً مرتکب شخصاً باید خود را به یگان متبوع معرفی نماید و مشغول خدمت شود تا بتواند از مزایای مزبور بهره‌مند شود، والا در صورت دستگیری مشمول معافیت فوق ‌الذکر نمیشود.
پاسخی که قانون‌گذار به بزه فرار از خدمت کارکنان وظیفه در زمان صلح‌ در صورت مراجعت میدهد، حبس تعزیری دو تا شش ماه میباشد، که نسبت به قانون سال 1371 که شش ماه تا دو سال حبس را در نظر گرفته خفیف‌تر است، ولی نسبت به قانون دادرسی و کیفر ارتش که پاسخ غیر کیفری تجدید خدمت و اضافه خدمت را در نظر گرفته شدیدتر است.

در حالت دستگیری بر اساس مفاد ماده 59 قاضی مخیر به انتخاب یکی از دو مجازات «حبس از سه ماه تا یک سال» و «اضافه خدمت از سه ماه تا یک سال» برای مرتکب میباشد در حالی که برای کسانی که مراجعت نمودهاند و استحاق بیشتری دارند، مجازات موازی تعیین نشده است.
غیبت متوالی بیش از پانزده روز بدون عذر موجه رکن مادی جرم فرار از خدمت موضوع این مواد را تشکیل میدهد. تفاوتی نمی‌کند دستگیری متهم بخاطر جرم فرار از خدمت باشد یا فعل دیگری، چرا که واژه دستگیری اطلاق و عمومیت دارد. همچنین دستگیر شدن اعم از آن است که دژبان پادگان، یا نیروی انتظامی متهم را دستگیر نماید.
با عنایت به این که برابر قانون دادرسی و کیفر ارتش مصوب 1318 سربازانی که در طول مدت

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید