کس و فیلم مث این می مونه که شما تو کوچه و خیابون پوستر نصب کنی یا اطلاعیه پخش کن یه حزب باشی یعنی به نظرم یه جورایی ماهیت این شبکه ها هنوز واضح نشده. »
گفته های عباس نیز دیدگاه امین در خصوص تأثیرات فضای واقعی بر گردش اخبار در فضای شبکه های اجتماعی مجازی را تأیید می کند:
«میگن تصویر اول برا یه عمر تو ذهن آدما می مونه همینه الان 40 ساله تو ایران داره دستمال کاغذی تولید می شه ولی چون اولیش با برند کلینکس بیرون اومده هنوز بعد چند نسل حالا 40 تا برند جدید اومده ها ولی خانومه میره دم مغازه می گه کلینکس می خوام حالا حکایت شبکه های مجازیه. به نظر من چون تو فیس بوک، ایرانیا برا اولین بار واسه انتخابات 88 رو تبلیغات کاندیداها زیاد بحث می کردنو بعدشم خبرا، اطلاعات و اخبار اعتراضا و راهپیماییا رو می ذاشتنو فیلمهای مربوط به تظاهراتو هر روز از صفحه مربوط به طرفدارای کاندیداها می گرفتن به عنوان یه منبع اطلاعاتی قوی درباره تجمعات و حوادثی که اتفاق افتاده و اینکه بازتاب خبرای متفاوتو ببیننو اصلن بفهمن چه خبره مونده تو ذهنشون.»
همچنین کاربران با تأیید اینکه عده ای از اعضای شبکه های اجتماعی به منظور فعالیت های جدی سیاسی از این فضا بهره می گیرند اذعان می دارند که این دلالت برای همه اعضا تأیید نمی شود. بسیاری از جوانان که از استفاده کنندگان پرمصرف این شبکه ها هم هستند در این فضا علاقه و تمایلی چندانی نسبت به پیگیری مطالب سیاسی اظهار نمی نمایند. دراینباره تفاوت خاصی میان دختران و پسران کاربر مشاهده نمی شود. به زعم مهبد:
«در مواقعی تبادل آرا و شکل گیری مباحث پیرامون مسائل سیاسی در شبکه های اجتماعی مجازی نه به معنای سیاسی جهت دهی و جهت گیری نسبت به یک حرکت یا یک جنبش بلکه به معنای مخالفت وضعی برای شکستن قواعد تحمیلی سلیقه ای فضای واقعی است »
در این رابطه خاطره نیز با اشاره به مواجه اتفاقی خود با اخبار سیاسی می گوید:
« شبکه فقط گردش اطلاعاتو تسهیل کرده چون سایتای خبری سیاسیو هر کسی دوس نداره من که ممکنه شبانه روز سراغ سایتای خبری داخلیمونم نرم دوستامم همه مث خودمن ولی از مواردی که شیر می شه کم و بیش از اخبار مطلع می شم. به قول معروف می گن آب می گرده گلا رو پیدا می کنه اونی که اهل سیاسته میره رو سایتای سیاسی می بینه یا تو صفحات گروه های مختلف عضو می شه، رویدادای اینچنینیو تعقیب می کنه و.. اما منم که علاقه و اطلاعی ندارم یا نمی دونم چه جوری باید تو اون سایتا رفت ناخودآگاه می بینمشون. یعنی اون لینکا باعث می شن حتی من که علاقه ندارم چشمم به اخبار بیفته و مطلع بشم مث این می مونه که داری رانندگی می کنی رادیو بازه چند تا خبرم می شنوی »
کسب فرصت ها:
خود خبرنگاری و مستند سازی رویدادها:
امکانات شبکه های اجتماعی مجازی به کاربران این فرصت را می بخشد که لحظه ها، روند تاریخی و سیر تکوینی وقایع، ارتباطات، ایده پردازی ها، حرکت های محیط پیرامون و گفتگوهای کنشگران را پیش رو داشته و پس از طی یک بازه زمانی به قضاوت بنشینند یا برای تصمیم گیری های آتی بدانها رجوع کنند. کاربران عملگرا در دو سطح اجتماعی و شخصی و خاص گرایان بیشتر به صورت شخصی از این فرصت بهره می گرفته به کرات هر دو جنبه را تصریح نموده اند. پروین با مرور مکالمات شبکه ای خود ضمن قضاوت در خصوص دیدگاه هایش از مستند شدن محتوای مطالب احساس خرسندی و لذت می نماید:
« اینکه می بینم متن گفتگوهای دو سال پیش خودم و دوستامو دارم و می رم می خونم برام لذت داره هم اینکه برام جالبه که مثلا اون موقع اینطوری فکر می کردم یا از عکس العملم در مقابل فلان مسئله تعجب می کنم. »
درواقع ثبت فعالیت ها در شبکه های اجتماعی مجازی برای خاص گرایان نوعی احساس تعلق و دلبستگی ایجاد می کند که عمده از آن به خوبی یاد می کنند. صحبت های علیرضا گویای این مطلب است:
« همیشه مرور گذشته رو دوست داشتم گاهی وقتا تو ذهنم گاهی هم می رم عکسای بچگیمو می آرم نگا می کنم. به شبکه هم بیشتر به همین دلیل وابسته شدم چون هروقت بخوام می تونم باهاش به گذشته برگردم همه چیز اونجا هست گورستانی از خاطرات منتها بیشتر دوستانس شاید اگه اون تو ثبت نمی شد من باید خیلی به ذهنم فشار می آوردم. خوندن کامنتهای گذشته، عکسای دوره ای کوه که با همکلاسیا می ریم برام لذت بخشه حتی غمگیناش مث روزی که خبردار شدم یه دوست قدیمیم بر اثر تصادف فوت کرد انگاری تو مغزم ریو یو می شه که خوب این منم و این عملکردمه »
سمیه نیز با بازگویی تجربه خود به این جنبه به خوبی اشاره می کند:
« من از 8-7 سالگی شعر می گم و تو کانونا و انجمنای شعر زیادی عضوم اما بیشتر این کانونا وقتی شب شعر میذارن ترجیح می دن از همون آدمای قدیمی که کتاباشون چندین و چند بار چاپ شده استفاده کنن و تک و توک به جدیدا بها می دن. خود من از وقتی شعرامو رو صفحم می گذارم با استقبال زیادی رویبرو شدم، کامنتای زیادی داشتم حتی منفی که احساس شاعر بودنمو واقعا تقویت کرده»
همانطور که پیشتر اشاره شد مستند سازی فعالیت ها در شبکه های اجتماعی فقط برای روابط فردی حائز اهمیت نیست بلکه اغلب احزاب سیاسی، جنبش های مدنی، بنگاههای کسب و کار، شرکت ها و موسسات فرهنگی صاحب صفحه نیز این امکان را فرصت تلقی می کنند چنانچه در آوریل سال 2010 گزارشی در خصوص آرشیو شدن کلیه توئیت ها منتشر شد (Bierly, 2010). سارا می گوید:
«من و دوستام 2 سال پیش که تو انتخابات انجمن صنفی دانشکده رأی آوردیم یه صفحه آپ کردیم که نه خیلی فعال ولی فعال بود بخصوص وقتی می خواستیم کاری بکنیم رو صفحه می ذاشتیم که نظر بدن یا رویداد می زدیم. وقتی می خواستیم خلاصه فعالیت به دانشگاه بدیم کل فعالیتو از قبل به تاریخ با عکس تو صفحه مستند داشتیم»
صادق نیز با اشاره به تجربه مستند سازی علمی آموزشی خود سرعت پایین اینترنت در ایران و ممنوعیت دسترسی به برخی شبکه های اجتماعی را عامل عدم بهره گیری مناسب کاربران از این فرصت می داند:
«من از طرف شرکت برا یه دوره آموزشی دوهفته سنگاپور بودم قرار بود سه نفری بریم نشد من تنها رفتم. ولی همزمان با برگزاری دوره خلاصه مطالبو برا همکارام یو یوتیوب می فرستادم طوریکه کامل در جریان دوره قرار می گرفتن و سوال می پرسیدن»
اما افزایش روزافزون توئیت ها در سراسر دنیا بی شک تأیید فرصتی است که خودروایتگران در سال های پیشرو در جهان خواهند داشت. خودروایتگری نمونه ای قدرتمند از فرایند مشارکت کاربران در تولید خبر و البته در مواقعی پیشی گرفتن از رسانه های جریان اصلی در تولید خبر است. احسان آن را قدرتی توصیف می کند که شبکه های اجتماعی مجازی برای انسان قرن 21 رقم زده اند. او می گوید:
« من چند سال پیش وقتی فیلمایی مث برخورد انزجارآمیز پلیس امریکا با اون سیاهپوست یا ویدئوهای دارودسته طالبانو که تو یوتیوب پخش شد می دیدم تعجب می کردم ولی الان دیگه برام طبیعی شده یعنی این قدرت محصول فکر بشر قرن بیستو یکمه که از طریق شبکه ها در دسترس همه قرار گرفته»
دیده شدن:

                                                    .