رشته حقوق

کنوانسیون ساختاری ملل متحد

دانلود پایان نامه

– برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) : برنامه توسعه سازمان ملل متحد به کشورها کمک میکند تا یک جامعه تغییرپذیرتر داشته باشند. تغییرات اقلیمی یکی از چالشهای آشکار زمان ماست. پسروی جنگلها، تغییر الگوهای بارش باران و بالا آمدن سطح دریاها استرسها و فشارهای اقتصادی، سیاسی و حقوق بشری را تشدید میکند و در همه قسمتهای دنیا توسعه بشر را تحت تاثیر قرار میدهد. با قرار دادن تطبیق با تغییرات اقلیمی در مرکز تلاشهای کاهش فقر، با توجه مناسب و کافی به نیازهای گروههای آسیبپذیرتر مانند زنان و مردمان بومی، برنامه توسعه سازمان ملل متحد کمک مینماید تا این اطمینان حاصل شود که اقدامات اقلیمی به قدر کافی انعطافپذیر و تغییرپذیر میباشند که برای معضلات اقلیمی زمان حال و آینده مناسب میباشند. ضمنا، برنامه توسعه سازمان ملل متحد بسیار تلاش میکند تا مردم هر چه کمتر در معرض فاجعههای مرتبط با اقلیم قرار گیرند و وقتی هم با آن مواجه شدند تاثیر آن بر زندگی مردم را کاهش دهد.
همچنین برنامه توسعه ملل متحد، با همکاری سازمان بهداشت جهانی در یک پروژه جدید تطبیق با تاثیرات تغییرات اقلیمی (پروژه GEF)، در هفت کشور در سراسر دنیا، برای رهبری رویکردها نسبت به حفظ سلامت در برابر یک اقلیم در حال تغییر و تغییرپذیرتر که توسط تسهیلات محیط زیست جهانی حمایت مالی میشود، کار میکند.
– برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP): برنامه محیط زیست ملل متحد، که به موجب قطعنامه XXVII 2997 مجمع عمومی سازمان ملل متحد در 15 دسامبر 1972 تشکیل شد و مقر آن در نایروبی (کنیا) میباشد، مرکز فعالیتهای سازمان ملل در زمینه محیط زیست میباشد. برنامه محیط زیست ملل متحد از نظر تشکیلاتی، یکی از ارکان فرعی مجمع عمومی سازمان ملل است و دارای سه رکن شورای حکام، دبیرخانه و صندوق محیط زیست میباشد.
برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در فعالیتهای زیست محیطی سازمان ملل مشارکت میکند و در اجرای سیاستها و اقدامات زیست محیطی به کشورهای در حال توسعه کمک میکند و در توجه به تغییرات اقلیمی و اطلاع رسانی وسیع بین دولتها، محافل علمی، تجاری و صنعتی و نیز آگاهی رسانی در سطح ملی بسیار کارآمد بوده است.
نقش حیاتی و مهم برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، در راستای تغییرات اقلیمی، این بود که به همراه سازمان جهانی هواشناسی، در سال 1988 هیات بین دولتی راجع به تغییرات اقلیمی را تاسیس کردند.
برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، حمایتهای لازم را از کنوانسیون ساختاری ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی، در جهت مورد توجه قرار دادن بحران اقلیمی به عمل میآورد. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد از اعضای کنوانسیون، در تلاششان برای ترسیم تعهدات بعد از سال 2012 که بر کاهش انتشار گازهای گلخانهای متمرکز است حمایت میکند. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، برنامهای را راجع به تغییرات اقلیمی که مستقیما از برنامه کار دهلی نو، یکی از برنامههای کاری کنوانسیون ساختاری در جریان کنفرانس دولتهای عضو، به تصویب رسید آغاز کرد که بخشی از فعالیتهای اجرایی بهویژه در رابطه با آموزش و اطلاع رسانی عمومی بود. هدف از این برنامه فراهم کردن ابزارهایی برای دولتها برای ارتقاء اطلاع رسانی و آگاهی دادن راجع به تغییرات اقلیمی است. بهعلاوه برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، و یک گروه کاری راجع به تغییرات اقلیمی که یک گروه مشورتی برای تحقیقات کشاورزی میباشد برنامه مشترکی را راجع به بهبود سیاست علمی تعدیل بحران پدید آمده ارائه کردهاند.
برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، یکی از نمایندگان اجرا برای صندوق محیط زیست جهانی (GEF) و صندوق چند جانبه برای اجرای پروتکل مونترال و نیز عضو گروه توسعه ملل متحد میباشد. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد نقش عمدهای در توسعه کنوانسیونهای زیست محیطی و ارتقاء دانش و اطلاعات زیست محیطی و ایجاد روشهایی برای اجرای آنها در ارتباط با سیاست، و نیز در زمینه کار درباره توسعه و اجرای سیاستها با دولتهای ملی و موسسات منطقهای در ارتباط با سازمانهای غیر دولتی زیست محیطی داشته است. برنامه محیط زیست ملل متحد به عنوان برگزار کننده و تسریع کننده اجلاسها و توافقهای بینالمللی برای مسائل زیست محیطی به ایفای نقش پرداخته است و نقش حیاتی را در زمینه تسهیل برگزاری مذاکرات به خصوص در زمینه محافظت از لایه ازن ایفا کرد. فعالیتهای این نهاد سطح وسیعی از موضوعات راجع به اتمسفر زمین و اکوسیستم‌های زمینی را تحت پوشش قرار می‌دهد. برنامه محیط زیست ملل متحد، در گسترش رهنمودها و معاهدات مبتنی بر موضوعاتی چون آلودگی فرامرزی هوا مساعدت نموده ‌است. به علاوه، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در بیست و هفتمین جلسه هیات بیندولتی تغییرات اقلیمی گزارش فعالیتهای سالانه خود در سال 2007 را منتشر کرد و به بررسی چگونگی مقابله با تغییرات اقلیمی در نقاط مختلف جهان پرداخت.
بر اساس یک کتابچه جدید برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، که در کنفرانس اعضا در دوحه (2012) ارائه شد، پروژههای مردمی میتواند سیاستهای مورد نیاز برای ایجاد برگشتپذیری اقلیمی، برگرداندن منابع طبیعی از دست رفته و مشارکت در یک اقتصاد سبز جامع را رهبری کند. در حالی که تغییرات اقلیمی خطراتی را به همه جوامع تحمیل میکند، اثرات آن احتمالا متوجه بسیاری از فقیرترین مناطق جهان میشود که دارای حداقل توان اقتصادی، نهادی و تکنیکی برای تطبیق و مقابله با آن میباشند و به همین دلیل حقوق اقتصادی و اجتماعی این جوامع بیشتر در معرض تهدیدات تغییرات اقلیمی میباشد.
– کمیسیون توسعه پایدار ملل متحد (CSD): کمیسیون توسعه پایدار ملل متحد در نشست سالیانه خود در آوریل 2007، برای یافتن راه حلهای متوازن راجع به مشکلات انرژی، سیاستهای انرژی که میتواند توسعه اقتصادی و اجتماعی را تقویت نموده و کاهش آلودگی هوا و گازهای گلخانهای را که به عنوان عامل اصلی تغییرات اقلیمی شناخته میشوند، در پی داشته باشد، مورد بررسی قرار داد. بیش از 2000 شرکت کننده به همراه 80 وزیر مربوطه کشورها جلسه سالیانه این کمیسیون را به ریاست عبدالله حمد العطیّه وزیر انرژی قطر برگزار کردند.
کمیسیون در قطعنامه 1/17 خود در بخش توسعه روستایی، اشاره میکند که آسیبپذیری مردم روستایی فقیر نسبت به بحرانهای اقتصادی و مالی، تغییرات اقلیمی و نیز کمبود آب بایستی مورد توجه قرار گیرد و برنامههای حمایت اجتماعی و ایجاد سرمایه اجتماعی برای آموزش و ایجاد ظرفیت در جوامع روستایی برای اجرای موثر برنامههای مربوط به تغییرات اقلیمی در سطح محلی مورد حمایت قرار گیرد.
ب) سازمان جهانی هواشناسی (WMO)
سازمان جهانی هواشناسی در سال 1976 برای اولین بار درباره تراکم گاز CO2 به بحث پرداخت و در سال 1979 اولین کنفرانس جهانی تغییرات اقلیمی توسط این سازمان برگزار شد. در این کنفرانس بیان شد که گسترش فعالیتهای انسان بر زمین ممکن است باعث تغییرات اقلیمی در سطح منطقهای و جهانی شود و خواستار همکاری بینالمللی برای شناخت و اتخاذ اقداماتی در این خصوص شد. در اکتبر سال 1985 کنفرانس مشترکی توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و سازمان جهانی هواشناسی و شورای بینالمللی برای علم با حضور دانشمندان از 29 کشور توسعه یافته و توسعه نیافته برگزار شد که هدف آن ارزیابی نقش CO2 و گازهای گلخانهای دیگر در تغییرات اقلیمی بود. این کنفرانس اثرات مخرب انتشار گازهای گلخانهای را تایید کرد و در همین راستا، دو سازمان مشترکا یک گروه مشورتی راجع به گازهای گلخانهای برای ارزیابی دورهای شناخت علمی تغییرات اقلیمی و اثرات آن ایجاد کردند.
پ) سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD)
سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، عمدهترین سازمان تصمیم گیرنده اقتصادی بینالمللی است و اعضای آن متعهد به اصول اقتصاد آزاد و دموکراتیک می‌باشند. در اجلاس شورای وزیران این سازمان در ژوئن سال 2008، پدیده تغییرات اقلیمی و تاثیر آن بر اقتصاد را در دستور کار سازمان قرار داد. در این اجلاس نمایندگانی از برنامه محیط زیست ملل متحد، بانک جهانی، سازمان تجارت جهانی و صندوق بینالمللی پول حضور داشتند. در چشمانداز سال 2050 یک فصل با عنوان «پیامدهای عدم اقدام» به تغییرات اقلیمی اختصاص یافته که پیشبینی میکند بدون سیاستهای جدید تا سال 2050 میزان انتشار گازهای گلخانهای تا 50% افزایش خواهد داشت.
ت) اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپا به طور فعال در حال کار برای توافقهای جهانی برای کنترل تغییرات اقلیمی است و اقداماتی برای دستیابی به ارائه کمکها در زمینه کاهش قابل توجه این تهدیدات را در داخل خود در جریان دارد. همچنین در حال توسعه یک استراتژی اروپایی برای تطبیق یافتن با تغییرات اقلیمی است. اتحادیه اروپا زمانی طولانی در صف اول تلاشهای بینالمللی برای مبارزه با تغییرات اقلیمی قرار دارد، و اعضای این اتحادیه همصدا در توسعه دو سند سازمان ملل متحد در این زمینه یعنی کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی (UNFCCC) و پروتکل کیوتو آن، در سال 1997 موافقت کردند. اتحادیه اروپا همچنین گامهایی را برای محدود کردن انتشار گازهای گلخانهای از اوایل 1990 برداشته است. در سال 2000 کمیسیون اروپا مامور برنامهریزی تغییرات اقلیمی اروپا (ECCP) گردید، که منجر به اتخاذ طیف گسترده و جدیدی از سیاستها و اقدامات، از جمله پیشگامی در خروج انتشار گازهای گلخانهای از سیستم بازرگانی اتحادیه اروپا شده است.
پروتکل کیوتو 15 کشور از اعضای آن زمان اتحادیه اروپا را ملزم نمود که گازهای گلخانهای جمعی خود را در دوره 2008 تا 2012 به 8 درصد کمتر از سطح 1990 کاهش دهند. مانیتورینگ گازهای خروجی و پیش بینیها نشان میدهد که 15 عضو اتحادیه اروپا در مسیر رسیدن به این هدف موفق بودهاند. در سال 2007 رهبران اتحادیه اروپا رویکرد یکپارچهای را در مورد تغییرات اقلیمی و سیاست های انرژی مورد تایید قرار دادند و متعهد شدند تا بهطور جمعی اروپا را به سمت بهرهوری انرژی و اقتصاد کم کربن پیش ببرند. این تعهد از طریق مجموعهای از قوانین الزامآور در حال اجرا میباشد. اتحادیه اروپا همچنین پیشنهاد نموده است تا سطح کاهش تولید گازهای گلخانهای خود را به 30 درصد تا سال 2020 کاهش دهد، مشروط به آنکه سایر کشورهای بزرگ منتشر کننده گازهای گلخانهای در حال توسعه و توسعه یافته جهان نیز متعهد به انجام سهم عادلانه خود باشند. اتحادیه اروپا در پی افزایش فشار است تا به اقدامات جهانی مقابله با انتشار گازهای گلخانهای جنبهای بلند پروازانه، جامع و الزامآور بخشد.
بند دوم: سازمانهای بینالمللی غیردولتی
طبق ماده (6)7 کنوانسیون ساختاری ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی، سازمانهای بینالمللی غیردولتی که در مسائل تحت پوشش این کنوانسیون واجد شرایط باشند، میتوانند در سطح ناظر در جلسات کنفرانس اعضا شرکت نمایند.
به علاوه نمایندگان سازمانهای غیردولتی سراسر جهان در کنفرانس سالانه سازمان ملل متحد برای سازمانهای غیردولتی شرکت مینمایند. حاصل این اجلاس صدور یک اعلامیه مشترک از سوی شرکت کنندگان میباشد. تاکنون 64 کنفرانس از این کنفرانسها برگزار شده که شصتمین آن در سپتامبر 2007 با عنوان «چگونگی تاثیر گذاری تغییرات اقلیمی بر زندگی همه ما» توسط بخش اطلاعات عمومی سازمان ملل متحد با همکاری کمیته اجرایی NGO/DPI از 5 تا 10 سپتامبر در مقر سازمان ملل برگزار شد. این کنفرانس، شامل دو جلسه با حضور کلیه اعضا و هفت میزگرد و سی و چهار کارگاه آموزشی بود که در آن بیش از 1700 نماینده از 469 سازمان بینالمللی غیردولتی در ارتباط با DIP و شورای اقتصادی و اجتماعی به نمایندگی از 62 کشور شرکت کردند. این کنفرانس برای شرکتکنندگان فرصتی را برای مشورت با مقامات سازمان ملل، نمایندگان دولتها، بخش خصوصی، و نیز متخصصان در این زمینه به منظور توسعه طرحهای فردی و جمعی کاهش و تطبیق با اثرات تغییرات اقلیمی در جوامعشان فراهم کرد. جامعه سازمانهای بینالمللی غیردولتی برای اولین بار در شصت سال، یک اعلامیه کنفرانس ایجاد کرد. جامعه سازمانهای بینالمللی غیردولتی از طریق این اعلامیه خود را متعهد نمودند که طی 12 ماه یک چهارچوب کاری شامل دو برنامه اقدام فردی و جمعی برای مقابله با مسئله تغییرات اقلیمی ایجاد کند. آنها همچنین بر تعهد و التزام خود نسبت به اینکه مشارکتکنندگان فعال سازمان ملل، دولتهای محلی و جامعه مدنی برای اجرای استراتژیهای کاهش و تطبیق با تاثیر تغییرات اقلیمی باشند تاکید کردند.
شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا (CAN) یک شبکه جهانی از بیش از 700 سازمان بینالمللی غیردولتی در بیش از 90 کشور است که برای ارتقاء اقدام فردی و دولتی برای محدود کردن تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت بشر تا سطح پایدار اکولوژیکی کار میکند. اعضای شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا، برای دستیابی به این هدف از طریق تبادل اطلاعات و همکاری در توسعه استراتژی سازمان بینالمللی غیردولتی در مسائل اقلیمی بینالمللی، منطقهای و ملی کار میکنند. شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا دارای قطبهایی است که با این تلاشها در سراسر دنیا همکاری میکنند. اعضای شبکه بینالمللی اقدام برای آب و هوا، هم محیط زیست سالم و هم توسعه که «نیازهای امروز را برآورده کند بدون سازش با توانایی نسلهای آینده در برآورده کردن نیازهای خود» را در اولویت قرار دادهاند. دیدگاه این شبکه مبتنی بر حفاظت از اتمسفر و در عین حال توسعه منصفانه و پایدار در سطح جهان است.
باید توجه داشت که سازمانهای غیردولتی بهعنوان یکی از ابزارهای موثر ارتقای حقوق بشر و حقوق محیط زیست در سطح بین‌المللی، منطقهای و ملی میباشند. بر این اساس، یکی از ساز و کارهای اصلی در فرآیند مقابله با تغییرات اقلیمی، تقویت سازمانهای غیردولتی است. هر جامعهای که خواستار مقابله با تغییرات اقلیمی باشد، نمیتواند فعالیت سازمانهای غیردولتی را نادیده بگیرد و در هیچ جامعهای نمیتوان بدون فراهم کردن زمینههای مناسب برای فعالیت سازمانهای غیردولتی به سوی مقابله با تغییرات اقلیمی گام برداشت. سازمانهای غیردولتی،
مانند صلح سبز بینالملل، شورای جهانی تجاری برای توسعه پایدار و بنیاد محیط زیست و توسعه در حد توان و امکان خود نقش موثری را در این زمینه ایفا نمودهاند. همچنین امروزه سازمانهای غیردولتی از طریق فعالیتهای افشاگرانه، اطلاع رسانی و تهییج افکار عمومی و نیز فعالیتهای حقوقی به عنوان اهرمهای فشار برای الزام دولتها به عمل به تعهداتشان عمل کردهاند.
نتیجهگیری

مطلب مشابه :  مکتب تحلیل روانی

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید