رشته حقوق

کمیسیون حقیقت یاب

دانلود پایان نامه

United Nations Commission on Human Rights, Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities, op.cit, para. 24
Ibid, para. 23
عباسی، همان، صص. 26-25
Kelsall, op.cit, pp. 368-371
United Nations Commission on Human Rights, Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities, op.cit, para. 22
Coyne, op.cit, p. 20
به دلیل مشکلاتی که ممکن بود از لحاظ احساسی و روانی برای قربانیان و شهود در روند بازگویی خاطراتشان در کمیسیون حقیقت یاب آفریقای جنوبی حادث شود کمیسیون از سازوکاری برای حمایت روانی و احساسی از این افراد استفاده نمود. سازوکار حمایت عمدتاً توسط مشاورانی تحت عنوان «بریفر» (Briefer) انجام می شد. این افراد شهود را برای ادای شهادت در جلسات استماع عمومی و کمیته تخلّف های حقوق بشری آماده می نمودند و در روند ادای شهادتشان از آن ها حمایت می کردند. کار آن ها عمدتاً بر مبنای کنترل استرس به منظور درمان آسیب های روانی قربانیان و شهود بود. برای اطلاع بیشتر رجوع شود به:
Quinn & Freeman, op.cit, p. 1134
در سال 1994 طی توافق صلح بین دولت گواتمالا و شورشیان چپ گرا، تحت عنوان توافق صلح اسلو، طرفین بر ایجاد یک کمیسیون برای بررسی تاریخی وقایع ارتکابی توافق نمودند. این کمیسیون در سال 1997 رسماً شروع به کار نمود. در بدو شروع به کار کمیسیون برای آن یک مهلت شش ماهه با امکان تمدید برای شش ماه دیگر تعیین شد. در مجموع کار کمیسیون برای یک سال و نیم به طول انجامید. این کمیسیون از اعلام اسامی عاملان جرایم ارتکابی منع شده بود و در آن هیچ ترتیباتی برای برگزاری جلسات استماع عمومی پیش بینی نشده بود. کمیسیون هیچ اختیاری برای اعطای عفو و احضار شهود نداشت. کمیسیون از سه کمیسیونر تشکیل شده بود که ریاست آن به عهده یک تبعه خارجی بود که توسط دبیرکل سازمان ملل تعیین شده بود. در حالی که دو نفر دیگر از اتباع گواتمالا بودند که توسط رییس کمیسیون با توافق طرفین توافق صلح تعیین شده بودند. کادر اداری کمیسیون اعم از اتباع کشور و خارجیان حسب مورد از دویست تا صد نفر متغیر بود. بودجه نهایی کمیسیون بالغ بر یازده میلیون دلار تخمین زده شد. کمیسیون در طول دوره فعالیتش توانست با دو هزار گروه از قربانیان ملاقات نماید و 7338 استشهادیه از جمله پانصد استشهادیه جمعی را ثبت نماید. به علاوه کمیسیون از یافته های دو سازمان غیردولتی که قبل از شروع به کار کمیسیون در موضوع دستور کار آن اقدام به جمع آوری اطلاعات نموده بودند، استفاده نمود. گزارش نهایی کمیسیون در فوریه 1999 منتشر گردید. در این گزارش که شامل شهادت قربانیان بود به این نکته اشاره شده بود که نیروهای دولتی در فاصله بین سال های 1981 تا 1983 علیه جمعیت مایا مرتکب نسل کشی شده اند.
Quinn & Freeman, op.cit, p. 1123
Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, Making Peace Our Own: Victims’ Perceptions of Accountability, Reconciliation and Transitional Justice in Northern Uganda, op.cit, p. 48
Kelsall, op.cit, pp. 370-371
Hayner, Unspeakable Truths, Transitional Justice and the Challenge of Truth Commissions, op.cit, pp. 147-149
Landsman, op.cit, p. 88
Ibid
برای نمونه می توان به کمیسیون حقیقت یاب تی مور شرقی اشاره نمود که در جلسات استماع عمومی آن، رهبران تی مور شرقی بابت اعمال ارتکابی در سال 1974 به طور رسمی عذرخواهی نمودند.
Hayner, Unspeakable Truths, Transitional Justice and the Challenge of Truth Commissions, op.cit, p. 283
Quinn & Freeman, op.cit, pp. 1140-41
Hayner, Unspeakable Truths, Transitional Justice and the Challenge of Truth Commissions, op.cit, p. 149
Ibid, pp. 155-162
United Nations Commission on Human Rights, Sub-Commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities, op.cit, para. 22
Ibid
کمیسیون حقیقت یاب در سیرالئون یک برنامه جامع در جبران خسارت را پیشنهاد نمود که شامل ارائه خدمات بهداشتی، درمانی و آموزشی و…برای قربانیان می شد. اما دولت انتقالی به دلیل مشکلات مالی نتوانست هیچ یک از این پیشنهادها را جامه عمل بپوشاند. چهار سال بعد از انتشار گزارش کمیسیون حقیقت یاب سیرالئون، کمیسیون صلح سازی سازمان ملل این کشور را به عنوان یکی از اولویت های کاری خود قرار داد. در سال 2008 صندوق صلح سازی ملل متحد مبلغ سه میلیون دلار را به آژانس خدمات اجتماعی سیرالئون به منظور به اجرا در آوردن برنامه جبران خسارت برای یک دوره یک ساله اختصاص داد که طی آن 22هزار قربانی غرامت دریافت نمودند. برای دوره بعد از این قرار بر این شده که دولت قسمتی از درآمدهای حاصل از استخراج منابع معدنی را به این امر اختصاص دهد.
Hayner, Unspeakable Truths, Transitional Justice and the Challenge of Truth Commissions, op.cit, pp. 175-176
بحث جبران خسارت در هائیتی یکی از دغدغه های اصلی کمیسیون حقیقت یاب این کشور بود. از آن جا که اکثر قربانیان به امید دریافت غرامت به کمیسیون حقیقت یاب این کشور مراجعه کرده بودند. بسیاری از قربانیان در فقر مطلق زندگی می کردند و برخی از آن ها توانایی کارکردن را نداشتند. بنابراین کمیسیون حقیقت یاب این کشور پیشنهاد تشکیل نهادی را نمود که در آن نهاد تعهدات قانونی دولت نسبت به قربانیان تعیین گردد و صندوقی از سوی دولت برای اختصاص منابعی جهت جبران خسارت قربانیان تشکیل شود که منابع آن از سوی دولت و کمک های بین المللی تأمین گردد. این پیشنهاد هرگز از سوی دولت و جامعه بین المللی مورد توجه قرار نگرفت.

مطلب مشابه :  ادیان توحیدی

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید