کارآزمایی بالینی

کارآزمایی بالینی

جدول 7: فراوانی انجام اپیزیوتومی در زایمان های طبیعی در بیمارستان ایزدی و الزهرا بر حسب تعداد زایمان در سال 1390 54
جدول 8: فراوانی اپیزیوتومی انجام شده در زایمان های طبیعی در بیمارستان ایزدی و الزهرا بر حسب زمان تولد در سال 1390 56
جدول 9: فراوانی انجام اپیزیوتومی در زایمان های طبیعی در بیمارستان ایزدی و الزهرا بر حسب سمت انجام دهنده زایمان در سال 1390 57
نمودار 1: فراوانی انجام اپیزیوتومی در زایمانهای طبیعی در بیمارستان ایزذی و الزهرا در سال 1390 35
نمودار 2: فراوانی انجام اپیزیوتومی بر حسب بیمارستان در استان قم در سال 1390 36
نمودار 3: : فراوانی انجامی اپیزیوتومی در زایمانهای طبیعی در بیمارستان ایزدی و الزهرا بر اساس علل آن در سال 1390 46
نمودار 4:مقایسه فرآوانی اپیزیوتومی انجام شده و اپیزیوتومی انجام نشده بر حسب تعداد زایمان در سال 1390 55
نمودار 5: فراوانی اپیزیوتومی انجام شده بر حسب سمت افراد انجام دهنده اپیزیوتومی در سال ..1390 58
فهرست پیوست‌ها
نمونه پرسشنامه استفاده شده در مطالعه 72
فصل اول
معرفی پژوهش
مقدمه
اپیزیوتومی عبارت از برش پرینه به منظور افزایش اقطار تنگه خروجی لگن است. برخی از متخصصین معتقدند که برش اپیزیوتومی بهتر از پارگی اتفاقی واژن ترمیم می شود. در عین حال این روش در برخی زنان باعث عوارضی از جمله عفونت، درد، هماتوم، پارگی درجه 3 و 4 می شود.
در گذشته اپیزیوتومی بدلیل کاهش احتمال لسراسیون شدید پرینه و عوارض ناشی از شل شدن عضلات کف لگن و ترمیم سریعتر به طور روتین در زنان نولی پار توصیه می شد. ولی در مطالعات کنترل شده جدیدتر نشان دادند که اپیزیوتومی در دسترسی به اهداف مذکور روش موفقی نمی باشد. با این وجود هنوز در اکثریت مراکز درمانی و حتی آموزشی کشور ما اپیزیوتومی به طور روتین در زایمان های بار اول و دوم انجام می شود.
میزان انجام اپیزیوتومی در مطالعه ای در نیجریه 54% ذکر شده. و در مطالعه ای دیگر در یمن این میزان 75% بوده است.
بین سال های 1998- 1980 تعداد اپیزیوتومی های انجام گرفته در ایالات متحده از 2 میلیون به 2/1 میلیون کاهش یافته است ( 30 % کاهش ). بیشترین کاهش در سال 1990 بوده که علت آن به عوارض آشکاری چون خون ریزی، درد دوران نفاس، احتمال عفونت و وقوع پارگی درجه 3و 4 نسبت داده می شود. امروزه خیلی از مراکز با استفاده از مانور ریتگن به منظور کنترل پرینه تمایل کمتری به دادن اپیزیوتومی دارند و ترجیح می دهند پارگی خود به خودی اتفاق بیافتد تا این که اقدام به اپیزیوتومی کنند ، چر ا که پارگی ها معمولاً از اپیزیوتومی کوچک تر بوده، ترمیم و بهبودی آن آسان تر و سریع تر می باشد. در مقابل ممکن است برش اپیزیوتومی تا عضلات کف لگن گسترش یابد، علاوه بر این که زمان بهبودی آن طولانی تر بوده و از پارگی دردناک تر است. اپیزیوتومی حین زایمان با مشکلات کوتاه و بلند مدت در زنان همراه است از جمله می توان درد و ناراحتی ناحیه اپیزیوتومی که به برقرار ی تعامل بین مادر و نوزاد ، شیردهی، روابط جنسی و حتی احساس بهبودی مادر بعد از وضع حمل خلل وارد می کند و بی اختیاری ادرار و مدفوع را نام برد این مشکلات در زنان با پر ینه سالم کمتر است. مدارک محکم و مستندی به صورت کارآزمایی بالینی از محدودیت کاربرد اپیزیوتومی حمایت می کند. در گذشته معتقد بودند که استفاده از اپیزیوتومی دار ای مزایایی چون کوتاه کردن طول مرحله دوم لیبر (در صورت به خطر افتادن وضعیت مادر و جنین)، تسهیل کاربرد واکیوم و فورسپس ، جلوگیری از صدمه به ساقه مغز در نتیجه شکنندگی مویرگ های مغزی نوزادان پره ترم، تسهیل تولد جنین ماکروزوم (بزرگ تر از 4 کیلوگرم) و نمایش بریچ می باشد. با وجود این تحقیقات جدید از این ادعا که اپیزیوتومی باعث کاهش خونریزی مغزی (در نوزادان پره ترم ) و طول مرحله دوم لیبر می شود، حمایت نمی کند (1).
همچنین در مطالعات دیده شده است که زایمان بدون اپیزیوتومی منجر به کاهش فراوانی پارگی های خلفی پرینه شده و بهتر است زایمان بدون اپیزیوتومی به طور انتخابی و نه برای همه خانم های نخست زا انجام شود(2).
با توجه به عوارض ذکر شده و با توجه به اینکه به نظر می رسد هنوز اپیزیوتومی در بیمارستان ایزدی به طور روتین انجام می شود مطالعه ای نیاز است تا میزان انجام اپیزیوتومی و دلایل استفاده از ان در این مرکز درمانی بررسی شود تا بتوان راهکاری مناسب برای کاهش استفاده و محدود کردن استفاده از این روش فقط در موارد ضروری ارائه کرد.
اهداف پژوهش:
الف. اهداف اصلی طرح:
تعیین میزان و علل انجام اپیزیوتومی در زایمان های طبیعی در بیمارستان ایزدی و الزهرا در سال 1390

Share