قسمت اول: توصیف مفاهیم و نظریه های مربوط به مهارت های زندگی
Widget not in any sidebars

مهارت های زندگی
تعریف مهارت
بنا براظهارات ولفورد(1980) مهارت به تنهایی از هر نوع که باشد فردی یا اجتماعی عبارتند از استفاده از راهبردهای کارآمد در انجام کارها به تناسب موقعیت و استعدادهای فرد اجراء کننده 11 اصل زیر جهت رشد مهارتها با توجه به نظریه یادگیری بندورا ارائه شده است.
علاوه بر آن آنتونی، کومن و فورک(1992) خاطرنشان کردند که به کار بردن این اصول ممکن است توانایی فرد را در جهت تعمیم مهارت های یاد گرفته شده به موقعیت های جدید افزایش می دهد(نجاران محمد آباد، 1382).
1-استفاده از تقویت کننده های طبیعی
2-فراهم آوردن سرویس های حمایتی برای مراجعان
3-آموزش افراد جهت استفاده از مهارت تعیین شده
4-آموزش مراجعان در جهت شناخت و یا شناسایی انگیزش های درونی
5-ارائه پاداش به صورت تدریجی
6-آموزش اجرای مهارت در موقعیت های متنوع
7-آموزش استفاده از مهارت های متنوع در موقعیت های یکسان
8-آموزش ارزیابی و پاداش خود
9-آموزش قوانین اصول که بر یادگیری مهارت تأکید دارند.
10-استفاده از تکالیف پیچیده تر
11-تعیین اهداف و انتخاب استراتژی های مداخله ای.
روان شناسان در دهه های اخیر، در بررسی اختلالات رفتاری وانحرافات اجتماعی به این نتیجه رسیده اند که بسیاری از اختلالات و آسیب ها در ناتوانی افراد در تحلیل مسائل شخصی، عدم احساس کنترل و کفایت و مواجهه با موقعیت های دشوار وعدم آمادگی برای حل مشکلات و مسائل زندگی به شیوه مناسب، ریشه دارد. بنابراین، با توجه به تغییرات و پیچیدگیهای روزافزن و گسترش روابط اجتماعی در عصر کنونی، آماده سازی افراد برای مقابله با موقعیتهای دشوار امری ضروری به نظر میرسد. اهمیت و ضرورت آموزش مهارتهای زندگی زمانی مشخص میشود که بدانیم آموزش مهارتهای زندگی موجب ارتقای تواناییهای روانی-اجتماعی میگردد. بدین ترتیب، تمرین مهارتهای زندگی موجب تقویت یا تغییر نگرشها، ارزش ها و رفتار انسان میگردد (حقیقی، 1385).
مهارت های زندگی
مهارتهای زندگی مجموعه ای از تواناییهاست که زمینه سازگاری و رفتار مثبت و مفید را فراهم میآورد. این تواناییها فرد را قادر میسازد تا مسئولیتهای اجتماعی خود را بپذیرد و بدون زیان رساندن به خود و دیگران، با انتظارات و مشکلات روزانه به ویژه در روابط بین فردی به گونهای کارآمد روبرو شود( طارمیان؛ به نقل از عباس زاده و پورخانی، 1388).
تعریف مهارت های زندگی
سازمان جهانی بهداشت، مهارت‌های زندگی را چنین تعریف نموده است: “توانایی انجام رفتار سازگارانه و مثبت به‌گونه‌ای که فرد بتواند با چالش‌ها و ضروریات زندگی روزمره کنار بیاید.
یونیسف مهارت‌ های زندگی را به این صورت تعریف می‌کند: “یک رویکرد مبتنی بر تغییر رفتار یا شکل‌دهی رفتار که برقراری توازن میان سه حوزه را مدّنظر قرار می‌دهد. این سه حوزه عبارت‌اند از: دانش، نگرش، و مهارت‌ها”. تعریف یونیسف بر شواهد پژوهشی مبتنی است که نشان می‌دهند اگر در توانمندسازی افراد جامعه بحث دانش، نگرش، و مهارت به‌صورت تلفیقی مورد توجه قرار نگیرد، نتیجه مورد انتظار یعنی کاهش رفتارهای پرخطر به‌دست نمی‌آید(فتی و همکاران، 1385).
به‌طور کلی، مهارت‌های زندگی عبارت‌اند از توانایی‌هایی که منجر به ارتقای بهداشت روانی افراد جامعه، غنای روابط انسانی، افزایش سلامت و رفتارهای سلامتی در سطح جامعه می‌گردند. مهارت‌های زندگی، هم به‌صورت یک راه کار ارتقای سلامت روانی و هم به‌صورت ابزاری در پیشگیری از آسیب‌های روانی ـ اجتماعی مبتلا به جامعه نظیر اعتیاد، خشونت‌های خانگی و اجتماعی، آزار کودکان، خودکشی، ایدز، و موارد مشابه قابل استفاده است. به‌طور کلّی، مهارت‌های زندگی ابزاری قوی در دست متولیان بهداشت روانی جامعه در جهت توانمندسازی جوانان در ابعاد روانی ـ اجتماعی است. این مهارت‌ها به افراد کمک می‌کنند تا مثبت عمل کرده و هم خودشان و هم جامعه را از آسیب‌های روانی – اجتماعی حفظ کرده و سطح بهداشت روانی خویش و جامعه را ارتقاء بخشند(محمدخانی، 1388).
تاریخچه مهارت های زندگی

                                                    .