نشانه های بالینی

نشانه های بالینی

اجسام خارجی موجود در چشم ممکن است به راحتی در سونوگرافی دیده شوند و معمولا به صورت ساختارهای اکوژن و هایپواکو ظاهر می شوند. تکه هایی از شکستگی های قسمت استخوانی کره چشم ممکن است در خلف یا اطراف کره چشم قرار گیرند و ممکن است با اجسام خارجی اشتباه شوند زیرا تکه های شکسته استخوان نیز به صورت هایپر اکو دیده می شوند و سایه صوتی بسیار قوی در تصویر ایجاد می کنند. در حیواناتی که مشکوک به تروما هستند، کره چشم باید به دقت از لحاظ وجود قطعات شکستگی یا اجسام خارجی بررسی و اسکن شود(28و32).
شکل2-6-نمای سونوگرافی از وجود جسم خارجی در اتاقک زجاجیه
2-13-5 پن افتالمایتیس:
پن افتالمی به التهاب و تورم تمام ساختارهای کره چشم گفته می شود. در حیوانات مبتلا، اندازه چشم بزرگ شده و ادم قرنیه و وجود چرک در اتاقک قدامی(هایپوپیون) مشهود است. پن افتالمی معمولا در ارتباط با عفونت چشم بصورت انتشار عفونت از خون می باشد. (28و32).
2-13-6 گلوکوم:
گلوکوم عبارت است از افزایش فشار داخلی کره چشم که باعث سفتی کره چشم و کوری می شود. ادم قرنیه، ایجاد خطوط در قرنیه و گشاد شدن مردمک نیز جزء نشانه های اولیه گلوکوم می باشند که با دیدن آنها باید سریعا اقدام به معاینه سونوگرافی و تونومتری چشم کرد. همچنین ادم مزمن قرنیه، عروق دار شدن شدید قرنیه، رگه هایی روی قرنیه که کدورت های شدید استرومای قرنیه را نشان می دهد، بزرگ شدن مشخص کره چشم، مردمک گشاد شده ای که تغییر اندازه نمی دهد و کوری از علائمی است که در اکثر حیوانات مبتلا به گلوکوم مشاهده می شود(28و32).
2-13-7 جداشدگی شبکیه:
جداشدگی شبکیه معمولا به دنبال تروما، عفونت های داخل کره چشم، نئوپلازی های چشم و نیز به دنبال تورم راجعه یووا، گزارش شده است. جدا شدگی شبکیه می تواند مادرزادی یا آیدیوپاتیک باشد ولی تورم مشیمیه به صورت حاد یا مزمن یا تورم راجعه یووا می تواند یکطرفی یا دوطرفی باشد. در جداشدگی از نوع کامل، شبکیه در تصویر سونوگرافی به صورت قیفی شکل دیده می شود که در آن کل شبکیه از خلف کره چشم جدا شده است و فقط در قسمت دیسک بینایی و اوراسراتا که مرز بین منطقه مژگانی و پرده مشیمیه است، دارای اتصال می باشد(32و35). در نوع حاد جدا شدگی شبکیه، خونریزی نیز ممکن است رخ دهد که این خونریزی درون زجاجیه یا در اطراف اجسام مژگانی دیده می شود(20و27).
شکل 2-7- نمای سونوگرافی از جداشدگی شبکیه
2-13-8 تورم راجعه یووا:
این عارضه شامل تورم و التهاب عنبیه، جسم مژگانی و مشیمیه که در مجموع یووا نامیده می باشد. تورم یووا یکی از شایع ترین علل کوری می باشد. عنبیه و جسم مژگانی دارای عروق خونی زیادی در بافت خود می باشند و سطح داخلی این ساختارها از یک اپیتلیوم دو لایه تشکیل شده است که نقش مهمی در پاتوژنز تورم راجعه یووا دارا می باشد. در یووایتیس قدامی تورم و التهاب عمدتا در قسمت های عنبیه، جسم مژگانی و اتاقک قدامی دیده می شود، اتاقک خلفی سالم باقی مانده و شبکیه نیز تغییرات بسیار جزئی را نشان می دهد. یووایتیس خلفی نیز اساسا در زجاجیه، شبکیه و مشیمیه خود را نشان می دهد. نشانه های بالینی بیماری شامل التهاب زجاجیه، کدر شدن آن و دژنراسیون شبکیه می باشد(24و26).
علی رغم اینکه بسیاری از عوامل محرک داخلی و خارجی مانند عوامل باکتریایی، ویروسی، تک یاخته ای، انگلی و عوامل غیر عفونی، با تورم و التهاب یووا در ارتباط می باشند، ولی عفونت لپتوسپیرایی در بسیاری از مواد تورم راجعه یووا که بصورت خود به خودی رخ داده است، دخیل بوده است(28و32).
شکل2-8 : از دیگر عوارض داخل چشمی که در نمای سونوگرافی قابل مشاهده است.
2-13-9 سایر عوارض:
جسم سیاه یا گرانولهای عنبیه به صورت یک بر آمدگی اکوژنیک بافتی بر روی سطح قدامی- پشتی عنبیه دیده می شوند. گاهی کیست های عنبیه داخل جسم سیاه دیده می شوند، اینها ساختارهای کروی هستند که در مرکز فاقد اکو هستند و یک یافته تصادفی در سونوگرافی تلقی می شوند(37).
عنبیه برآمده و محدب ندرتا به دنبال التهاب یا گلوکوم دیده می شود. حیواناتی که دچار این عارضه می باشد، عنبیه ضخیم شده ای را نشان می دهند که به سمت قرنیه بر آمده شده است(28و32).
اتاقک قدامی چشم توسط مایع فاقد اکو پر شده است و مرز آن قرنیه، عنبیه و بازتاب قدامی کپسول عدسی می باشد. از عوارض این ناحیه چسبندگی قرنیه به عنبیه می باشد که بصورت نوارهای باریک هایپواکو دیده می شود که از قرنیه به عنبیه یا عدسی کشیده شده است. جابه جایی عدسی مبتلا به کاتاراکت نیز ممکن است در تصاویر سونوگرافی دیده شود، در جا به جایی خلفی، یک عدسی کروی اکوژن دیده می شود که از سطح پاینی درون اتاقک خلفی قرار گرفته است(28و37).
کدورت هایی که در اتاقک قدامی ایجاد می شود شامل محصولات آماسی (سلول ها و فیبرین)، پروتئین ها، گلبول های قرمز(هایفما) و گلوبول های سفید(هاپوپیون) است. حضور چنین موادی در اتاقک قدامی نشانه التهاب داخل چشمی (یووایتیس) می باشد و از بین رفتن شفافیت اتاقک قدامی ممکن است به دلیل در رفتگی عدسی، چسبندگی عنبیه به قرنیه و یا به علت حضور توده های داخل چشمی (نئوپلازی) یا اجسام خارجی باشد(26و37).
تغییر عمق اتاقک قدامی ممکن است به دلیل صاف شدن سطح قرنیه (از بین رفتن تحدب قرنیه)، نشست زلالیه، استافیلوما(بیرون زدگی یووا از خلال قرنیه)، بمبه شدن عنبیه(بر آمدگی عنبیه به طرف جلو بر اثر چسببندگی های عدسی به عنبیه) یا به دلیل جا بجای عدسی به سمت جلو باشد.افزایش عمق اتاقک قدامی ممکن است به دلیل بر آمدگی قرنیه(کراتوکونوس یا مخروطی شدن قرنیه) یا به خاطر جابجایی خلفی عنبیه یا عدسی ایجاد شود(26).
شکل2-9-نمای سونوگرافی از جابه جایی عدسی
فصل سوم

Share