قَالَ الصَّادِقُ ع‏ أُصُولُ‏ الْمُعَامَلَاتِ‏ تَقَعُ عَلَى أَرْبَعَهِ أَوْجُهٍ مُعَامَلَهُ اللَّهِ وَ مُعَامَلَهُ النَّفْسِ وَ مُعَامَلَهُ الْخَلْقِ وَ مُعَامَلَهُ الدُّنْیَا(مصباح‌الشریفه، ن1400ق، ص6).
ر.ک: نصر، دین و نظم طبیعت، 1389، ص 94-99.
همان، ص 367
جن: ۱۶
وَلَوْ أَنَّهُمْ أَقَامُواْ التَّوْرَاهَ وَالإِنجِیلَ وَمَا أُنزِلَ إِلَیهِم مِّن رَّبِّهِمْ لأکَلُواْ مِن فَوْقِهِمْ وَمِن تَحْتِ أَرْجُلِهِم مِّنْهُمْ أُمَّهٌ مُّقْتَصِدَهٌ وَکَثِیرٌ مِّنْهُمْ سَاء مَا یَعْمَلُونَ؛ یعنی اگر آنان به‌رهنمودهای تورات و انجیل و آنچه به‌سوی آنان از پروردگارشان نازل شده است –یعنی قرآن- عمل می کردند، از نعمت‌های زمینی و آسمانی برخوردار می‌شدند.»(مائده: ۶۶)
جوادی آملی؛ روابط بین‌الملل در اسلام، ۱۳۸۸، ص ۱۶.
وَإِن مِّن شَیْءٍ إِلاَّ یُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَکِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ(اسراء: 44)؛ سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ(حشر: 1)؛
قَالُوا أَنطَقَنَا اللَّهُ الَّذِی أَنطَقَ کُلَّ شَیْءٍ(فصلت: 21)
جوادی آملی، منزلت عقل در هندسه معرفت دینی، 1389، ص 84
. مصباح یزدی، محمدتقی؛ اخلاق در قرآن، به‌نگارش محمدحسین اسکندری، ج3، 1376: ص17-16.
. مجموعه آثار استاد شهید مطهری، ج2، ص221.
. یادداشت‏ها، ج‏11 ، ص76 ، یادداشت بحث فطرت در مدرسه نیکان ….. ص71.
. مصباح یزدی، محمدتقی؛ پیشین، ص17-16.
. همان، ص23.
. یادداشت‏ها، پیشین.
. غرویان، محسن؛ اخلاق اجتماعی (ویژه اردوها و محیطهای جمعی)، قم، شفق، 1375، چاپ اول، ص9.
شرف‌الدین، تحلیلی اجتماعی از صله رحم، ۱۳۸۷، ص 31
وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشرِکُوا به‌شیْئاً وَ بِالْوَلِدَیْنِ إِحْسنا (نساء/۳۶)؛ وَ وَصیْنَا الانسنَ بِوَلِدَیْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ وَ فِصلُهُ فى عَامَینِ أَنِ اشکرْ لى وَ لِوَلِدَیْک إِلىَّ الْمَصِیرُ (لقمان/۱۴)
انما المومنون اخوه (حجرات: 10)؛ إِنَّ الْمُؤْمِنَ‏ أَخُ‏ الْمُؤْمِن (تحف‌العقول، ص ۲۹۶).
زمین به‌مثابه‌مادر در آیین های دیگر هم وجود داشته است. به‌عنوان مثال: «پیام‌آوری هند، به‌نام اسموهالا، رییس قبیله واناپیوم، زراعت و کشت کردن در زمین را رد کرد. وی بر آن بود که ناقص کردن و چاک دادن زمین، مادر همه، گناه است. ولی گفته است: “شما از من م یخواهدی که زمین را شخص بزنم! آیا می خواهید که چاقویی برگیرم و سینه مادرم را بدرم؟” سپس هنگامی که می میرم او مرا در آغوش نخواهد گرفت».(الیاده، مقدس و نامقدس، 1387، ص 103).
جایگاه والدین در تعاملات انسانی را امام سجاد علیه‌السلام اینگونه تصویر می‌کند: خدایا، چنان کن که پس از هر نماز خود، و در هر زمان دیگری از شب، و در هر ساعتی از روز، به یاد آنان باشم. خدایا، چنان کن که من از پدر و مادرم چنان بیم نمایم که از پادشاه خودکامه، و به آن دو همچون مادری بس مهربان و دلسوز نیکی کنم، و فرمدانبرداری از پدر و مادر و نیکی کردنِ من در حق ّ ایشان را برای من از خواب در چشم خواب آلودگان شادی آورتر، و از آب خنک در کام تشنگان گواراتر ساز، تا خواهش ایشان را بر خواهش خود ترجیح دهم، و خرسندی آنان را بر خرسندی خود مقدم دارم، و نیکی آن دو در حق خودم را بسیار بینم، اگر چه اندک باشد، و نیکی خود در حق آنان را اندک بینم، اگر چه بسیار بوَد. خدایا، آوای مرا در برابر ایشان نرم و آهسته گردان، و سخنم را خوشایندشان ساز، و مرا با آن دو نرمخو کن، و مرا دلسوز ایشان قرار ده، و چنان کن که با آنان خوش‌رفتار و غمخوار شوم.
انفال:۷۵

                                                    .