طبق این نظریه برخی از عوامل دخیل در سالمندی تعیین شده است، از جمله پاره‌ای از رادیکال‌های آزاد که در دگرگونی‌های عمده غشای سلولی و در رشد اتصالات لقاحی بین مولکول‌های کلاژنی و یا در داخل آن مولکول‌ها نقش دارد (اصلان 1362).
2-2-3-3-3. نظریه استرس :
سالمندی باعث از بین رفتن سلول‌ها به دلیل فرسودگی و آسیب‌های وارده به بدن می‌شود و بافت‌های ترمیم یافته بدن در سنین سالمندی نمی‌توانند جای سلول‌های از دست رفته را بگیرند و فرد قادر به نگهداری حالت ثبات محیط درونی خود نیست (کزیر 1987).
2-2-3-3-4. نظریه مواد زاید:
زندگی، تولد مواد زاید و دفع آنها را از طریق فرآیندهای عادی پیش می‌آورد. بعضی نظریه پردازان بر این باورند که پیری با کاهش قابلیت دفع همراه است که به انباشته شدن مواد زاید منتهی می‌شود. این امر نه تنها فعالیت عادی سلولی، بلکه فرآیند تصفیه را نیز منتقل می‌کند. طبق این نظریه عملکرد طبیعی به واسطه انباشته شدن تولیدات فرعی بی‌فایده که از واکنش‌های بدنی ما حاصل می‌شود، تضعیف می‌گردد(گنجی ،1371).
2-2-4. مفاهیم سالمند در فرهنگ‌های مختلف دنیا:
در گذشته بین برخی اقوام و قبایل آداب و رسوم عجیبی نسبت به والدین کهنسال معمول بوده و فرزندان طبق عقیده خرافی یا رسوم محلی با والدین پیر خود ظالمانه رفتار می‌کردند و با عمل غیر انسانی، به حیات آنان خاتمه می‌دادند.
2-2-4-1. ژاپن قدیم: مردم جزیره فیجی ژاپن در قدیم معتقد بودند که در جهان ابدی هر کس با همان قوای جسمی و روحی که هنگام مرگ داشته محشور می‌شود، لذا قبل از رسیدن به پیری والدین خود را می‌کشتند و این را نشانه‌ای برای احترام به والدین می‌دانسته و با اینکار وجدان خود را آرام می‌کردند و یقین داشتند که بزرگترین خدمت ممکن را به ایشان کرده‌اند.
2-2-4-2. ژاپن جدید: تقسیم‌بندی سالمندان از دید اقتصادی انجام شده است و شامل پیری اولیه که در سنین 64-55 سالگی است و افراد نیاز به شغل دارند، پیری متوسط در سنین 70-65 سالگی، افراد در این سن هنوز فعالیت داشته، بازنشسته شده و در صدد کار نیمه وقت هستند. و سنین 74-70 سالگی که کاملاً بازنشسته هستند و مرحله چهارم، سنین بالای 75 سال که نیاز به مراقبت و کمک دارند. (جهرمی، 1378).
2-2-4-3. استرالیا: در استرالیا سالمندی را به دو دوره تقسیم کرده‌اند، دوره اول یک سوم آخر عمر که علامت آن عدم وابستگی است و دوره دوم یک چهارم آخر عمر که از انتهای 70 سالگی تا ابتدای 80 سالگی است و همراه با افزایش ضعف و بازنشستگی است (جهرمی، 1378).
2-2-4-4. فرانسه: در کشور فرانسه چندین مرحله برای پیری ذکر شده است. مرحله اول 60 سالگی است که فرد با تغییرات عادت کرده و برای سنین بالاتر آماده می‌شود، مرحله دوم 70 سالگی است که با شروع ناتوانی‌ها مشخص می‌شود مرحله سوم، 80 سالگی است که مشخصه آن تلاش برای نگهداری استقلال می‌باشد (جهرمی، 1378).
2-2-4-5. کنیا: کشورهای عقب مانده مثل کنیا، پیران را یک گروه مهم اجتماعی می‌دانند که باید از جهات مختلف به آنها خدمت می‌شود و مسئولیت آنها باخانواده‌هایشان است (جهرمی، 1378).
2-2-4-6. هند: در ه

                                                    .