چـــو گـــــودرز بـــــرخاست از پیــش اوی پــــس پهـــــــلوان تیــــــــز بنــــهاد روی
بــــــــرفتند بـــــا او ســــــران سپـــــاه پـــی رســـــــتم انــــــــدر گـــــرفتند راه
(همان،ب418-417)
رستم همیشه به عنوان آخرین امید و نجاتبخش موعود ایرانیان بوده است که تنها هنگام پیشامدها و خطرها و آسیبهای بزرگ پدیدار میشود. و پس از دفع خطر به جایگاه خود باز میگردد(مرتضوی،57:1369).
و همچنین :
ستـــــــایش گــــــرفتند بـــــر پهـــلوان کـــه جــــاوید بـــــــادی و روشــــن روان
جــــــهان سـر بـه سـر زیــر پــای تــو بـاد همــــیشه ســــر تخــــت جــــــای تو باد
تـــو دانـــی کـــه کــــاووس را مـغز نیست بـــــه تیــــــزی سخــن گفتنش نغز نیست
تهــــــمتن گــــر آزرده گـــــردد ز شـــاه هـــــــم ایـــــــرانیان را نبـــــاشد گنـــاه
هـــــــمو زان سخـــــنها پشیمان شدست ز تنــــــدی بخـــــاید همــــی پشت دست
(فردوسی،181:1389،ب424-420)
در همین راستا، وظیفه و حس وطندوستی نیز، مانع از بروز این محتویات-شناخت فرزند در ضمیر هشیار- میشود.
در ادامه، گودرز برای سرکوبی ناخواستهی ساحت ناهشیار رستم، با سخنانی:
ز سهــــــراب یـــل رفــــت یـــکسر سخــن چــــنین پشــــت بــــر شـــــاه ایران مکن
چـــنین بـــر شـــده نامـــت انـــدر جهـــان بــــــدین بازگــــشتن مگـــــردان نهــــاد
و دیگـــر کـــه تنـــگ انـــدر آمــــد ســپاه مکــــن تیــــره بــر خـــیره ایــن تاج و گاه
(همان،ب436-434)
بیش از پیش ضمیر ناهشیار رستم را سرکوب میکند:
کــــزین تــــــرک تـــــرسیده شـــد سرفراز هـــــمی رفـــت زیــــن گونه چندی به راز
کـــه چــــــونان کـــــه گـــژدهم داد آگـهی همـــه بـــــوم و بــــر کــــرد باید تهـــی
(همان،ب433-432)
فراخود رستم وارد عمل میشود و به کشمکش و تنشهای میان خود و نهاد – هر چند موقت- پایان میدهد. او وقتی نام و آبروی پهلوانی و میهنش را در خطر میبیند، ترجیح میدهد جنگ را بپذیرد «ترس از جنگ و دشمن، مایهی ننگ پهلوان است، زیرا ترس عامل غلبهی اهریمن است و اصل فرار و شکست و تسلیم»(غلام رضایی،57:1376). بنابراین رستم ؛پرخاش، خشم و بیحرمتی پیشین کاووس را یکسره فراموش میکند، پوزش شاه را میپذیرد و ضمن از در اطاعت درآمدن؛ اسیر پیشامد بخت و اقبال خود میشود.

                                                    .