شرم و حیا و عدم بی بند باری رستم حتی در حالت نیمه مستی(واکنش مثبت رستم در برابر آنیما):
از او رستــــــم شیــــر دل خــیــره مـــانـد بـــــرو بـــــر جـــــهان آفـــــرین را بخــــواند
بـــپرسید زو گـــفت: نــــام تـــــو چــیست چـــه جـــویی، شــب تـــیره، کـــام تـو چیست؟
(فردوسی،173:1389،ب68-67).
و در برابر پرسش رستم، آنیما ضمن مفاخرهای خود را معرفی میکند:
چــــــنین داد پـــاسخ کـــه تــهمـــینهام تـــو گــــویی کــه از غـــم بــــه دو نیمـــــهام
یــــکی دخــت شــاه سمنگـــــــان منــم پـــــزشک هــــــزبــر و پلنگــــــــان مـــــنم
(همان،ب71-70).
و:
کـــس از پـــرده بیـــرون نــدیـــدی مــرا نـــه هــرگــز کــــس آوا شــــنیدی مـــــــــرا
(همان،ب73).
آنیما با رام شدن، خود خواستار رستم میشود:
تــــــرایم کـــــــنون گــر بخواهــی مـــرا نبینـــد جـــزین مـــــــرغ مــــاهی مـــــــــرا
(همان،ب83).
یکی از ویژگیهای آنیمای مثبت، زیباییهای ظاهری و باطنی است که تهمینه نیز از آن برخوردار است و فردوسی آن را به تصویر میکشد:
دو ابـــــــرو کمــــــان و دو گــــیسو بلنـد بـــــه بــــــالا بـــــــه کــــــردار ســـــرو بلند
روانـــــــش خـــرد بـود و تــن جـــان پاک تـــو گفتــــــی کـــــه بهــــره نــدارد ز خـــاک
(همان،ب66-67).
از دیگر ویژگیهای آنیمای مثبت رستم، بیآلایشی آن است:
کــــــــس از پـــرده بیـرون ندیــدی مـــرا نــــه هــــرگز کــــس آوا شـــنیدی مـــــــــرا
(همان،ب73)
بر اساس نظرات یونگ، نقش حیاتی آنیما این است که به ذهن امکان میدهد تا خود را با ارزشهای واقعی درونی همساز کند و به ژرفترین بخشهای وجود راه برد. آنیما با این دریافت ویژه خود نقش راهنما و میانجی را میان “من” و دنیای درونی، یعنی “خود” به عهده دارد(هال و نوردبای،278:1375). آنیمای به ظهور رسیدهی رستم که در شخصیت تهمینه تبلور میکند، به رستم اطمینان میدهد که با پیدا کردن رخش باعث شادی او شود:
ســــدیگر کـــــه اسبـــت بــه جــای آورم سمنگـــــان هـــــــمه زیـــــــــر پــــــای آورم
(فردوسی،174:1389،ب87)

                                                    .