راهبرد دوم در منطق قرآنی، راهبردی عمومی و کلان است که در تمامی موانع عاطفی صادق می‌نماید. این راهبرد را فضل‌الله از آیه شریفه «قُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُمْ بِوَاحِدَهٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَکَّرُوا» استفاده می‌کند. او از این آیه، برداشتی بسیار متفاوت ارائه می‌دهد. به‌نظر فضل‌الله، فضای اجتماعات جاهلی بشری، جوهای روحی ـ روانی تولید می‌کند که مانع پذیرش دعوت حق می‌شود، جو مسمومی که چونان دود انباشته عقل و درک و زندگی انسان را فرا می‌گیرد، در چونان شرایطی که نمی‌توان فراراه را دید و حقیقت را شنید، انسان بایستی از جمع فاصله گیرد و در خلوت با خود یا فردی همچون خود بنشیند و تأمل کند تا با تفکری به‌دور از انفعال در برابر جو حاکم، به داوری بپردازد و راه را بیابد.
7-1-1-1-4- ارتباط یکسویه در فضای گفتگو
از آداب گفتگو آن است که هر یک از طرفین، به‌دیگری اجازه سخن‌گفتن و اظهار نظر بدهد و با پرگویی وی را به سکوت وادار نکند. پرگویی، برخاسته از میل و شهوت، یا غرور و نخوت است و ارتباط سازنده و مؤثر را دچار مشکل و حتی ناممکن می‌سازد. از این‌رو، در آموزه‌های دینی تأکید می‌شود که آدمی در فضای گفتگو، بر گوش‌دادن بیش از سخن گفتن، علاقه نشان دهد. در سیره پیامبر (ص) شنیدن بر گفتن اولویت داشته و پیامبر بیش از آن که بگوید می‌شنید، به‌گونه‌ای که نابخرادان همین امر را مایه طعن پیامبر (ص) قرار داده و وی را «گوش» نامیدند. خداوند متعال در پاسخ آن‌ها، وی را «اذن خیر» می‌نامد.
علی (ع) در ستایش یکی از برادران دینی‌اش می‌فرماید: «بر آنچه می‌شنود حریص‌تر بُوَد تا آنچه گوید.»
امروزه نظریه‌ها و تجربیات روان‌شناسی اجتماعی هم به اهمیت گوش‌دادن در تعاملات اجتماعی پی برده‌اند. ‌فرهنگی، یکی از دو مهارت رسیدن به تفاهم در ارتباطات را گوش‌دادن بر می‌شمرد: «اگر گوش‌دادن از سخن‌گفتن دشوارتر نباشد، در یک فراگرد ارتباطی، از هر جهت با آن برابر است. بدون گوش دادن، پیام به‌هرز می‌رود و ارتباطات به‌هدفی که دارد دسترسی پیدا نمی‌کند. گوش‌دادن با این پیش فرض عبارت است از فراگرد دریافت و تعبیر تفسیر محرک‌های شفاهی.»
7-1-1-1-5- شروع از نقاط منفی (انتقاد گزنده)
گفتگو را نباید با سرزنش و انتقاد آغاز کرد، چرا که این‌کار، می‌تواند شخصیت مخاطب را جریحه‌دار سازد و پذیرش انتقاد و ادامه ارتباط را نیز با مشکل مواجه کند. بنابراین حتی در صورتی که موضوع اصلی سخن، انتقاد از مخاطب باشد، نخست لازم است به‌ نقطه یا نقاط مثبتی اشاره شود و انتقاد با ستایش، همراه گردد.
7-1-1-1-6- پرسشگری منفی
کارکردهای اصلی «پرسش» به‌عنوان یک مهارت اجتماعی، بس فراوان و گونه‌گون است که از آن‌جمله می‌توان به کسب اطلاعات، (به‌عنوان مهم‌ترین کارکرد)، سنجش میزان دانش پاسخ‌دهنده، تشخیص مشکلات طرف مقابل، تعیین نگرش‌ها، احساسات و عقاید وی، ابراز علاقه به مخاطب، تشویق تفکر انتقادی و ارزیابی، تشویق به مشارکت بیشتر در بحث، و انتقاد و بازخواست اشاره کرد. در کنار این عناصر، گاه پرسش‌هایی نادرست، غیر مفید و یا به انگیزه‌ای ناسالم مطرح می‌شود که فرایند ارتباط را نیز، دچار مشکل می‌سازد، از این‌رو، در آموزه‌های دینی، نکوهش شده است.
فرهنگ
رفتار
ادراک
فرآیندهای غیرکلامی
فرآیندهای کلامی
مهارت
لهجه
آهنگ
مفهوم
بافت

                                                    .