سازمان بهداشت جهانی

سازمان بهداشت جهانی

پرده‌های مخاطی دیواره خلفی واژن
پوست و بافتهای زیر پوستی ناحیه پرینه
جسم پرینئال که شیار میانی عضله لواتور مقعدی می‌باشد و بین مقعد و واژن توسط تاندونهای مرکزی پرینئوم تقویت می‌گردد. این عضلات شامل عضلات بولبوکاورنو، عضلات عرضی پرینئال سطحی و عمقی و عضلات اسفنکتر خارجی و داخلی مقعد می‌باشد.
الف) نوع خط وسط (median):
این راحت‌ترین نوع اپیزیوتومی از نظر انجام و ترمیم می‌باشد این نوع معمولاً بدون خونریزی است و درد کمتری نسبت به سایر اپیزیوتومی دارد. شیار میانی پرینئوم در این جا بریده می‌شود تبدیل شدن به پارگی درجه چهارم در این نوع شایع است و در مقالات بیشتر از 9/23% ذکر شده است.
ب) نوع مدیولترال (Medialateral:
برش‌های مدیولترال کمتر موجب پارگی‌های درجه سوم و چهارم می‌شوند و میزان خونریزی و درد در نوع مدین median کمتر است. برش به سمت پایین و خارج اسفنکتر مقعدی انجام می‌شود. ایجاد دیس پارونی پس از زایمان در این نوع شایع است و در 9% موارد ایجاد پارگی درجه سوم ذکر شده7.
بخش دوم: مروری بر مطالعات
1. مطالعات داخلی
1. در مطالعه خانم مرضیه کبودی با عنوان مقایسه تأثیر اپیزیوتومی رایج و انتخابی به میزان پارگی پرینه در زنان نخست‌زا که با هدف مقایسه تأثیر اپیزیوتومی رایج و روش پیشنهادی سازمان جهانی بهداشت در میزان پارگی پرینه این تحقیق بر روی مراجعین به بیمارستان معتضدی کرمانشاه در سال 1375 انجام گرفت.
تحقیق به روش کارآزمایی بالینی روی تعداد 532 نفر انجام گردید بیماران بر حسب مراجعه و به طور تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. در گروه تجربی انجام یا عدم اپیزیوتومی با توجه به معیارهای سازمان بهداشت جهانی انجام و در گروه شاهد بر حسب روال عادی بیمارستان اپیزیوتومی انجام شد. تأثیر دو روش در بروز پارگی‌های شدید پرینه بررسی شد و مورد قضاوت آماری قرار گرفت.
این تحقیق روی 532 نفر انجام گردید که هر گروه 266 نفر بود. افراد دو گروه از لحاظ سن، جنس نوزاد، نوزاد ماکروزوم و دور سر نوزاد مشابه بودند میزان بروز پارگی‌های پرینه در گروه شاهد 3% و در گروه انتخابی 1/1 %بود. گروه شاهد 97% با اپیزیوتومی بودن دو در گروه مورد 46% موارد اپیزیوتومی انجام شد P<0.001 میزان بروز پارگی‌های شدید در روش‌های اپیزیوتومی رایج و انتخابی مشابه بود و با توجه به میزان اپیزیوتومی زیاد در روش رایج به کارگیری روش انتخابی طبق پیشنهاد سازمان بهداشت جهانی توصیه شد8.
2. مطالعه خانم پریچهر کیمیایی و همکاران با موضوع اثر اپیزیوتومی بر طول مرحله دوم و عوارض زودرس آن بیمارستان مهدیه 79-1378 و با هدف بررسی اپیزیوتومی و عوارض آن و مقایسه با افراد کنترل انجام شد این مطالعه به صورت Seguential randomized clinical trial بر روی 466 خانم نولی پار ترم و با نمایش آکسی پوت قدامی که وارد مرحله دوم زایمانی شده و به زمان مناسب برای انجام اپیزیوتومی رسیده بودند انجام گرفت بیماران به طور تصادفی به دو گروه شاهد (اپی مدیولترال) 200 نفر و گروه آزمایش (بدون انجام اپیزیوتومی) 266 نفر در زمان مناسب برای انجام اپیزیوتومی تقسیم شدند مشخصات دموگرافیک، لیبر زایمان لاسراسیون و نخ استفاده شده در دو گروه مقایسه شده طول مرحله دوم زایمان در گروه شاهد بیشتر از گروه آزمایش بوده، ولی طول زمان مناسب برای اپیزیوتومی تا زایمان در گروه شاهد (دقیقه 5/378/4) کمتر از گروه آزمایش
(دقیقه 4/3 9/5) بوده. در گروه شاهد اپیزیوتومی مدیولترال معادل لاسراسیون درجه 2 در نظر گرفته شد که در تمام بیماران وجود داشت و 22 بیمار (11%) نیز لاسیراسیون درجه 1 جدا از اپیزیوتومی داشتند. تعداد لاسراسیون در گروه آزمایش 96%2/1 بود که در 64 نفر (24% ) پرینه کاملاً سالم و 168 نفر (64%) لاسراسیون درجه 1 و 28 نفر (5/10%) لاسراسیون درجه 2 داشتند آپگار کمتر از 7 در هیچ یک از نوزادان دیده نشد. وزن نوزادان که متغیر مداخله‌گر بود در گروه شاهد (422 48/32 گرم) بیشتر از گروه آزمایش (3763175) گرم بود به این علت دو گروه از نظر وزن نوزادانی مشابه سازی شده و طول مرحله دوم و زمان مناسب برای زایمان مجدداً در گروه‌ها مقایسه شد. در وزن‌های کمتر از 3500 گرم طول مرحله دوم در هر گروه آزمایش و شاهد مشابه بود ولی انجام اپیزیوتومی باعث کاهش قابل توجه طول زمان مناسب برای اپیزیوتومی تا زایمان در گروه شاهد نسبت به آزمایش شده. این موضوع در وزن نوزاد بالای 3500 گرم صدق نمی‌کرد و طول مرحله دوم در گروه وزنی در گروه شاهد بیشتر از گروه آزمایشی بود و انجام اپیزیوتومی باعث کوتاه شدن فاصله تا زایمان نمی‌شد. براساس این مطالعه عدم انجام اپیزیوتومی به طور روتین با شیوع بیشتر پرینه سالم همراه بود و باعث افزایش قابل توجه لاسراسیون وخیم پرینه نمی‌شود و اثری بر آپگار نوزاد ندارد9.
3. در مطالعه خانم ناهید گلمکانی و همکاران با موضوع بررسی میزان صدمات پرینه در مادران نخست زا با اپیزیوتومی رایج و انتخابی که با هدف مقایسه میزان صدمات پرینه در مادران نخست زا با اپیزیوتومی رایج و انتخابی در بیمارستان شهید مدرس کاشمر انجام شد. روش کار ما در این کار آزمایی بالینی تصادفی…. خانم نخست زای 35-17 ساله با شروع خود به خودی زایمان در بیمارستان شهید مدرس کاشمر در سال 1382 انجام شد واحدهای پژوهش ابتدا به صورت متباین بر هدف انتخاب و سپس به روش تخصیص تصادفی در د گروه با اپیزیوتومی رایج و انتخابی قرار گرفتند. همه زایمان‌ها توسط پژوهشگر انجام شد اما فراوانی صدمات پرینه توسط پژوهشگر دیگری که از گروه بندی اطلاع نداشت صورت گرفت.
ابزار جمع‌آوری داده‌ شامل فرم‌های مصاحبه مشاهد و مقیاس سنجش قدرت عضلات کف لگن بر تجزیه و تحلیل داده‌ها با آزمون‌های دانشجویی مجذور کای. من ویتنی و فیشر با استفاده از نرم‌افزار SPSS (از نسخه 5/11) صورت گرفت و یافته‌ها در گروه انتخابی 12 نفر (24%) اپیزیوتومی و در گروه رایج 50 نفر (100%) اپیزیوتومی شدند (P<0.001) صدمات پرینه در گروه اپیزیوتومی انتخابی 62% و در گروه ای رایج 100% بود که تفاوت آماری معناداری داشت (P<0.001). هر دو گروه از نظر متغیرهای مؤثر بر صدمات پرینه همگن بودند. براساس این مطالعه انجام اپیزیوتومی انتخابی سبب کاهش صدمات پرینه می‌شود که می‌تواند به عنوان روشی ایمن با صرف وقت کمتر جایگزین اپیزیوتومی رایج شود10.
4. مطالعه صمیمی و همکاران که با هدف مقایسه طول پارگی پرینه در زایمان‌های نخست‌زا و بدون اپیزیوتومی در زنان مراجعه کننده به زایشگاه شبیه خوانی کاشان طی سال‌های 86-1385 صورت گرفته. این کارآزمایی بالینی روی 180 خانم نخست زای تک قلوی ترم با جنین سفالیک و وزن تخمینی 3500-2500 گرم انجام شده.
نمونه ها به طور تصادفی و مساوی بین 2 گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. در گروه تجربی زایمان بدون اپیزیوتومی و در گروه کنترل با اپیزیوتومی انجام شد. سپس طول پارگی خلفی پرینه، وجود پارگی قدامی پرینه و نیاز به ترمیم مورد مقایسه قرار گرفته. نتایج این مطالعه نشان داد که 40 نفر (4/44 درصد) از خانم‌های گروه تجربی، زایمان بدون پارگی داشته و در 50 نفر (6/55 درصد) پارگی خلفی پرینه ایجاد شد، میانگین متوسط طول پارگی خلفی پرینه در این گروه (47/215/2 سانتی متر) و در گروه کنترل (با اپیزیوتومی 51/198/6 سانتی متر) بود. میانگین طول پارگی درجه دو در خلفی پرینه درب گروه تجربی 89/046/6 و در گروه کنترل 52/100/7 سانتی متر بود (18/0=P). پارگی قدامی پرینه در 22 نفر (2/22) از خانم‌های گروه بدون اپیزیوتومی اتفاق افتاده بود که 14 مورد آن (8/7 درصد) نیازمند ترمیم بوده11.
مطالعات خارجی
1. مطالعه دکتر Jay Goldberg و همکارانش با موضوع:
Has the USE of Routine Episiotomy Decreased?
Examination of Episiotomy Retes From 1983 to 2000

Share