– ساختار وکالت در نظام حقوقی آمریکا

کانون وکلای دادگستری آمریکا در اواخر تابستان 1878 در شهر «ساراتوگا اسپرنیگز» در ایالت نیویورک، تشکیل شد. هدف این کانون از گذشته تاکنون ارتقاء وضعیت اقتصادی و اجتماعی وکلاء به ویژه اعضاء بوده است. این کانون، تنها سازمان ملی در کشور آمریکا است که تعداد اعضای آن چشمگیر و در برگیرنده تمام حوزه‌های مربوطه است. کانون وکلای دادگستری آمریکا دارای چند کانون نظیر آن نیز می‌باشد. این کانون‌ها با عنوان کانون وکلای دادگستری محلی و ایالتی که البته هیچ یک از آنها به لحاظ بزرگی و قدرت هم‌پایه کانون مرکزی نیستند. بیشتر کانون‌های ایالتی و محلی همپا با کانون اصلی وکلای دادگستری هستند، اما برخی هم هیچ ارتباطی با آن ندارند. برخی کانون‌ها، فعالیت خود را وقف وکلای خبره یا متخصص در مسئله، هدف یا گروه قومی خاصی کرده‌اند.

«نظام قضایی ایالات متحده آمریکا «Law Common» است و البته ایالت‌های مختلف مقررات خاص خود را دارند. به عنوان مثال در ایالت نیویورک، اگر شخص از یک کشور«Common Law»  مدرک رشته حقوق را نداشته باشد، باید تعدادی از واحدهای درسی را که واحدهای اصلی و پایه درباره حقوق آمریکا است را بگذراند تا با
«CASE LAW» (حقوق مبتنی بر سوابق لازم‌الاتباع قضایی) آشنا شود. برای همین باید در دوره‌ای که دارای هشت واحد است و در دانشگاه‌ها ارائه و به صدور مدرک منتهی می‌شود، شرکت جوید.

پیش نیاز وکیل شدن در برخی ایالت‌ها از جمله ایالت نیویورک آن است که متقاضی باید یک لیسانس(مدرک کارشناسی) در هر رشته‌ای داشته باشد. سپس باید مدرک «JD» که معادل لیسانس حقوق در ایران است، دریافت کند که بعضاً به اشتباه تصور می‌کنند مدرک دکتراست. این دوره سه ساله تقریباً مشابه آن چیزی است که در ایران به عنوان کارشناسی رشته حقوق گفته می‌شود. برای ورود به این دوره باید در آزمونی به نام «LSAT» شرکت کرد که مانند آزمون هوش و اطلاعات عمومی است. برای آمادگی به منظور شرکت در این آزمون نیز کلاس‌های ویژه‌ای برگزار می‌شود.

تأکید می‌شود که «JD» پیش‌نیاز شرکت در آزمون کانون وکلای نیویورک است. اما کسانی که در کشوری با نظام حقوقی «Common law» مانند انگلستان درس خوانده باشند نیاز به گذراندن این دوره ندارند پس از شرکت در آزمون «JD»، با توجه به نمره‌ای که به دست آورده شده، درخواست پذیرش به یکی از دانشگاه‌‌ها فرستاده‌ می‌شود که بر اساس نمره، شخص وارد دانشگاه‌هایی با درجات علمی متفاوت خواهد شد. پس مدرکی به نام کارشناسی حقوق در آمریکا وجود ندارد؛ این دوره بالاتر از لیسانس. است به جز «JD» دو مدرک دیگر هم متقاضیان می‌توانند دریافت کنند که یکی «LLM» است و همان کارشناسی‌ارشد است. پس از این دوره هم دوره‌ای هست به نام «JSD» و معادل دکترا است و کسانی که می‌خواهند کار تدریس و پژوهشی و فعالیت آکادمیک داشته باشند، وارد این دوره‌ها می‌شوند. در بسیاری از ایالت‌ها، مدرک پایه برای شرکت در آزمون وکلا داشتن «JD» است. در برخی ایالت‌ها مانند کالیفرنیا، که اتباع ایرانی بیشتر مایل هستند به آنجا بروند، اگر متقاضی از یک کشور پروانه وکالت داشته باشید مدرک را ارزیابی می‌کنند و او می‌تواند در آزمون کانون وکلا شرکت کند که البته بسیار دشوار است».[1]

گفتار اول – شرایط اخذ پروانه و اشتغال به حرفه وکالت در آمریکا

حق داشتن وکیل برای دفاع در اصل هفتم اصلاحیه ششم(1791) قانون اساسی ایالات متحده برای عموم در نظر گرفته شده است.[1] اساس حقوق آمریکا به وسیله کامن‏لا انگلیسی و با توسعه و تکامل خاصی که در آمریکا داشته، تشکیل شده است.

وکلای دادگستری در آمریکا که اغلب آنها را حقوق‌دان می‌نامند، وظایفی بسیار گسترده‌تر از وظایف یک وکیل دادگستری در ایران بر عهده دارند. عنوان آنها «Attorney at Law» است، ولی معمولاً «حقوق‌دان»[1] نامیده می‌شوند، چه آنان در عین حال که وابسته دادگستری هستند، مشاور حقوقی افراد نیز هستند؛ حتی در مواردی که مسأله اقامه دعوا مطرح نیست.

«آمریکایی‌ها برای وکلا، صلاحیت کلی در مسائل حقوقی قائلند. آنان نه تنها وظایف وکلای دادگستری، Avoues و سردفتران را انجام می‌دهند، بلکه هیچ قاعده‌ای، آزادی آنان را در دفاع از منافع موکل خود یا اقدام به نام وی را محدود نمی‌کند. توسل به آنان از نظر حقوقی الزامی نیست، لیکن هیچ‌کس آن‌قدر ماجراجو نیست که خود را در پیچ وخم‌های حقوق، بدون راهنمایی آنان گرفتار سازد. شرایط پذیرش در کانون وکلا در ایالات مختلف یکسان نیست. معمولاً هیچ‌کس بدون پروانه نمی‌تواند به این مقام نائل آید و شرایط پروانه، بر حسب ایالت‏ها و دادگاه‌ها، مختلف است.

برای به دست آوردن این پروانه، داوطلب باید تبعه آمریکا بوده و در یک ایالت، اغلب در بخشی که می‌خواهد در آنجا وکالت کند، اقامت داشته و دارای صلاحیت اخلاقی باشد. تشخیص این صلاحیت، معمولاً در مرحله بدوی با یک کمیته منتخب کانون وکلا و در مرحله پژوهشی، با دادگاهی است که داوطلب می‌خواهد در آن وکالت نماید. نیز داوطلب باید دو سال در یک کالج تحصیل کرده و یک گواهی شایستگی احراز شغل وکالت دریافت داشته یا، چنان که در بعضی از ایالات مقرر است، چندین سال، خواه در یک دانشکده، خواه نزد یک وکیل دعاوی، مطالعه حقوقی داشته باشد». [1]

«هرگاه گواهی شایستگی احراز شغل وکالت لازم باشد، پس از آزمایشی به نام «آزمون وکالت» این گواهی صادر می‌شود. این آزمون در یک کمیسیون، مرکب از وکلای دادگستری که برای چندین سال، به وسیله دادگاه عالی یا کانون وکلا یا با همکاری هر دو سازمان، یا حتی به وسیله فرماندار تعیین می‌شود، انجام می‌گیرد. پذیرش در امتحان، تابع شرایطی است که قانون یا کانون وکلا یا در اکثر موارد، دادگاه عالی ایالتی تعیین کرده است. برخی از ایالات، نه همه آنها و حتی اکثریت، می‌خواهند که داوطلب دانشنامه «L. L. B» که معادل لیسانس حقوق در فرانسه است، را داشته باشد. به هر حال، ‌دانشنامه مزبور که در عمل سه چهارم داوطلبان دارا هستند، داوطلب را از آزمون وکالت بی‌نیاز نمی‌کند.

اصولاً وکیلی که در یک ایالت پروانه گرفته است، تنها می‌تواند در آن ایالت وکالت کند. با این وجود، شماری از ایالات آمریکا، وکلایی را که در ایالت دیگر، چندین سال به شغل وکالت اشتغال داشته باشد، بدون آزمون جدید می‌پذیرند که علت آن را می‌توان قوانین داخلی ایالات مختلف دانست. ممکن است به یک وکیل اجازه داده شود در ایالت‏های مختلف وکالت کند، لیکن وی نمی‌تواند، حتی به طور استثنایی در یک ایالت، بدون پروانه لازم وکالت دعاوی را بپذیرد. همچنین وکیل نمی‌تواند در دادگاه‌های فدرال وکالت کند، مگر اینکه صریحاً در هریک از آنها پذیرفته شده باشد».[1]

«کانون وکلای دادگستری دارای ارکانی برای رسیدگی به صلاحیت اخلاقی اعضای خود هستند. این کانون‌ها می‌توانند در صورت لزوم، مجازات‌هایی که حداکثر آنها لغو پروانه وکالت است تعیین کنند. هیچ قاعده‌ای، (البته به جز پاک دامنی و درستکاری) قلمرو فعالیت وکیل آمریکایی را محدود نمی‌کند. وی تنها یک وکیل دعاوی ساده نیست، بلکه یک مشاور حقوقی نیز هست. هیچ قاعده‌ای وکلا را از تشکیل شرکت و فعالیت گروهی منع نمی‌کند. با این وجود، در عمل، ظاهراً هفتاد درصد وکلای دادگستری به تنهایی کار می‌کنند».[1]

«تعداد وکلای آمریکایی در مقایسه با وکلای انگلیسی و فرانسوی بسیار زیاد است. کانون وکلای آمریکا در 21 آگوست 1878 در نیویورک و با شرکت یکصد وکیل، تأسیس شد. این کانون در سال 2004 با 000/400 نفر عضو وکیل، بزرگ‌ترین انجمن داوطلبانه تخصصی در جهان را تشکیل می‌دهد».[1]

«در آمریکا کمیته‌ای به نام کمیته مشترک «استانداردهای وکلا» وجود دارد. وظیفه این کمیته، مطالعه و بازنگری کلیه قوانین مربوط به نحوه نظارت بر حیطه کاری وکلاست. این قوانین بر موارد ذیل مشتملند:

1.‌ قوانین مربوط به عضویت در کانون وکلا

  1. آیین‌نامه و مقررات وکالت
  2. ‌نظام‌نامه حرفه‌ای وکالت
  3. ‌مقررات مربوط به پذیرش، آموزش و صدور پروانه کارآموزی وکالت
  4. ‌کلیه مواردی که در خصوص نظارت بر وکلا بوده و در حیطه کاری دادگاه عالی و هیأت امنای کانون وکلا محسوب می‌شود».[1]

«هر ایالت دارای کانون وکلای مستقل است. بعضی از ایالات دارای کانون انحصاری (Integrated Bar) می‌باشد. بدین معنی که فقط اشخاصی می‌توانند در آن ایالت وکالت کنند که عضو کانون وکلای دادگستری آن ایالت باشند. به طور مثال، کانون وکلای دادگستری ایالت کالیفرنیا انحصاری است و کسی می‌تواند در این ایالت وکالت کند که عضو کانون وکلای این ایالت باشد.

اعضای کانون باید حق عضویت بپردازند، ولی حق عضویت اعضا تنها می‌تواند صرف تنظیم امور مربوط به حرفه وکالت و بهبود ارائه خدمات حقوقی به مردم گردد. این وجوه نمی‌توانند صرف اهداف سیاسی یا ایدئولوژیک یا امور مذهبی گردند»[1].

گفتار دوم – شرایط اشتغال به حرفه وکالت در ایالت کالیفرنیای آمریکا

گاهی انتقاد می‌شود که سخت‌گیری‌های بی‌مورد در آزمون‌های ورودی کانون وکلای دادگستری در ایران و همچنین سایر تشریفات لازم برای عضویت در کانون موجب گردیده است که فارغ‌التحصیلان حقوق، به سادگی نتوانند به عضویت کانون درآمده و به شغل وکالت بپردازند. حتی عده‌ای مدعی شده‌اند که همین سخت‌گیری‌ها علت اصلی تصویب ماده 187 برنامه سوم توسعه و به وجود آمدن تشکیلات موازی با کانون وکلای دادگستری شده است.

برای ارزیابی این انتقاد و تعیین صحت و سقم آن بد نیست که مقررات و تشریفات سایر کشورها برای عضویت در کانون و اشتغال به شغل وکالت مورد مطالعه و مقایسه قرار گیرند.

اگر نگوییم سخت‌ترین، به جرأت می‌توان گفت، یکی از مشکل‌ترین آزمون‌ها در کشور آمریکا، آزمون‌های ورودی کانون وکلای دادگستری است. در این کشور که عادت به رده‌بندی امور دارند، آزمون‌های ورودی کانون و همچنین آزمایشات برد تخصصی پزشکان، جزء سخت‌ترین آزمایشات رده‌بندی شده‌اند؛ به گونه‌ای که در تمام طول برگزاری آزمون‌های کانون، هنوز هیچ داوطلبی موفق به پاسخ‌گویی به کلیه پرسش‌های امتحانی نشده است.

بند اول – شرایط عمومی پذیرش به شغل وکالت

برای اینکه متقاضی، از طرف کمیته برگزارکننده آزمون‌ها برای اشتغال به حرفه وکالت، به دیوان ‌عالی ایالت کالیفرنیا معرفی گردد، باید حائز شرایط عمومی زیر باشد:

  1. «سن او حداقل هیجده سال تمام باشد.
  2. صلاحیت اخلاقی وی بر طبق مقررات ماده 10 مورد تأیید قرار گیرد.
  3. پیش از آغاز تحصیلات حقوقی، تحصیلات عمومی را طبق ماده 7 این مقررات گذرانده باشد.
  4. به عنوان متقاضی عمومی و یا متقاضی وکالت ثبت نام کند.
  5. تحصیلات حقوقی را طبق ماده 7 این مقررات به پایان رسانیده باشد.
  6. در آزمایشات سال اول حقوقی شرکت و در آن موفق گردیده و یا قانوناً از گذراندن آن، طبق ماده 8 معاف شده باشد.
  7. در آزمون‌های کانون وکلای دادگستری و همچنین آزمایشات مسئولیت حرفه‌ای وکیل شرکت و نمره تعیین شده از طرف کمیته را به دست آورده باشد(نمره قبولی مسئولیت حرفه‌ای در ایالت کالیفرنیا 79 نمره از صد نمره است).
  8. خود را با دستورهای دادگاه‌های ایالتی در مورد حضانت و نفقه افراد تحت تکفل انطباق داده باشد».[1]

بند دوم- داوطلبان وکالت

  1. «کلیه داوطلبان وکالت برای پذیرش به این حرفه در ایالت کالیفرنیا، ابتدا بایستی نزد کمیته برگزارکننده آزمایش‌ها، برابر قاعده چهارم، ثبت‌نام کنند.
  2. داوطلبانی که در یکی از حوزه‌های قضایی ایالات دیگر آمریکا، یا در سرزمین‌های تحت حمایت و قیمومیت آمریکا برای اشتغال به حرفه وکالت پذیرفته شده‌اند می‌توانند، به جای گذراندن آزمایشات کلی کانون، در آزمون‌های ویژه وکلا شرکت کنند، به شرط آنکه در چهار سال پیش از ثبت‌نام برای آزمایش کانون کالیفرنیا، عضو فعال کانون وکلای حوزه قضایی خود بوده و صلاحیت وی تداوم داشته، یعنی به دلایلی عضویت وی معلق و یا ابطال نشده باشد.
  3. داوطلبان وکیلی که در یکی از حوزه‌های قضایی کشورهای دیگر، غیر از آنچه در بند 2 بیان گردید، به وکالت اشتغال داشته‌اند و همچنین داوطلبان وکیل مشمول بند 2، که یکی از شرایط مقرر در این بند را نداشته باشند، باید در کلیه آزمایشات کانون وکلای دادگستری کالیفرنیا شرکت کنند».[1]

الف) داوطلبان عمومی

  1. «هر داوطلب عمومی اشتغال به وکالت در کالیفرنیا، باید در ظرف 90 روز از تاریخ آغاز تحصیلات حقوقی، با پرداخت هزینه ثبت‌نام، نزد کمیته ثبت‌نام کند. کسانی که پس از این مدت ثبت‌نام کنند، افزون بر پرداخت حق ثبت‌نام، باید جریمه تأخیر در ثبت‌نام را نیز بپردازند.
  2. این ثبت‌نام به وسیله فرم‌های خاصی است که از طریق کمیته در اختیار داوطلبان قرار می‌گیرد و در آن اطلاعاتی مانند سن، آدرس، تحصیلات عمومی، تحصیلات حقوقی داوطلب و سایر اطلاعات درج شده است.

اطلاعات مندرج در این فرم‌ها تابع مقررات شهادت دروغ است؛ یعنی چنانچه داوطلبی عمداً اطلاعات غلط بدهد، مرتکب جرم شهادت دروغ شده است».[1]

ب) داوطلبان وکیل

  1. «داوطلبان وکیل هم، پیش از هر اقدامی برای شرکت در آزمایشات، باید با پرداخت هزینه ثبت‌نام، نزد کمیته برگزارکنندگان آزمون‌ها ثبت‌نام کنند.
  2. این ثبت‌نام از طریق فرم‌های تهیه شده توسط کمیته بوده و در آن اطلاعاتی درباره سن، محل اقامت، تحصیلات عمومی و حقوقی و سوابق مربوط به عضویت در کانون‌های وکالت دیگر، مدت زمان فعالیت به عنوان وکیل در حوزه قضایی مورد ادعا و غیره درج می‌شود. تنظیم این فرم نیز دارای ضمانت اجرای شهادت دروغ است».[1]

ج) تحصیلات حقوقی

هر داوطلب عمومی شرکت در آزمایشات کانون وکلای دادگستری کالیفرنیا وظیفه دارد ثابت کند دارای شرط اتمام تحصیلات حقوقی، به شرح زیر است:

«الف) از یک دانشکده حقوق معتبر، مورد تأیید کانون وکلای دادگستری آمریکا و یا مورد تأیید کمیته برگزارکنندگان آزمایشات فارغ‌التحصیل شده است.

ب) علم حقوق را با کوشش و پشتکار، حداقل برای مدت چهار سال، به یکی از طرق زیر فراگرفته است:

  1. در دانشکده حقوقی که طبق مقررات ایالت کالیفرنیا تنها مجوز صدور مدارک کاربردی(حرفه‌ای) دارد، به شرط آنکه آن دانشکده، در کمیته ثبت‌نام کرده، دارای کلاس‌های درس، به حد نیاز، برای ارائه حداقل 270 ساعت درس در سال به دانشجویان مشغول تحصیل خود باشد.
  2. در یک دفتر حقوقی واقع در ایالت کالیفرنیا و تحت نظارت وکیلی که عضو کانون وکلای دادگستری ایالت کالیفرنیا است و برای مدت پنج‌سال گذشته، عضو دائم و فعال این کانون بوده است، کار کند.
  3. در شعب دادگاه‌های رسمی ایالت و تحت نظارت شخص رییس دادگاه.
  4. تحصیل از طریق مکاتبه با دانشکده‌های حقوق باشد، به شرط آنکه آن دانشکده در کمیته ثبت‌نام نموده و اینکه داوطلب حداقل 864 ساعت در سال صرف تهیه و مطالعه مسائل حقوقی کرده باشد.
  5. یا با ترکیبی از طرق مذکور در این بخش علم حقوق را فراگرفته است».[1]

د) کارآموزی وکالت در دفاتر وکالت یا شعبات دادگاه‌ها

الف) «کارآموزان وکالت در آمریکا برای به دست آوردن تجارت عملی در وکالت، باید در ساعات اداری و حداقل 8 ساعت طی 48 هفته، در دفاتر حقوقی وکلا یا شعبات دادگاه‌ها حاضر شده، مطالعه پرونده داشته باشند.

همچنین دانشجویان رشته حقوق باید برای دوره کارآموزی‌شان، روزی 8 ساعت و حداقل 24 هفته در این مراکز (دفاتر وکلا یا شعبات دادگاه‌ها) حاضر شده، مطالعه پرونده داشته باشند.

ب) قاضی یا وکیلی که داوطلب در دفاتر آنها به مطالعه حقوقی مشغول است، باید حداقل 5 ساعت در هفته در مطالعه داوطلب نظارت شخصی داشته باشد.

منظور از نظارت شخصی، مدت زمانی است که عملاً قاضی یا وکیلی با داوطلب گذرانیده است. معمولاً این مدت زمان در مرحله اول، صرف تدریس و بحث در مسائل حقوقی گردیده و همچنین به تجربه و تحلیل پرونده‌های مطرح توسط داوطلب و بیان ایرادات وارد به انجام تکالیف کتبی تعیین شده توسط قاضی یا وکیل، تهیه و ارائه شده، به وسیله داوطلب می‌گردد.

ج) داوطلب باید قصد خود را مبنی بر تحصیل حقوقی در دفتر حقوقی وکیل یا شعبه دادگاه، حداکثر در ظرف یک ماه از تاریخی که آغاز به این کار کرده است را در فرم‌های ثبت‌نام تهیه شده توسط کمیته، همراه با هزینه ثبت‌نام به اضافه هزینه‌های مربوط به بررسی گزارش‌های شش ماهه(ذکر شده در بند هـ) به کمیته گزارش کند.

د) وکیل یا قاضی که تحت نظر آنها مطالعات حقوقی انجام می‌شود، حداکثر ظرف مدت یک ماه از تاریخ آغاز مطالعات، گزارش اولیه‌ای را برای کمیته ارسال می‌دارد. در گزارش اولیه، وکیل یا قاضی، خلاصه‌ای از نحوه تدریس حقوق از طرف خود را ارائه و تأیید می‌کند که آمادگی دارد تا داوطلب را تحت نظارت خود قرار داده و آزمایشات لازم را از وی به عمل آورد.

هـ) داوطلب باید حداقل هر ماه،‌ نسبت به مسائلی که در آن ماه آموخته است، توسط وکیل یا قاضی آزموده شوند. آزمون باید به صورت کتبی بوده و نمره داده شوند و لیست پرسش‌ و پاسخ‌ها باید ضمیمه گزارش‌های نیم‌سال تنظیمی توسط قاضی یا وکیل باشد.

و) هر شش ماه باید گزارش نیم‌سال توسط قاضی یا «وکیل‌سرپرست» تنظیم و به کمیته ارسال گردد. در این گزارش‌ها باید حتماً اطلاعات زیر و همچنین سایر اطلاعاتی که مورد تقاضای کمیته باشد منعکس گردد: 1. تعداد ساعاتی که داوطلب، در اوقات عادی روزانه، در دفتر وکالت یا شعبه دادگاه، مشغول مطالعه پرونده‌ها حقوقی بوده است. 2. تعداد ساعاتی را که قاضی یا وکیل شخصاً به تدریس و نظارت متقاضی اختصاص داده است. 3. عنوان کتاب‌ها، فصل‌ها و صفحاتی از مدارک که مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. 4. اسامی و مشخصات سایر داوطلبانی که تحت نظارت قاضی یا وکیل مشغول مطالعه حقوق هستند.

ز) یک قاضی یا وکیل نمی‌تواند بیش از دو نفر کارآموز وکالت را تحت نظارت خود داشته باشد»[1].

گفتار سوم – قوانین و مقررات کانون وکلای دادگستری آمریکا

«کانون وکلای دادگستری آمریکا» از اتحاد انجمن‌های ایالتی تشکیل شده است. با این حال، همه حقوق‌دانان، عضو کانون‌های وکلای دادگستری نیستند و حتی هنگامی که عضو آنها هستند، نظارتی که کانون‌های مزبور بر کار آنان اعمال می‌کنند، بسیار محدودتر از نظارت «کانون‌های وکلای انگلستان» بر وکلای دادگستری (باریسترها) یا نظارت «جامعه حقوق‌دانان» بر مشاوران قضایی(سولیسترها) در انگلستان است. به موجب یک رویه عمومی، پذیرفته شده است که حق‌الزحمه وکیل، بنابر قرارداد معروف به«Quota litis» سهمی از محکوم به باشد، در حالی که چنین قراردادی در انگستان ممنوع است. امروزه مبالغ مهمی از بودجه عمومی برای پرداخت حق‌الزحمه به«مدافعان عمومی» یا وکلای مستقلی که خدمات خود را در اختیار نیازمندان می‌گذارند، مصرف می‌شود.

در حدود نیمی از وکلای دادگستری آمریکا، عضو کانون وکلای دادگستری آمریکا هستند. این کانون بزرگ‌ترین تشکیلات سراسری در آمریکا است. یکی از مهم‌ترین اقدامات این کانون(علاوه بر فعالیت‌های دیگر)، تنظیم مقررات حرفه‌ای نمونه برای وکلا و قضات دادگستری است که هر ایالت می‌تواند با الگو قرار دادن آنها، مقررات حرفه‌ای خود را مستقیماً تنظیم کند. بعضی از مصوبات کانون وکلای دادگستری آمریکا به شرح زیر می‌باشد».[1]

بند اول – قانون رفتار قضایی

در سال 1990 کانون وکلای دادگستری آمریکا درباره رفتار قضایی (رفتار حرفه‌ای وکلا و قضات) قانونی به تصویب رسانید تا هر یک از ایالت‌ها بتوانند با الگو قرار دادن آن، نسبت به تنظیم مقررات مربوط به حرفه قضایی خود مستقلاً اقدام کنند. ایالت کالیفرنیا، قانون حرفه‌ قضایی خود را عمدتاً از قانون رفتار قضایی کانون وکلای آمریکا الگوبرداری کرده است.

بند دوم – قانون نمونه مسئولیت حرفه‌ای

این قانون در سال 1996 به تصویب کانون وکلای دادگستری آمریکا رسیده است و تعداد کمی از ایالات، تاکنون مقررات مسئولیت حرفه‌ای خود را بر اساس قانون نمونه فوق تنظیم کرده‌اند.

بند سوم – مقررات نمونه رفتار حرفه‌ای

«این قانون در سال 1983 به جای قانون نمونه کانون مورد تصویب کانون وکلای آمریکا قرار گرفت. تاکنون بیشتر ایالات، مقررات مربوط به رفتار حرفه‌ای وکلا را بر اساس مقررات نمونه فوق تنظیم کرده‌اند.

ایالت کالیفرنیا در تنظیم مقررات مربوط به رفتار حرفه‌ای وکلا تا اندازه‌ای از قانون رفتار قضایی و تا حدی از مقررات نمونه رفتار حرفه‌ای و نیز بخشی را از مقررات سابق خودش الگوبرداری کرده است. بسیاری از مقررات موجود در قانون نمونه رفتار قضایی آمریکا و مقررات نمونه رفتار حرفه‌ای آمریکا در مقررات رفتار حرفه‌ای وکلای کالیفرنیا مشابهی ندارند. به همین دلیل در مواردی به نظر می‌رسد که رفتار وکیل بایستی مشمول مقررات انتظامی باشد، در حالی که این‌گونه نیست»[1].

دگستری.

[1]. ‌بند«1» ماده «36» آیین‌نامه لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری.

[1] . دیو

ید دبلیو نیوبور، نظام عدالت کیفری و ساختار محاکم در آمریکا، (ترجمه حمیدرضا قراگوزلو)، چ1، (تهران، مجد، 1389)، ص295.

[2] . شهربانو بهارک کشاورز، «ورود به حرفه وکالت در نیویورک»، روزنامه شرق، سه‌شنبه 19/4/1386.

[2]. اصل هفتم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا: «در کلیه دادرسی‌های کیفری، متهم از حقوق ذیل برخوردار خواهد بود: حق دادرسی سریع و علنی توسط هیأت منصفه بی‌طرف ایالتی و منطقه‌ای که جرم

در آن رخ د

اده است؛ منطقه مزبور را باید قانون پیش‌تر تعیین کرده باشد؛ حق آگاهی از ماهیت و دلیل

اتهام؛ حق مواجه

ه با شهودی که علیه او شهادت می‌دهند؛ حق احضار شهود به نفع خود و حق داشتن وکیل برای دفاع از خود».

[6]. Law

yer

[7]. محمد رضا انصاف داران، وظایف حرفه‌ای وکیل دادگستری، چ3، (تهران، جنگل، 1386)، ص43.

[7]. همان، ص45.

[7] . آندره تنک

، حقوق ایالات م

تحده آمریکا، (ترجمه سید حسین صفایی)، چ1، (تهران، دانشگاه تهران، 1369)، ص85.

[9]. سید رضا مظهری و سعید گودرزی، بررسی تطبیقی نظام‌های وکا

لت در دیگر کشورها، (تهران،‌ مرکز مطالعات توسعه قضایی) ص51.

[10]. همان، ص 64.

[10] . محمد اسماعیل افراسیابی، «مسئولیت حرفه‌ای وکیل»، مجله کانون وکلای دادگستری مرکز، دوره جدید، شماره8 (شم

اره پیاپی 177)،

صص 221-22

0.

[13]. محم

د اسماعیل افراسیابی،

 «شرایط اشتغال به حرفه

 وکالت در ایالت کالیفرنیای آمریکا»، مجله کانون وکلای دادگستری مرکز، دوره جدید، شماره‌های 26 و 25، پاییز و زمستان 1385، صص 212-21

0.

[17]. همان، ص 213.

[17]. همان.

[17]. همان.

[17]. همان، ص 224-222.

[17] . همان، صص 227-224.

[17]. کامی ژوفره اسپینوزی، درآمدی بر حقوق تطبیقی دو نظام حقوقی معا

                                                    .