زبان فارسی

زبان فارسی

نام شتر بر حسب سن آن:
الف) دیلاق: بچه را از هنگام تولد تا سنّ یک سالگی گویند و اعرب آن را الحوار نامند.
ب ) بله بون: شتر یک سال به بالا را تا سنّ دو سالگی گویند عرب آن را المفرود نامند.
پ ) جعد: شتر دو سال به بالا تا سنّ چهار سالگی گویند و عرب آن را الحق نماند.
ت ) شتر سه سال به بالا تاسنّ چهارسالگی را گویند و عرب آن را اللقیه نامند.
ث ) شتر چهار سال به بالا را گویند و عرب آن را الجزاع نامند، اگر شتر نر باشد، به آن کل لوکی گویند و عرب آن را قعدان نامند اگر شتر ماده باشد، به آن کل ماجی‌ گویند و عرب آن را بکاره نامند.
ج ) دو دندان : شتر پنج سال به بالا را گویند و عرب آن را الثنایا نامند.
چ ) چهار دندان: شتر شش سال به بالا را گویند و عرب، ماده آن را الحیل و نر آن را الزمول گویند در حالی‌ که در زبان فارسی به هر دو جنس نر و ماده چهار دندان گفته می شود.
ه) گرد نیش: هشت سال به بالا تا سن ۹ سالگی گویند.
به طور کلی‌ شتر نر بالغ را لوک و ماده بالغ را اورانه می‌نامند(7).
آناتومی چشم:
2-8-1 کره چشم:
کره چشم در پستانداران اهلی، تقریبا کروی است ولی در اسب و گاو قطر قدامی- خلفی متراکم تر است و علاوه با آن سطح قدامی قرنیه انحنای کمتری دارد. خارجی‌‌ترین بخش قرنیه، قطب قدامی نامیده میشود و عمقی‌ترین بخش کره چشم که سطح خلفی میباشد، قطب خلفی نامیده می شود. خطی‌ که از هر دو قطب عبور می‌کند محور بینایی نامیده می شود، همچنین خط فرضی‌ که قطب قدامی و قطب خلفی را به دو قسمت مساوی تقسیم می‌کند تحت عنوان خط استوایی می‌‌باشد. خطوط متعددی که بین دو قطب قدامی و خلفی کره چشم به صورت فرضی‌ قرار گرفته اند و خط استوایی را تقسیم می‌کند خطهای نصف النهار نامیده می شود. اعصاب بینایی نسبت به قطب خلفی به صورت شکمی عبور می‌کند.
کره چشم از سه لایه تشکیل شده است :
پرده خارجی‌: این لایه لیفی بوده و صلبیه و قرنیه را تشکیل میدهد و مسئول شکل دهی‌ و محافظت از کره چشم است.
پرده میانی یا عضلانی- رگی: این پرده تغذیه کره چشم را بر عهده دارد و شامل مشیمیه، منطقه مژگانی و عنبیه می باشد.
پرده داخلی‌ یا عصبی : این لایه میزان زیادی بافت عصبی دارد که مستقیماً به عصب بینائی متصل بوده و به اشعه نورانی حساس می‌باشد که در واقع شبکیه می‌باشد (14 و32)
شکل 2-3 آناتومی کره چشم
اجسام مژگانی: منطقه‌ای را تشکیل میدهد که در اطراف عنبیه قرار داشته، مرز بین آن و پرده مشیمیه را اوراسراتا می‌نامند. قسمت جلویی این منطقه از حلقه مژگانی و قسمت عقبی از زوائد مژگانی تشکیل شده است.(27و14)
عنبیه: قسمت قدامی پرده میانی می‌باشد که به صورت عمود در عقب قرنیه و جلوی عدسی‌ قرار گرفته و یک دیافراگم حقیقی‌ را تشکیل میدهد و در مرکز دارای سوراخی مرسوم به مردمک چشم می‌باشد که نسبت به شدت نور یا فاصله ای که نگاه به آنجا دوخته شده است تنگ و گشاد می شود. عنبیه فضایی را که در بین قرنیه از یک طرف و سطح قدامی عدسی‌ و انتهای داخلی‌ زوائد مژگانی در طرف دیگر واقع شده است، به دو حجره به نام اتاقک زجاجیه و اتاقک قدامی تقسیم می‌کند.دو اتاقک خلفی و قدامی از طریق سوراخ مردمک با هم ارتباط دارند. سطح قدامی عنبیه در تک سمی‌ها به رنگ قهوه ای مایل به زرد و همواره درخشان است و گاهی به واسطه ی نوارهای بریده ی سیاه رنگ دارای منظره ی راه راه می‌باشد (32 و14).
پرده مشیمیه: دارای دو سطح داخلی و خارجی است.سطح خارجی به رنگ سیاه و قهوه ای تیره است و به وسیله نسج ملتحمه به نام لامینافوسکا دارای سوراخ های وسیعی است که از آنها عروق و اعصاب کره چشم عبور کرده و به طرف منطقه ی مژگانی امتداد می یابد.سطح داخلی مشیمیه با پرده ی عصبی رابطه دارد بدون آنکه به آن چسبیده باشد. برعکس در منطقه ی مژگانی چسبندگی خیلی زیاد می باشد. سطح داخلی مشیمیه در تمام وسعتش مانند مشیمیه انسان بطور یکنواخت سیاهرنگ نبوده بلکه در عمق و قسمت خلفی آن دارای لکه درخشانی است که جلای قوس و قزح دارد(28و32).

Share