روانشناسی راههای کسب مهارت بیشتر در قصه گویی:

گویان ماهر مثل مکثها، حرکات و اشاره ها، جمله بندیها و چیزای دیگه ای به جز اینا توجه کنه.

قصه گویی در خونه: یکی از بهترین مکانهای قصه گویی، خونه و خانواده س و نقل قصها به وسیله والدین طفل، اثر بسیار در رشد و تأمین نیازای عاطفی – روانی اون داره. قصه گویی در محیط خونه و خونواده، به دلیل وجود صمیمیت و رابطه عاطفی بیشتر میان قصه گو و مخاطبین، از قصه گویی در محیط

های رسمی بزرگتر ساده تره و قصه گو می تونه مطالب خود رو به صورتی طبیعی و با عبارات ساده و روان نقل کنه تا بدون حد که شنوندگان تصور کنن که اون، قصه رو با به کار گیری تخیلات، خیالات و تجربه خودش میگه. هم اینکه خوندن قصها با صدای بلند باعث می شه که گنجینه لغات ذهنی قصه گو زیاد شه.

صدای قصه گو: قصه گویی باید با صدای آروم انجام شه و احتیاجی به صداهای بلند و فریاد زدن نیس.

گفتن قصه: گفتن قصه وقتی مؤثر میشه که قصه گو به اون قصه وکار وهنرخودش، عشق بورزد  وبه فضاای داستان، آشنایی کامل داشته باشه.

لحن: درمواردی که فاصله سنی میان قصه گو و شنوندگانش زیاده، لحن بیان اون نباید به شکلی باشه

که برتری ایشون رو نسبت به مخا طبهایش  نشون بده(نانسی ملون،۱۹۹۲،ص۱۷۴).

مطلب دیگر :
تئوری ادراکی – حرکتی کپارت

 

۱۶-۲-۲- فرق قصه امروز بادیروز:

قصه گویی قدیمی ترین شکل ادبیاته. از هزاران سال قبل از اون که صنعت چاپ و خوندن و نوشتن به صورت پدیده های همه گیر فرهنگی دربیاد تا الان ادبیات شفاهی به شکل قصه گویی رواج داشته. (چمبرز،۱۳۸۵). کودک امروز ایران با کودک دوره های قبل فرق زیادی پیدا کرده. امروز کودکان بیشتر از هروقت دیگری از مسائل دور و بر خود آگاه بوده همپای بزرگترها در دهکده جهانی غوطه ورند. گسترش فناوریهای اطلاعاتی و در دسترس بودن شکل های جور واجور وسایل دسترسی به اطلاعات هم چون رایانه و اینترنت وغیره…، کودکان رو با یه عالمه از قصهای جوامع وگوناگون آشنا می کنه که واسه اونا ترجمه می شن. البته از جنبه مثبت و سازندۀ این قضیه هم نباید گذشت. آشنا کردن کودکان با فرهنگ و آداب و رسوم ملل جور واجور به شکل قصه و داستان چیزی پسندیده بوده و میشه گفت یکی از نگرانی های متولیان امر و افراد درگیر در بخش آموزش کودکانه. اما نباید از نفوذ زیرکانه بعضی آثار داغون کننده غربی غافل

بود. آثاری که کودکان جامعه امروز ایران رو بیشتر از هر زمان دیگری دلباخته و عاشق خود ساخته و به الگوهای اخلاقی اونا تبدیل شده. کودکان با مقایسه آثار غیر ایرونی با آثار داخلی، تازگی در محتوا و قصهای متناسب با دوره و زمونه خود رو می بینن و قاعدتاً بیشتر جذب این جور قصها می شن. باید این نکته هم اشاره کرد که تلاش بعضی نویسندگان و قصه پردازان ایرونی در تولید قصها نابو تازه ستودنیه اما کافی نیس. و واسه مقابله با اینجور شرایطی به خیزش اساسی و بنیادی نیازمندیم. تلاش قصه پردازان کشور مون باید در جهت تازه تر کردن و بکر کردن مفاهیم وموضوعات قصهای امروزی باشه.قصه هایی که از بطن جامعه الان برخاسته و قهرمانان اون از دوره وعصر خودمون باشن. پرواضحه که جذابیت و سرعت و هیجان از شاخصهای اساسی در قصه پردازیه و کودکان به همون اندازه سرعت پیشرفت دورو برشون از سرعت و هیجان جاری در قصه حال می کنن. کودکان کتابهایی رو دوست دارن که بتونن اون رو بفهمن و به طور کاملً هضمش کنن. موضوع ومطلب از زندگانی خود اونا گرفته شده باشه و چون حیوانات رو دوست دارن کتابهایی که درباره حیواناته براشون باحال میاد. کودکان عاشق حادثه جویی ان(محمدی و قائینی،۱۳۸۸).

مطلب دیگر :
روانشناسی در مورد ادراک دیداری کودک