جوادی آملی، روابط بین‌الملل در قرآن، ۱۳۸۸، ص ۲۶-۲۷.
فبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ (بحارالأنوار، ج11، ص61).
نهج‌البلاغه، ترجمه شهیدی، نامه ۳۱، ص۲۹۶
فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ (روم/ 30)
خمینی، سیدروح الله. شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص ۷۹
ر.ک: ساشادینا، مبانی همزیستی اجتماعی در اسلام، ص 162-173.
راغب، ۱۴۱۶ق، طباطبائی، المیزان، ج۵، ص ۴۱، و ج۱۰، ص ۸۸
مطهری، 1370، صص13-16
صِبْغَهَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَهً وَ نحْنُ لَهُ عَبِدُونَ‏؛ گوئید ما رنگ خدائى بخود مى‏گیریم و چه رنگى بهتر از رنگ خداست و ما تنها او را عبادت میکنیم‏ (بقره/ ۱۳۸).
«قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) عَبْدَ اللَّهِ أَحِبَّ فِی اللَّهِ وَ أَبْغِضْ فِی اللَّهِ وَ وَالِ فِی اللَّهِ وَ عَادِ فِی اللَّه»(وسائل‏الشیعه، ج16، ص179).
«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَعَدُوَّکُمْ أَوْلِیَاء تُلْقُونَ إِلَیْهِم بِالْمَوَدَّهِ وَقَدْ کَفَرُوا بِمَا جَاءکُم مِّنَ الْحَقِّ یُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِیَّاکُمْ أَن تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّکُمْ إِن کُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَادًا فِی سَبِیلِی وَابْتِغَاء مَرْضَاتِی تُسِرُّونَ إِلَیْهِم بِالْمَوَدَّهِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَیْتُمْ وَمَا أَعْلَنتُمْ وَمَن یَفْعَلْهُ مِنکُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِیلِ(ممتحنه/ 1)
«یَا وَیْلَتَى لَیْتَنِی لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِیلًا»(فرقان/ 28)
«إِنَّهُمْ لَیَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِیلِ وَیَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ؛ حَتَّى إِذَا جَاءنَا قَالَ یَا لَیْتَ بَیْنِی وَبَیْنَکَ بُعْدَ الْمَشْرِقَیْنِ فَبِئْسَ الْقَرِینُ»(زخرف/ ۳۷)
«یَأَیهَا الَّذِینَ ءَامَنُوا لا تَتَّخِذُوا ءَابَاءَکُمْ وَ إِخْوَنَکُمْ أَوْلِیَاءَ إِنِ استَحَبُّوا الْکفْرَ عَلى الایمَنِ وَ مَن یَتَوَلَّهُم مِّنکُمْ فَأُولَئک هُمُ الظلِمُونَ‏»(توبه/۲۳)
«لا تجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الاَخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسولَهُ وَ لَوْ کانُوا ءَابَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَنَهُمْ أَوْ عَشِیرَتهُمْ»‏(مجادله/۲۲)؛
«قَدْ کَانَتْ لَکُمْ أسْوَهٌ حَسَنَهٌ فِی إِبْرَاهِیمَ وَالَّذِینَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَءاءُ مِنکُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونَ اللهِ کَفَرْنَا بِکُمْ بَیْنَنَا وَ بَیْنَکُمُ الْعَدَاوَهُ وَالْبَغْضَاء أبَداً حَتَّی تُؤْمِنُوا بِاللهِ وَحْدَهُ»
«قَالَ الصَّادِقُ ع یَا إِسْحَاقُ صَانِعِ الْمُنَافِقَ بِلِسَانِکَ وَ أَخْلِصْ وُدَّکَ لِلْمُؤْمِنِ …»(مستدرک، ج۸، ص ۳۱۶)
Griffin, 2012, p 412
مخلصی، عباس، آمد و شد با جهانگرد غیرمسلمان، فقه، زمستان ۱۳۷۶، ش ۱۴و نیز: جهانگردی در فقه و تمدن اسلامی، ص 233.
وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا(نساء: 141)
مهریزی، روابط اقتصادی مسلمانان با کافران، 1375
مصباح یزدی، اخلاق در قرآن، ج3، 1380، ص 416

                                                    .