کـــه او شهــــریاری جـــــوان را بکشت بـــدان کــو سخــن گفـــت بـــا او درشـــت
بـــرین بـــر، پـــس از مــرگ نفرین بود همــــان نــــــام مــن نیز بی دیــن بـــود…
(همان:735،ب826-818).
در حقیقت “نام” تابوی شاهنامه فردوسی است و پهلوانان به دیدهی تقدیس بدان مینگرند. اکنون نام نیک چند صد ساله‌ی رستم در خطر است و او باید میان نام و ننگ یکی را انتخاب کند. رستم قهرمان است و برای یک قهرمان چیزی آزاردهنده‌تر از ننگ نیست. رستم پس از اندیشیدن با خود، سخنان و اندیشهی اسفندیار را – بستن دست رستم- آزار دهنده میداند:
چنیـــن گفـــت پــس بــا ســـرافراز مرد کــــه اندیشــــه روی مـــــــرا زرد کــــرد
کـــه چنـــدین بگویـــی تـــو از کار بــند مــرا بنـــد و رای تــــو آیــــــــد گــــزند
(همان،ب831-830).
در ادامهی داستان، رستم سخنان خردمندانهی خود را -کهنالگوی پیر دانا- بیاثر میبیند؛ بنابراین تصمیم میگیرد با زبانی دیگر(در نقش کهنالگوی قهرمان) با او سخن گوید:
بــــدو گفــت رستـــم که ای شیرخـــوی تـــــرا گـــــــر چنیـــن آمــــدست آرزوی
تـــرا بــر تــگ رختـش مهـــمان کنـــم ســـرت را بـــه گـــوپال درمــــان کنـــــم
(همان:736،ب868-867).
و صراحتاً رویینتنی اسفندیار را به بازی میگیرد:
تـــو در پهلـــــوی خــــویش بشنیــدهای بـــه گفــــــتار ایــــشان بـــگـــــرویدهای
کـــه تیـــغ دلیــــران بــــر اسفنـــــدیار بــــه آوردگــــه بـــر، نیایــــد بـــه کــــار
ببینـــی تـــــــو فــــردا ســــنان مــــرا همـــــان گــــرد کــــرده عنـــــــان مــرا
(همان،ب871-869).
شگفت آنکه اسفندیار، در ادامهی رجز خوانیهای خود، خواستار آن میشود که کشتهی رستم را به نزد گشتاسپ ببرد و این نیّت دقیقاً برآمده از عقدهی قدرتطلبی اوست چرا که اسفندیار میخواهد در راه رسیدن به تاج و تخت دیگر بهانهای برای گشتاسپ باقی نماند و در این راه همه چیز و همه کس را فدای امیال خود میکند(نظریهی ماکیاولیستی):
و گـر کـــشته آیـــی بـــه آوردگــــــــاه ببنــــدمت بـــر زیـــن بــرم نـــزد شـــــاه
(همان،ب878).
پس از گفتگوی پایانی میان رستم و اسفندیار، اسفندیار بار دیگر در خفا، با پشوتن به سرآمدی رستم اقرار میکند:
چـــو بــرگشت ازو بـــا پشـــوتن بــگفت کـــه مـــردی و گـــــردی نشــاید نهـــفت
نـــدیدم بدیــــن گـــونه اسپ و ســــوار ندانـــم کــــه چــــون خیـــزد از کـــارزار
یکـــی ژنــــده پیــل است بــر کوه گنگ اگـــر بــا سلیــح انـدر آیـــد بــــه جـــنگ
اگـــر بـــــا سلیـــــح نبــــــردی بـــود همانــــــا کـــــه آییــن مــــردی بـــــود

                                                    .