سبز اندیشان امروز

درمان و پیشگیری

هنگام مسافرت با وسایل نقلیه
لابیرنتیت
سرگیجه
بیماری متابولیک
تظاهر در اوایل زندگی، تشدید با کاتابولیسم یا در معرض مواد خاص قرار گرفتن
حاملگی
صبحگاهی، از نظر جنسی فعال، توقف قاعدگی
عوارض یا واکنش های دارویی
همراه با داروی جدید یا افزایش دوز
شیمی درمانی سرطان
به صورت موقت وابسته به تجویز داروهای شیمی درمانی
1-3-4 ویژگی های افتراق دهنده
آیا تب، اسهال، درد یا اتساع شکمی وجود دارد؟ آیا مواد استفراغ شده صفراوی‌ (سبز تیره) یا اینکه حاوی خون قرمز و روشن، خون قرمز تیره یا مواد با زمینه قهوه (coffee-ground) هستند؟ آیا علائم همراه مانند سرگیجه، سردرد، خواب آلودگی، سفتی گردن، سرفه یا گلودرد وجود داشته است؟ آیا کودک هیچ دارویی استفاده کرده یا اینکه در معرض هیچ ماده احتمالا سمی قرار گرفته است؟ در جدول 5-1 تشخیص های شایعی که باید مدنظر باشند و ویژگی های مهم آنها در شرح حال درج شده اند. باید همیشه به خصوصیات غیر معمول که تشخیص های دیگر را مطرح می کنند نیز توجه کرد گاستروانتریت ویروسی معمولا با درد شدید شکمی یا سردرد، همراه نیست و در فواصل مختلف نزدیک به وفور بروز نمی کند.
معاینه فیزیکی شامل یک ارزیابی سریع از وضعیت هیدراتاسیون کودک می باشد از جمله باید به پرشدگی مویرگی، رطوبت غشاهای مخاطی و تورگور پوست توجه کرد .
شکم باید به دقت از نظر اتساع، ارگانومگالی، صداهای روده ای، حساسیت و سفتی معاینه شود. معاینه رکتال و آزمایش از نظر وجود خون مخفی در مدفوع باید انجام شود. (2)
ارزیابی آزمایشگاهی استفراغ شامل الکترولیت های سرم، تست های عملکردی کلیه، شمارش کامل سلول های خونی، آمیلاز، لیپاز و تست های عملکردی کبد است پس از اخذ شرح حال و معاینه دقیق ممکن است علل خاصی مطرح شود که نیاز به انجام آزمایشات تکلمیلی باشد. سونوگرافی در جهت بررسی استنوز پیلور، سنگ های صفراوی، سنگ های کلیوی، هیدرونفروز، انسداد صفراوی، مالروتاسیون، انواژیناسیون و ناهنجاری های آناتومیک دیگر مفید است. ممکن است برای رد کردن آپاندیسیت یا برای مشاهده ساختمان هایی که با سونوگرافی قابل مشاهده نیستند نیاز به انجام CT‌اسکن باشد. بررسی با باریم می تواند ضایعات التهابی یا انسدادی روده را نشان دهد و گاهی نیز مثلا در انواژیناسیون انجام باریم انما می تواند درمانی باشد .
درمان استفراغ شامل عواقب و علل آن می باشد. در فردی که استفراغ می کند کم آبی وی با جایگزینی مایعات درمان می شود. این کار را می توان در اغلب موارد با محلول های آب و الکترولیت خوراکی انجام داد ولی مایعات وریدی نیز به صورت شایع استفاده می شوند. اختلالات الکترولیتی باید با انتخاب مایع مناسب اصلاح شوند. در صورت امکان علل زمینه ای نیز باید درمان شوند.
درباره استفاده از داروهای ضد استفراغ اختلاف نظر وجود دارد. این داروها تا زمانی که اتیولوژی استفراغ بیمار مشخص نشده است نباید تجویز شوند و آنگاه نیز تنها برای علائم شدید باید استفاده شوند. فنوتیازین ها مانند کلرپرومازین ممکن است در کاهش علائم مسمومیت غذایی یا بیماری حرکت موثر باشند. عوارض آنها باید به دقت مد نظر باشد و در دوز محافظه کارانه دارو جهت درمان تجویز می شود. آنتی کولی نرژیک ها مانند اسکوپولامین و آنتی هیستامین ها مانند دیمن هیدرینات در درمان و پیشگیری از بیماری حرکت مفید هستند. داروهای بلوک کننده گیرنده 5HT3 سروتونین مانند اندانسترون و گرانیسترون برای گاستروانتریت ویروسی مفید نیست ولی در استفراغ های ناشی از شیمی درمانی موثر هستند. اگر این داروها به ویژه با دگزامتازون ترکیب شوند بسیار موثر هستند. در بیمارانی که اورژانس های جراحی دارند یا امکان درمان علت زمینه ای وجود دارد، نباید از داروهای ضداستفراغ استفاده کرد. اگر کم آبی، کتوز و اسیدوز با جایگزینی مایعات درمان شوند،‌استفراغ در اغلب بیماران مبتلا به گاستروآنتریت ویروسی کاهش می یابند. (2)
1-3-5 انسداد
انسداد حاد روده هنگامی رخ می‌دهد که جریان رو به جلوی محتویات روده قطع شود. این انقطاع می‌تواند در هر نقطه‌ای از طول لوله گوارش رخ ‌دهد؛ و علایم بالینی غالبا بر اساس سطح انسداد فرق می‌کنند. انسداد روده بیشتر ناشی از چسبندگی‌های داخل شکمی، بدخیمی ها یا فتق روده است. تظاهرات بالینی عموما شامل تهوع و استفراغ، درد کولیکی شکم و عدم توانایی دفع گاز یا مدفوع است. (3)
 یافته‌های کلاسیک معاینه فیزیکی، یعنی اتساع شکم، تمپان بودن دق و صداهای روده‌ای زیر (high- pitched)، مطرح‌کننده تشخیص هستند. تصویربرداری رادیولوژیک می‌تواند تشخیص را تایید نماید و در مواقعی که تشخیص مبهم‌تر است، به عنوان یک بررسی تکمیلی مفید عمل کند. هرچند رادیوگرافی غالبا بررسی ابتدایی است، اگر شک بالایی وجود داشته باشد یا با وجود رادیوگرافی منفی شک باقی بماند، CT اسکن با ماده حاجب توصیه می‌شود. درمان انسداد بدون عارضه شامل احیای مایعات همراه با تصحیح اختلالات متابولیک، رفع فشار از روده و استراحت دادن به روده است. وجود شواهد بی‌کفایتی عروقی یا سوراخ‌شدگی یا حل نشدن مشکل با وجود رفع کافی فشار از روده، اندیکاسیون مداخله جراحی به شمار می‌رود.