رشته حقوق

درمانگری سالمندی

دانلود پایان نامه

لوو دوپا- بی و مادوپار : ترکیب لوو دوپا و بنسرازید: قرصهای 5/62 میلی گرم (حاوی 50 میلی گرم لوودوپا و 5/12 میلی گرم بنسرازید HCL)، 125 میلی گرم (حاوی 100 میلی گرم لوودوپا و 25 میلی گرم بنسرازید HCL) و 250 میلی گرم (فورت)، (حاوی 200 میلی گرم لوودوپا و 50 میلی گرم بنسرازید HCL).
لوودوپا- سی یا ساینمت ؛ ترکیب لوودوپا و کاربیدوپا: قرصهای حاوی 100 میلی گرم لوودوپا و 10 میلی گرم کاربیدوپا؛ 100 میلی گرم لوودوپا و 25 میلی گرم کاربیدوپا؛ 250 میلی گرم لوودوپا و 25 میلی گرم مونوهیدرات کاربیدوپا (قرص فورت).
سلژیلین : قرص 5 میلی گرم
روپینیرول : قرصهای روکشدار 25/0 میلی گرم، 1 میلی گرم و 5 میلی گرم.
بروموکریپتین مسیلات: قرص 5/2 میلی گرم.
آپومورفین HCL: آمپول 10 میلی گرم در میلی لیتر.
آمانتادین Hcl: کپسول 100 میلی گرم(خدام،1382).
2-3-9. معلولیت ناشی از بیماری پارکینسون :
بروز ناتوانیهای جسمی و روانی در تمام بیماران مبتلا به پارکینسون روی نمیدهد و به سن شروع بیماری بستگی دارد. به عنوان مثال چنان چه فرد پر تحرک و سالمی در سن بالای 70 سالگی دچار لرزش یک دست و سفتی خفیف عضلات و کندی حرکتهای همان دست شده به احتمال زیاد عمر وی در اثر این بیماری کاهش نمییابد و با مشکلات ناشی از بیماری پارکینسون تا سن 80 سالگی رو به رو نمیشود و پس از این سن نیز ممکن است مشکلات ایجاد شده خیلی جدی نباشد.
در صورت شروع بیماری در سنین پایین، یعنی دهه سوم یا چهارم زندگی اغلب سرعت پیشرفت بیماری کم است هر چند احتمال ایجاد مشکلات بدنی شدید در سنین بالا وجود دارد.
معمولاً پیشرفت بیماری پارکینسون آهسته است و بیماری به ندرت به طور ناگهانی تشدید میشود، مگر آنکه با سایر بیماریها همراه باشد. این بیماری معمولاً به مدت 5 تا 10 سال یا بیشتر، در 15 تا 20 درصد بیماران، بدون تغییر باقی میماند. در مرحله اول بیماری، فقط یک سمت بدن گرفتار است و در مرحله دوم، بیماری به شکل خفیف در دو طرف بدن ایجاد میشود. در مرحله سوم، بیماری در هر دو طرف همراه با اختلال تعادل بدن وجود دارد. مرحله چهارم به شکل بیماری شدید است به نحوی که بیمار به کمک سایرین نیاز پیدا میکند.در مرحله پنجم، بیمار در بستر یا صندلی چرخدار قرار میگیرد و حرکاتش محدود میشود.
2-3-10. عوارض روانی بیماری پارکینسون:
اضطراب و افسردگی ناشی از علایم بیماری و ناتوانیهای حاصل از آن، مهمترین عارضهی روانی پارکینسون است.لرزش و کندی حرکات، راه رفتن غیر طبیعی، به زمین افتادن و اشکال تکلمی، ممکن است موجب خجالت زدگی بیمار شوند. احساس ناامیدی و ترس از آینده نیز ایجاد میشوند. افسردگی در 3/1 مبتلایان به بیماری پارکینسون دیده میشود. اختلال خواب روی میدهد. بیمار زود به بستر میرود و در ساعات اولیه صبح بیدار میشود و بیشترین احتمال بروز علایم افسردگی در همین ساعات است. در ساعات روز تا هنگام عصر، ممکن است افسردگی کاهش یابد و این تغییر روزانه خلق و خو از ویژگیهای آن است. دردهای مبهم، سردرد، طپش قلب و ترس از احتمال ابتلا به سرطان ممکن است وجود داشته باشند. احساس گناه همراه با احساس عدم کفایت و سرزنش ایجاد میشود. خودکشی ناشی از افسردگی در بیماری پارکینسون نادر است. درمان دارویی افسردگی معمولاً 6 تا 12 ماه طول میکشد.
ناشنوایی و کاهش بینایی میتوانند موجب ایجاد توهمات در بیماران مبتلا به پارکینسون شوند که ممکن است ناشی از افزایش سن یا مصرف داروها باشند. (آرتان، بروموکریپتین، لوو دوپا، ساینمت و مادوپار همگی باعث گیجی و توهم میشوند). گیجی و عدم وقوف به مکان، زمان و اشخاص و کاهش حافظهی نزدیک از عوارض بیماری پارکینسون به شمار میآیند.
احتمال ایجاد زوال عقلی در بیماری پارکینسون کم است. البته در سنین بالا ممکن است این دو بیماری همراه با یکدیگر شوند که پیش آگهی این موارد خوب نیست. در مجموع، میزان بروز زوال عقلی در پارکینسون ممکن است تا 6 برابر بیشتر از میزان آن در جوامع عمومی غیر مبتلا به پارکینسون باشد. تقریباً 4/1 بیماران دچار زوال عقلی نوع آلزایمر خواهند شد که علت آن، همپوشانی این دو اختلال شایع مرتبط با سن است.
2-3-11. پیشآگهی بیماری پارکینسون:
بیماری پارکینسون، اختلالی مزمن و پیشرونده است. اگر چه بعضی از بیماران دچار ناتوانی شدید میشوند، در بقیه بیماران فقط اختلالات حرکتی خفیف بروز میکند. لرزش، در بعضی از بیماران نشانهی اصلی است و در سایرین، تنها یک شکایت جزیی به شمار میآید و در این عده، نشانههای دیگر مشکل سازتر هستند. متوسط امید به زندگی در بیمار مبتلا به پارکینسون معمولاً کمتر از افراد غیر مبتلا به این بیماری است. مدت پیشرفت نشانههای پارکینسون 20 سال یا بیشتر است. التبه در بعضی افراد بیماری سریعتر پیشرفت میکند. راهی وجود ندارد که بتوان سیر بیماری در هر فرد را تعیین کرد(هریسون،2005).
2-4. شناخت رفتار درمانگری سالمندی:
2-4-1. اهداف مداخلات روانشناختی
مداخله روانشناختی روشی است برای ایجاد تغییر در رفتار، افکار و احساسات انسانها. در برخی از موارد مداخله با هدف حل مسئله‌ای خاص، افزایش ظرفیت بیمار برای کنار آمدن با رفتارها، احساسات و یا افکار مخرب وی صورت می‌گیرد. در بیماران سرطانی این مداخلات در جهت سازگاری هیجانی و کارکردی بیماران، در کاهش علایم بیماری و عوارض جانبی درمان، افزایش کارکرد ایمنی و سلامت بیماران کاربرد دارد (ماگویر و همکاران، 1980).
لازمه مداخلات روانشناختی در بیماران سرطانی، تجمیع درمان‌های حمایتی، بیانگر و رویکردهای شناختی ـ رفتاری است زیرا این بیماران به بیان هیجانات، درک معنای سرطان و تجربه حمایت‌های بین‌فردی نیاز دارند، از سوی دیگر این بیماران اغلب بدلیل پاسخهای آزارنده شرطی شده، درد، آشفتگی خواب، غم و اندوه و مشکلات جنسی به روانشناسان سلامت مراجعه می‌کنند.
مداخلاتی که برای افزایش سازگاری در بیماران سرطانی و خانواده آنها کاربرد دارد عمدتاً شامل:
شناخت‌درمانی، رفتاردرمانی، شناخت ـ رفتاردرمانی، درمان‌های حمایتی، آرام‌سازی (ریلاکسیشن )، درمان‌های فردی، گروه درمانی، فامیل درمانی، همسر درمانی و آموزش مهارتهای سازگاری می‌باشد (دیروگاتیس و میلی‌ساراتوس ، 1983).
مطالعات ثابت کردند مداخلاتی که رفتارها یا واکنش‌های مرتبط به درمان را مورد هدف قرار می‌دهند پیروی بیماران از درمان‌های طبی را افزایش می‌دهد (آندرسن ، 1985 ـ بوریش ، 1991 ـ دیکر ، 1992). این تکنیکها عبارتند از:
ـ تکنیکهای رفتاری که شامل حساسیت‌زدایی منظم ، الگوبرداری و کنترل وابستگی‌ها است و به منظور کاهش ترس و اضطراب و افزایش تبعیت بیمار از برنامه درمانی صورت می‌گیرد.
ـ تکنیکهای شناختی که شامل درک افکار بیمار درباره بیماری، درمان و مرگ و تشویق بیمار به ارزیابی در خصوص سودمندی و واقعی بودن این افکار می‌باشد. با درمان شناختی بیماران یاد می‌گیرند باورهایی را که واقعیت را تحریف می‌کنند برای بهزیستی بیمار مخزب هستند، تشخیص داده و با آنها به چالش بپردازند.

مطلب مشابه :  مشکلات اقتصادی

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید