– کلود کاهن، «قبایل، شهرها و سازمان‌بندی اجتماعی»، تاریخ ایران پژوهش دانشگاه کمبریج، به کوشش ریچارد ن. فرای، ترجمه حسن انوشه (تهران: امیرکبیر، 1363)، ج 4، ص274.
برای بررسی بیش‌تر این موضوع؛ ر.ک: باستانی راد، بم، ص 90- 99 و 102- 105؛ سالاربهزادی، ارگ بم، ص 20- 26؛ نوربخش، ارگ بم به همراه مختصری از تاریخ شهرسازی ایران، ص 50- 105؛ گوبه، «ارگ بم»، ص 305- 310.
– باستانی راد، حسن «ارگ بم رویای نیمه شب تاریخ کویر»، گزارش گفتگو، سال دوم، شماره 8، بهمن و اسفند 1382، ص142.
– از بررسی تاریخ فتوح اسلامی در ایران بر می‌آید که شهرها و به ویژه ارگ‌های شهرها، ماه‌ها در برابر اعراب پایداری کردند. از آن جا که مردم ربض نمی‌توانستند در جان‌پناه گرد آیند، زودتر تسلیم شده یا حتی به نیروی نظامی مهاجم می‌پیوستند تا از این راه در امان بمانند. برخی از ارگ‌ها و دژهای شهرها تا مدت‌ها در برابر اعراب فاتح پایداری کردند، که شرح برخی از آنها را بلاذری در فتوح البلدان ارائه کرده است (ترجمۀ توکل): دژهای پیرامون اصفهان، ص 441- 442؛ دژ قزوین که به نام کشوین (برگرفته از نام کاسپین) خوانده می شد، ص 450؛ دژهای فارس و کرمان، ص 539- 549؛ دژهای خراسان و از آن میان در سرزمین سغد؛ ص 561- 602 در برابر فاتحان مسلمان پایداری کردند. قلعه‌داری مردم بم در طی هجوم‌های غزان را بین 2، 4، 6 و 7 ماه نوشته‌اند و قلعه‌داری مردم یزد در برابر سپاهیان تیمور از بارزترین چنین نمونه‌هایی در تاریخ میانۀ ایران است. چنان که محاصره قلعه و ارگ کرمان در حمله آقامحمدخان (1208 ق) به عنوان یکی از واپسین نمونه‌های این چنینی را بین 4 تا 7 ماه نوشته‌اند (ر.ک احمدعلی خان وزیری، تاریخ کرمان، تصحیح دکتر محمد ابراهیم باستانی پاریزی، تهران علمی، 1375، ج 2، ص738) اما تفاوت‌هایی میان چگونگی دفاع از ارگ و قلعه وجود دارد، معمولاً هر دو به عنوان آخرین پناهگاه مطرح می‌شده‌اند اما هر چه قلعه‌ها یا ارگ مستحکم‌تر بود در چنین مواقعی بیش‌تر مورد استفاده قرار می‌گرفتند. برای آگاهی از نمونه‌های دفاعی قلعه‌ها ر.ک: اللهیار خلعتبری و بشری دلریش، کارکردها و نقش سیاسی و اجتماعی قلاع در تاریخ میانه ایران (تهران: دانشگاه شهید بهشتی، 1382)، ص49- 56.
برای بررسی جایگاه دفاعی قلعه‌ها و ارگ‌ها از این نظر؛ ر.ک: اصغریان جدی، «دفاع غیر عامل در ارگ بم»، ص 325- 326. ارگ بم، نارین‌قلعۀ میبد و قلعۀ دختر کرمان نمونه‌های بارز استفاده از صخرۀ طبیعی برای ساخت کهندژ هستند که اوج شکوفایی آنها در دورۀ ساسانیان و سده‌های میانۀ تاریخ دورۀ اسلامی بوده است.
– خلعتبری و دلریش، کارکردها و نقش سیاسی و اجتماعی قلاع در تاریخ میانه ایران، ص57.
– این جامع را تاج‌الدین علیشاه وزیر اولجایتو بنا نهاد:
Afshar. K. «Arg- e Alishah», in Encyclopaedia Iranica, 1988, P. 397.
– در این باره ر.ک: باستانی راد، «ارگ بم رویای نیمه شب تاریخ کویر»، ص143.
– کریمی، اصغر، «معماری ارگ بم و صنعت ابریشم»، دومین کنگره معماری و شهرسازی، ارگ بم- کرمان (تهران: سازمان میراث فرهنگی، 1382، ج 1، ص247؛ خیراندیش، «ارگ بم یادگاری از تاریخ کهنسال بم»، ص 3.
– برای آگاهی بیش‌تر از این نوع دسته‌بندی ر.ک: منوچهر ستوده، «قلاع، سابقه تاریخی»، معماری ایران دوره اسلامی، به کوشش محمدیوسف کیانی (تهران: چاپخانه ارشاد اسلامی، 1366، ص92. همچنین ر.ک: پازوکی، استحکامات دفاعی ایران در دورۀ اسلامی، که آگاهی کلی دربارۀ انواع استحکامات دفاعی را ارائه کرده است.
واژۀ بارو تا دورۀ ساسانیان در منابع کهن دیده شده و بیش‌تر برای استحکامات قلعه‌های دفاعی استعمال شده است (برای آگاهی بیش‌تر؛ ر.ک: «بارو»، دانشنامه جهان اسلام، ج1، ص 251-275 که چکیده‌ای از تحقیقات دایرهالمعارف اسلام (The Encyclopadia of Islam) و دانشنامه ایرانیکا (Encycloaedia Iranica) نوشتۀ و. کلایس، ع. رضوی، ک. کاهن و … را ارائه کرده است). برای آگاهی کلی دربارۀ وجه تمایز باروهای گرد شهرها با استحکامات دفاعی در مناطق مرتفع ر.ک:
W.kleiss, “Bārū”. in Encyclopaedia Iranica, Routledge & Kegan Paul, 1989, Vol. III, p.836-837

                                                    .