رشته حقوق

دامپروری

دانلود پایان نامه

اندازه نگهداری در خور و نوش و کامرانی، خویشتندار در هر مأکول و منکوح؛
راستگویی، محب صدق و مبغض کذب؛
بلند منش، کبیرالنفس، محب کرامت؛
بیزاری از پول، بی‏اعتنا به درهم و دینار؛
دادگری، محب عدل؛
دلیری و همت استوار، شجاع و قوی‏الاراده.
در نظر فارابی، اوصاف یاد شده برای رهبر، کمال مطلوب جامعه‏ی سیاسی است (فارابی، 1379 ، ص105)؛ ولی در جای دیگر تنها به شش شرط اشاره کرده و گفته است :اگر کسی دارای اوصاف یاد شده باشد، او فرمانروای راستین و «ملک علی الحقیقه» است؛ و اگر فردی پیدا نشد که همه‏ی این صفات را در خود جمع داشته باشد، آنگاه باید گروهی را یافت که هر یک از افرادش یکی از این صفات را داشته باشد؛ یکی غایت اجتماع را معین کند و دیگری وسیله‏ی رسیدن به آن را فراهم آورد. و سومی قدرت اقناع و تخیل داشته باشد و چهارمی به جهاد توانا باشد. فارابی افراد این گروه را، که مجموعا قائم مقام رئیس‏اند، رؤساء الاخیار و حکومتشان را «ریاسه الافاضل» می‏نامد. حال اگر پیدا کردن این گروه نیز میسر نگشت، در آن صورت، باید مردی را یافت که صرفا از شرایع و سنن پیشینیان است و توانایی تطبیق آنها بر موارد و احوال مناسب را داشته باشد و نیز از استعداد خطابه و اقناع و قدرت جهاد برخوردار باشد. فارابی چنین کسی را «ملک السنه» و حکومت او را «ملک سنی» می‏نامد (همان، ص106).
به این ترتیب فارابی برای مدینه‏ی فاضله‏ی خود، مجموعا چهار حالت را پیش‏بینی می‏کند:
در حالت اول، رئیس، دوازده صفت را که برشمردیم داراست و چنین جامعه‏ای کمال مطلوب فارابی است؛
در حالت دوم، رئیس فقط شش صفت را به طور حداقل دارد و فرمانروای راستین (ملک علی الحقیقه) نام دارد؛
در حالت سوم، گروهی از نیکان و برگزیدگان حکومت می‏کنند، (ریاسه الافاضل)؛
و بالاخره در حالت چهارم، یک تن که فقط از شریعت و سنت آگاه است و حائز برخی از شروط حداقل حالت دوم می‏باشد، فرمانرواست.
مدینه‏های مضاد با مدینه‏ی فاضله از منظر فارابی
تا اینجا جامعه‏ی مطلوب از منظر فارابی را توصیف کردیم. در اینجا با رویکرد سلبی و از باب «تعرف الاشیاء بأضدادها او بأغیارها»، جوامع غیرفاضله و مضاد با مدینه‏ی فاضله را، که فارابی همه‏ی آنها را یکجا، مدینه‏ی جاهلیه یا ضاله می‏نامد، به اختصار مرور می‏کنیم. این جوامع، عبارتند از:
مدینه‏ی ضروریه؛
مدینه‏ی نزاله یا جامعه‏ی فرومایگان؛
مدینه‏ی خست و شقاوت (= مدینه الخسه و الشقوه)؛
مدینه‏ی کرامت؛
مدینه‏ی تغلبیه؛
مدینه‏ی جماعیه.
در مدینه‏ی ضروریه، افراد جامعه، جویای نیازهای اولیه‏ی خویش هستند؛ از جمله خوراک (اعم از خوردنی و آشامیدنی)، پوشاک و مسکن. راه‏های رسیدن به این مقصود، که در چنین جامعه‏ای بدان‏ها تمسک می‏جویند، عبارت است از کشاوری، دامپروری، شکار، دزدی و امثال آنها. در برخی از جوامع ضروریه همه‏ی این فنون متداول است و در برخی فقط یک فن.
در مدینه‏ی نزاله، هدف افراد از فعالیت و همکاری اجتماعی، اولاً اندوختن مال و کسب ضروریات زندگی بیش از اندازه‏ی نیاز و صرفا از روی آزمندی و دلبستگی به ثروت، و ثانیا پرهیز از صرف مال، مگر برای تأمین معاش و رفع نیازهای جسمانی است.
هدف مردمان مدینه‏ی خست و شقاوت، فقط کامرانی و خوش‏گذرانی، خواه جسمانی، خواه روحی و خواه هر دو، است.
فارابی مدینه‏ی کرامت را بهترین نوع مدینه‏ی جاهلیه یا ضاله می‏داند، چرا که انگیزه‏ی فرمانروایان آن کسب احترام و اعتبار است.

مطلب مشابه :  تاریخ

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید