رشته حقوق

داروهای ضد افسردگی

دانلود پایان نامه

2-3-6. طبقهبندی بیماری پارکینسون:
«بیماری پارکینسون» هم معنی با «پارکینسونیسم اولیه» است و پارکینسونیسم اولیه، یعنی پارکینسونیسم مجزا که در اثر فرآیند تحلیل رفتگی عصبی بدون علت سیستمیک ثانویه ایجاد میشود. در بعضی از موارد، «ناشناخته» نامیدن علت بیماری غیر دقیق است زیرا بخش کوچکی از موارد بیماری در اثر جهشهای ژنتیکی ایجاد میشود. ممکن است در بعضی از بیماران در ابتدا بیماری پارکینسون تشخیص داده شود ولی سپس علایم اضافی ایجاد شوند و در نتیجه، تجدیدنظر در تشخیص ضرورت پیدا کند(پوو ،2006).
اختلالات دیگری وجود دارند که به آنها بیماریهای اضافه بر پارکینسون میگویند. این بیماریها عبارتند از: تحلیل رفتگی (آتروفی) چند سیستمی (MSA)، فلج فوق هستهای پیشرونده (PSP) و استحاله (دژنراسیون) قشری قاعدهای (کورتیکوبازال)، (CBD). عدهای، زوال عقلی (دمانس) همراه با اجسام لِوی (DLB) را هم جزء این گروه میدانند. اگرچه در بیماری پارکینسون بدون علت شناخته شده نیز اجسام لِوی در بافت مغز یافت میشوند، توزیع این اجسام در DLB متراکمتر و وسیعتر است. نقش اجسام لوی به خوبی درک نشده است. در موارد وجود پارکینسون به اضافه بیماریهای مزبور، پیشرفت بیماری سریعتر و پیش آگهی آن معمولاً بدتر است. در این موارد، داروهای ضد پارکینسون معمولی کم اثر یا بی اثر هستند و بیماران به داروهای روانگردان مانند‌هالوپریدول پاسخ میدهند. علاوه بر این، داروهای بازدارنده کولین استراز در درمان اختلالات شناختی، روانی و رفتاری موجود در بیماری مؤثر واقع میشوند. معمولاً طول عمر بیماران مبتلا به بیماری اضافه بر پارکینسون، کمتر و ناتوانی حاصل از آن بیشتر است (فایندلی ،2007).
2-3-7. بیماریهای شبیه بیماری پارکینسون:
بیماری لرزش خوش خیم اولیه (ET) گاهی با لرزش استراحت موجود در بیماری پارکینسون اشتباه میشود ولی فقدان سایر علایم پارکینسونیسم و دو طرفه بودن لرزش و فرکانس بالاتر آن (8 تا 10 هرتز) و پاسخ آن به داروهای مسدود کننده بتا (مثل پروپرانولول) به افتراق این دو مورد از یکدیگر کمک میکند (زیس ویکس و همکاران ،‌1999).
در افراد زیر 40 سال، رد کردن بیماری ویلسون (بیماری ارثی تجمع مس) اهمیت دارد. در افراد جوانتر، گاهی بیماری‌هانتینگتون (نوعی بیماری ارثی که با حرکات غیر ارادی، سریع، پرشی و دیس کینتیک مداوم، عقب ماندگی ذهنی که تا زوال عقلی پیش میرود شناخته میشود) با علایم واضح پارکینسون تظاهر مییابد(کیومینگ ،1992). بیماری کروتزفلد- جاکوب؛ التهاب مغز (آنسفالیت)؛ مسمومیت ناشی از مونواکسید کربن، دی سولفید کربن، منگنز، پاراکوآت، هگزان و تولوئن و سندرمهای پارانئوپلاستیک میتوانند با پارکینسون اشتباه شوند. اگرچه علایم بیماری پارکینسون اغلب در بیماری آلزایمر دیده میشوند، اختلالات شناختی و رفتاری تا حد زیادی نسبت به این علایم ارجحیت دارند. پارکینسونیسم همچنین ممکن است به دنبال تماس با سموم عصبی خاص مانند مونواکسید کربن یا منگنز ایجاد شود. گاهی بیماری تیروئید، اضطراب، اعتیاد به الکل و بعضی از بیماریهای متابولیک با بیماری پارکینسون اشتباه میشوند. همچنین ممکن است تومورهای مغزی، بیماری ام.اس، بیماری آلزایمر، عوارض بعد از ضربه به سر، سکتههای مغزی و بیماری نورون حرکتی با بیماری پارکینسون اشتباه شوند. بیماری ایدز به دلیل ایجاد اختلال دوپامینرژیک، گاهی با پارکینسون اشتباه میشوند(فریدمن ،2010).
2-3-8. درمان بیماری پارکینسون:
بیماری پارکینسون، اختلال مزمنی است که به درمان وسیع، شامل آموزش بیمار و خانوادۀ وی، خدمات حمایتی گروهی، مراقبت بهداشتی عمومی، فیزیوتراپی، ورزش و تغذیه نیاز دارد. در حال حاضر بیماری پارکینسون علاج قطعی ندارد ولی استفاده از دارو و عمل جراحی میتواند موجب بهبود علایم آن شود (برونستین و همکاران،2011).
2-3-8-1. درمان دارویی:
1. لوودوپا : متداولترین درمان دارویی بیماری پارکینسون، فرمهای مختلف ال-دوپا (L-DOPA) است. اِل- دوپا پیشساز دوپامین است و از سد خونی مغز عبور میکند (دوپامین قادر به عبور از این سد نیست). ال- دوپا در نورونهای دوپامینرژیک به وسیلۀ اسید آمینۀ اِل- آروماتیک دکربوکسیلاز (که اغلب با نام قبلی آن یعنی دوپا- دکربوکسیلاز شناخته میشود) به دوپامین تبدیل میشود. البته فقط 1 تا 5 درصد از اِل-دوپا وارد نورونهای دوپامینرژیک میشود. اغلب باقیماندۀ ال- دوپا به دوپامین متابولیزه میشود و انواع گستردهای از عوارض جانبی را به وجود میآورد. داروی ال- دوپا به دلیل مهار فیدبک، تشکیل درونزاد ال- دوپا را کاهش میدهد. این دارو به طور چشمگیرینشانههای حرکتی و کیفیت زندگی و عدم وابستگی بیمار به سایرین را بهبود میبخشد. کاربیدوپا و بنسرازید، بازدارندۀ دوپا دکربوکسیلاز هستند و به پیشگیری از متابولیسم ال- ددوپا، قبل از رسیدن آن به نورونهای دوپامینرژیک کمک میکنند و تبدیل محیطی ال- دوپا به دوپامین را مهار مینمایند و در نتیجه، ال- دوپای بیشتری از سد خون- مغز عبور میکند. این داروها عموماً به صورت فرآوردههای ترکیبی کاربیدوپا / لوودوپا و بنسرازید/ لوودوپا مثل مادوپار به کار میروند. دودوپا ترکیبی از لوودوپا و کاربیدوپا است که به صورت ژل چسبنده به کار میرود و با استفاده از یک پمپ قابل حمل به طور مداوم از طریق یک لوله، مستقیماً به قسمت بالایی روده کوچک فرستاده و از این قسمت به سرعت جذب میشود. داروی تولکاپون آنزیم COMP (کاتکول- o متیل ترانسفراز) را مهار میکند و از این طریق، طول مدت آثار ال- دوپا را افزایش میدهد و به این دلیل به عنوان مکمل ال- دوپا به کار میرود. البته این دارو به دلیل احتمال ایجاد عوارض مهمی مانند نارسایی کبدی قابلیت دستیابی محدودی دارد. ترکیبات بارَهِش کنترل شده با نام تجارتی سینمت سیآر و اخیراً با نام استالو در دسترس قرار دارند. انتاکاپون داروی مشابهی با کارآیی شبیه به تولکاپون است ولی تغییر قابل ملاحظهای در عملکرد کبد ایجاد نمیکند (خدام، 1382).
2. داروهای مقلّد (همسان؛ آگونیست) دوپامین: دوپامین مقلّد (آگونیست) دوپامین، یعنی بروموکریپتین، پرگولید، پرامیپکسول، روپینیرول، کابرگولین، آپومورفین و لیسورید از اثر متوسطی برخوردار هستند. عوارض جانبی این داروها عبارتند از عوارضی که در گروه لوودوپا ذکر شد به اضافه خواب آلودگی، توهمات، و/ یا بی خوابی. این داروها در ابتدا از طریق تحریک مقداری از گیرندههای دوپامین اثر میکنند ولی بعداً به تدریج موجب کاهش حساسیت این گیرندهها و در نتیجه، افزایش نشانههای بیماری میشوند. پس از گذشت مدتی از شروع بیماری پارکینسون، ممکن است دورههای خاموش- روشن (on-of) ایجاد شوند. دوره روشن، هنگامی روی میدهد که مقدار دارو، حداکثر و حرکت بیمار خوب است و میتواند کارهای خود را به طور مستقل انجام دهد، هرچند حرکات غیر طبیعی دیس کینزی وجود دارند. در مرحلۀ خاموش، بیمار به صورت ناگهانی بی حرکت میشود، در هنگام راه رفتن، پاهایش بر روی زمین کشیده میشوند و گاهی، احساس ترس وجود دارد. ممکن است انتقال از هر یک از این دو دوره، به دیگری به طور ناگهانی صورت بگیرد و این وضعیت موجب ناراحتی بیمار میشود. ممکن است کم کردن دوز دارو، این مشکل را برطرف سازد. پیچشهای دردناک عضلات، شبیه به گرفتگی، در مچ پاها و انگشتان آنها از جمله مشکلات مرتبط با دورۀ خاموش- روشن است و اغلب در زمان از بین رفتن اثر دارویی که قبلاً خورده شده و گاهی، شبها ایجاد میشود. به این اختلال، دیستونی دارویی گفته میشود. داروهای آگونیست دوپامین میتوانند در دورههای نوسانی خاموش- روشن و دیس کینزی ناشی از دوزهای بالای ال- دوپا مفید واقع شوند. میتوان داروی آپومورفین را به وسیله پمپ کوچکی که به وسیله بیمار حمل میشود به طور زیر پوستی تزریق نمود. دوز کمی از این دارو به طور خودکار، در طول روز وارد بدن بیمار میشود و در نتیجه، نوسانات نشانههای حرکتی بیماری با استفاده از دوز یکنواخت تحریک دوپامینرژیک کاهش پیدا میکند. محل تزریق باید هر روز عوض شود و تزریق به طور چرخشی، در قسمتهای مختلف بدن صورت گیرد تا از تشکیل گرهها (ندولها)ی زیرپوستی جلوگیری به عمل آید. آپومورفین همپنین در دوز حادتر، به شکل قلم اتوماتیکی در دسترس قرار دارد که در موارد اضطراری مثلاً هنگامی که بیمار به زمین میافتد به کار میافتد به کار میرود. تهوع و استفراغ از عوارض شایع آپومورفین هستند و ممکن است برای کنترل آنها، داروی ضد استفراغ دومپریدون لازم شود(خدام، 1382).
3. داروهای بازدارندۀ MAO-B: سلژیلین و راساژیلین نشانههای بیماری را از طریق مهار مونوآمینواکسید از (MAO-B) B- که مانع از تجزیۀ دوپامین ترشح شده به وسیلۀ نورونهای دوپامینرژیک میشود کاهش میدهند. مصرف این داروها، قدرت داروهای حاول ال- دوپا را افزایش میدهد و ممکن است دورههای خاموش- روشن را کاهش دهد. این داروها میتوانند موجب بیخوابی شوند. مصرف توام سلژیلین و ال- دوپا میتواند موجب التهاب دهان (استوماتیت) شود(هریسون،2005).
4. داروهای آنتی کولینرژیک:داروهای آنتی کولینرژیک بر ضد استیل کولین اثر میکنند و به عنوان داروهای کمکی برای درمان دوپامینرژیک به کار میروند. معروفترین داروی این گروه، آرتان است. آنتی کولینرژیکها به ویژه برای کنترل لزش استراحت دیستونی مفید هستند ولی اثر آنها برای درمان کندی حرکات و به زمین افتادن بیمار، بسیار کمتر از داروهای حاوی لوو دوپا است. داروهای آنتی کولینرژیک بزاق دهان و آبریزش از دهان را بسیار خوب کنترل میکنند. باید در افراد مسنتر یا در صورت وجود احتمال ایجاد توهمات، گیجی یا اختلاف حافظه، به تدریح دوز آنتی کولینرژیکها را کاهش داد و سپس دارو را قطع کرد. ممکن است بزرگی پروستات و استعداد بروز آب سیاه چشم (گلوکوم) در اثر مصرف آنتی کولینرژیکها افزایش یابد. در مواردی که بیماری پارکینسون به دنبال التهاب مغز (آنسفالیت) و یا در اثر مصرف بعضی از داروها روی داده، استفاده از آنتی کولینرژیکها بسیار مفید است. (خدام، 1382).
5. آمانتادین : نوعی داروی ضد ویروس است که میتواند دیس کینزی ناشی از مصرف داروها را تا 70% کاهش دهد. مکانیسم اثر آمانتادین ناشناخته است اگر چه شواهدی وجود دارند که نشان می‌دهند دارو، از ویژگیهای آنتی کولینرژیک و دوپا مینرژیک برخوردار است. امروزه بعضی از پزشکان، آمانتادین را در مراحل اولیه پارکینسون خفیف به تنهایی و برای تسکین کوتاه مدت تجویز میکنند. همچنین آمانتادین همراه با ساینمت در پارکینسون پیشرفته (به ویژه در ورت وجود دیس کینزی) تجویز میشود. عوارض آمانتادین عبارتند از : تهوع، سردرد، تورم، مچ پاها، قرمزی پوست و بروز لکههای بنفش رنگ شبکه مانند بروز پوست، در بیماران مسنتر ممکن است آمانتادین، گیجی و روانپریشی را تشدید کند. در نارسایی کلیه باید دوز دارو را تنظیم کرد(خدام، 1382).
2-3-8-2. درمان نشانههای غیر حرکتی:
بیمارانی را که در طول شب چندین بار به دلیل آکینزی شبانه یا لرزش، از خواب بیدار میشوند میتوان با دوزهای مکمل کاربیدوپا/ لوو دوپا در شب درمان کرد. دوز هنگام خواب شب داروهای مقلد دوپامین به درمان نشانههای ساق پای بیقرار و فوریت ادراری موجود در بیماری پارکینسون کمک میکند. افسردگی، معمولاً به داروهای ضد افسردگی (مثل سه حلقهایها از جمله ایمیپرامین یا آمیتریپتیلین) و داروهای مهار کننده انتخابی باز جذب سروتونین مثل فلوکستین پاسخ میدهد. در موارد مقاوم به دارو یا بیمارانی که داروهای ضدافسردگی خوراکی را تحمل نمیکنند، الکتروشوک بسیار مؤثر است.
در بیماران مبتلا به نشانههای روانی یا منگی، باید در ابتدا آنتی کولینزژیکها و آمانتادین را حذف کرد. در موارد وجود مقاومت دارویی و یا وجود دورههای خاموش- روشن و عدم کنترل علایم پارکینسون، مصرف داروها را به طور موقت متوقف میکنند تا گیرندههای دوپامینی مغز برای مدتی استراحت نمایند و بتوانند دوباره به درمان دارویی (به ویژه درمان با لوودوپا) پاسخ دهند و تا مدتی از آثار سمی این داروها رها شوند. به این دوره، تعطیلات دارویی گفته میشود. در دوران مزبور باید بیمار را در بیمارستان بستری و علایم را در هر ساعت کنترل و ثبت نمود. دوز لوودوپا به میزان 50 تا 75 درصد کاهش داده میشود و دوباره مقدار دارو را بالا میبرند تا حداقل دور مؤثر حاصل شود(هریسون،2005).
2-3-8-3. ژن درمانی:
ژن درمانی در بیماری پارکینسون در دست بررسی است. برای ژن درمانی، از یک ویروس غیر عفونتزا برای جلو و عقب بردن ژن در داخل بخشی از مغز، موسوم به هستۀ زیر تالاموسی (STN) استفاده میشود. ژن مورد استفاده موجب تولید گلوتامیک اسید دکربوکسیلاز (GAD) میشود که تولید انتقال دهنده عصبی موسوم به گاما آمینوبوتیرک اسید (GABA) را کاتالیز میکند. GABA به عنوان بازدارندۀ مستقیم سلولهای پیش فعال در STN عمل مینماید.
تزریق تدریجی GDNF (فاکتور نوتروتروفیک مشتق از سلولهای گلیال) به داخل گانگلیا بازال با استفاده از کاتترهای کاشته شده به وسیله جراحی در دست تحقیق است. GDNF از طریق یک سری واکنشهای بیوشیمیایی، تشکیل اِل- دوپا را تحریک میکند.
کاشت سلولهای بنیادی مهندسی شده از طریق ژنتیکی به منظور تولید دوپامین یا سلولهای بنیادی تبدیل شونده به سلولهای دوپامین ساز مورد استفاده قرار گرفته است.
با این کار نمیتوان بیماری را علاج کرد زیرا سلولهای مزبور قادر به کاهش قابل ملاحظۀ نورونهای دوپامینرژیک نیستند(همان منبع).
2-3-8-4. درمانهای محافظ نورون:
درمانهای محافظ نورون در صدر بررسیهای مربوط به درمان بیماری پارکینسون قرار دارند ولی هنوز در مرحله بررسی بالینی هستند. این داروها میتوانند نورونها را در برابر مرگ سلولی ناشی از وجود بیماری محافظت کنند و در نتیجه، پیشرفت بیماری را آهسته نمایند. در حال حاضر این داروها عبارتند از: داروهای آپوپتوتیک (داروهایی که از مرگ برنامهریزی شده سلول یا «آپوپتوز» جلوگیری میکنند) شامل CEP1347 و CTCT346، لازاروییدها، بیوانرژتیکها،داروهای ضد گلوتاماترژیک و گیرندههای دوپامین. داروهایی که به طور بالینی مورد ارزیابی قرار گرفتهاند عبارتند از سلژیلین و رازاژیلین، مقلدهای دوپامین و کوآنزیم Q10 تقویت کنندۀ کمپلکس I میتوکوندریال.
2-3-8-5. درمان اختلالات تکلّمی:
متدوالترین درمان اختلالات تکلّمی بیماری پارکینسون، درمان صدا به روش لی- سیلورمن (LSVT) است که موجب تقویت صدای بیمار میشود.در یک مطالعه، این نتیجه حاصل شد که یک ابزار الکترونیکی ایجاد کننده فیدبک شنوایی انحراف فرکانس (FAF)، وضوح صدای بیماران مبتلا به پارکینسون را بهبود میبخشد.

مطلب مشابه :  ازخودبیگانگی روانی و خرابکاری

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید