رشته حقوق

داروهای ضد افسردگی

دانلود پایان نامه

« ساخت دار هستند» ماهیت سازمان یافته درمان می‌تواند به عمل کردن مشخص در جهت انجام تکالیف در چهار چوب هر جلسه درمانی و در تمام جلسات کمک کند. تکلیف خانگی برای تداوم تمرکز فرد در غلبه بر مشکلات مورد استفاده قرار می‌گیرد.
برخود بازنگری تاکید دارند. به فرد یاد می‌دهند تا نوسانات خلقی و آسیب پذیریهای هیجانی خویش را بشناسد و راهبردهایی را جهت افزایش توانایی مقابله با آنها به وجود آورد.
«آموزنده هستند» ارتباط بین افکار، خلق و رفتار تبیین می‌شود. این الگو تاثیر چرخه‌های منفی افسردگی بر میزان فعالیت شخص و بر عکس را تبیین می‌کند.
« هدف محور هستند» مداخله گریهای درمانی با هدف به چالش کشیدن باورهای قالبی طراحی شده اند. مثل این باور که «شما نمی‌توانید به یک سگ پیر حیله‌های جدید را یاد بدهید».
به رغم نظراتی که متناسب بودن کار با سالمندان را مستلزم تغییراتی در شناخت درمانگری می‌دانند (ویلکینسون ، 1997؛ کودر ، بروداتی و آنستی ، 1996؛ استیوئر و‌هامن ، 1986؛ یاست و همکاران، 1986؛ چارچ ، 1983) انواع موضوعات خاص مربوط به سن سالمندی وجود دارد که بیش از هرگونه ابهامی درباره ارزش مداخله گریهای درمانی شناخت- رفتاردرمانگری درباره سالمندان ،کارآمدی این روش درمانگری را درمورد آنان مشکل می‌کند. این کتاب به درمانگران کمک می‌کند تا بتوانند تعدیلهای لازم را در روی آورد شناختی- رفتاری در کار با سالمندان اعمال کنند. در چارچوب تعریفها، تعدیلها با هدف ارتقای نتایج درمانی در روی آوردی خاص( مثل شناخت- رفتار درمانگری) در نظر گرفته شده است. با در نظر گرفتن اینکه تغییراتی که متخصصان بالینی در نوع درمان بیماران در نظر گرفته اند امکان دارد از برخی جنبه‌های مهم، نارسا باشد.
در حالی با توجه به تغییرات مرتبط با سن، تعدیلهای درمانی ممکن است لازم باشد (لاید لاو، 2001،تامپسون، 1996؛ گالاگر- تامپسون و تامپسون، 1996؛ گرانت و کازی 1995) با این حال تفاوتهای فردی زیادی در این بخش از جمعیت وجود دارد. مشکلاتی که سالمندان با خود به جلسه درمان می‌آورند، ممکن است خاص سن پیری نباشد، اما بیشتر مربوط به این سن است. شناخت درمانگری بر خصوصیات فردی هر شخص مبتنی است و همواره با در نظرگرفتن شرایط ویژه هر فرد تعدیل می‌شود. همچانکه آرون بک در یک ارتباط خصوصی گفته که، شناخت درمانگری بر یک ضابطه بندی دایماً باز برای هر شخص مبتنی است و در یک معنا، هیچ چیزی تحت عنوان سنت یا استاندارد شناخت درمانگری وجود ندارد .
2-4-2-5. کارآمدی شناخت- رفتار درمانگری با سالمندان:
پاورس و همکاران (2002) و بلازر (2002) بررسیهای جامع و به جایی از درمانهای بدنی و روانی- اجتماعی افسردگی اواخر زندگی ارایه نموده اند. شاید قابل ملاحظه ترین جنبه پژوهش در این قلمرو این است که داده‌های کافی برای طرح نتایج قطعی درباره اثر بخشی انواع درمانهای دارویی و روانی- اجتماعی هنگامیکه که به تنهایی به کار می‌روند، وجود ندارد. داده‌های اندکی هم که در دسترس می‌باشند و بر طبق آنچه از بزرگسالان جوان مبتلا به افسردگی بدست آمده است، نشان می‌دهند که در مواردی رواندرمانگری به اندازه دارو درمانگری و یا حتی بیش از دارو درمانگری مؤثر است، اما ترکیب دو روش به وضوح بهتر از هر کدام به تنهایی است. در جدول 2-9 یافته‌های بررسیهای فرا تحلیلی از کارآمدی شناخت درمانگری در افسردگی اواخر زندگی خلاصه شده است.
جدول 9-2 : خلاصه‌ای از مطالعات فرا تحلیلی
مولفان سال بررسی تعداد مطالعات تحلیل‌ها اندازه‌های اثر نتایج
اسکوجین و مک ایلرث (1994) 88-1970 17دستهبندی گسترده از درمانها اندازه اثر کلی برای درمان در مقابل عدم درمان یا دارونما 78/0 است. هیچ برتری واضحی برای هیچ نظامی از رواندرمانگری در درمان افسردگی سالمندی یافت نشد
کودر، بروداتی وآنستی (1996) 94-1981 هر 7 مطالعه شناخت درمانگری میانگین اندازه‌های اثر اصلی شناخت درمانگری در مقابل رفتار درمانگری 26/0؛ میانگین اندازه اثر شناخت درمانگری در مقابل رواندرمانگری روان پویشی 41/0 و میانگین اندازه اثر شناخت درمانگری در مقایسه با اندازه اثر کلی 22/1 است. مطالعات خیلی کمی با صلاحیت علمی و روش شناختی کافی روی آنچه که می‌تواند به نتیجه قطعی درباره کارآمدی نسبی شناخت درمانگری نسبت به سایر درمانها برسد انجام شده اما شناخت درمانگری بدون شک روش درمانی موثری برای افسردگی اواخر زندگی است.
انگلس و ورنی (1997) 92-1974 17 مطالعه- همه بیماران تشخیص اختلال افسردگی کهاد دریافت کرده بودند میانگین اندازه اثر 63/0(مثلاً مراجعی که میانگین 74 درصد را داشت بهتر از گروههای کنترلی بود که درمانی را دریافت نمی‌کردند). در درمان افسردگی دوره سالمندی درمان انفرادی موثرتر از درمانهای گروهی است. درمانهای شناختی و رفتاری بیشترین تاثیر را دارند .
کوئیج پرس (1998) 94-1981 14درمان روانشناختی اندازه اثر 77/0 در مقایسه با آنچه در نمونه‌های جوانتر پیدا شد. اثرات مداخلهگریهای درمانی که در آن سالمندان افسرده فعالانه به جامعه می‌پیوندند وسیع است . این اثرات با اثرات رواندرمانگری افسردگی در گروههای سنی جوانتر قابل مقایسه است.
کدسون و همکاران (1999) 98-1974 45 درمان (4 غیر دارویی)28 درمان (2 غیر دارویی) به نظر می‌رسد درمانهای دارویی و غیر دارویی کارآمدی یکسانی داشته باشند. در صورت استفاده از معیارهای دقیقتر در مطالعات هیچ تفاوتی درنتایج دیده نشد. ترکیب مداخله گریهای روانشناختی داروهای ضد افسردگی در سالمندان افسرده موثر است .
روبینسون، برمن و نی مه یر(1990)( 86-1976 58 مطالعه اندازه اثر کلی برای درمان در مقابل عدم درمان 73/0 است همه انواع رواندرمانگری از بی درمانی موثر تر است . تفاوت کارآمدی رواندرمانگریها هنگامی که درمانگر همه آنها را با هم در نظر می‌گیرد ناپدید می‌شوند.
ان. بی کوهن (1992) یادآوری می‌کند که در علوم رفتاری اندازه اثر 8/0 بالا، 5/0 متوسط و 2/0 پایین است .
( : برای مقایسه نتایج درمانی میان گروههای سنی
منبع : لاید لاو (2001)؛ با اجازه از جان وایلی
اسکوجین و مک الرث (1994) نخستین فرا تحلیل مربوط به اثر بخشی درمانهای روانی- اجتماعی افسردگی اواخر زندگی را عمدتاً در پاسخ به بیانیه مجمع مؤسسه سلامت (NIH، 1991) که شواهد حمایت کننده محدودی برای رواندرمانگری افسردگی اواخر زندگی مطرح کرده بود انجام دادند. این مجمع در سال 1997، (لیبوویتز و همکاران، 1997) اهمیت اطلاعات جدید در زمینه حیطه‌های مختلف افسردگی اواخر زندگی را در نظر گرفت و آنها را به روزکرد. لیبوویتز و همکاران (1997) نتیجه گرفتند شواهد تثبیت شده‌ای مبنی بر اثر بخشی درمانی روی آوردهای شناختی- رفتاری و بین فردی وجود دارد و در مقایسه با ضد افسردگی و الکترو شوک درمانگری بر درمانهای روان شناختی به عنوان درمانی جایگزین تاکید بیشتری شده است.
در بازبینی شواهد کارآمدی درمان‌های روانی – اجتماعی افسردگی اواخر زندگی، اسکوجین و مک الرث (1994) متذکرمی شوند که اندازه‌های اثر برای درمان در مقابل وضعیت عدم درمان یا دارونما بسیار زیاد است. در بیشتر بازبینیهای پژوهشی خاص نتایج شناخت درمانگری افسردگی در سالمندان، کودر، بروداتی و آنستی (1996) اظهار می‌دارند که شناخت درمانگری روش درمانی مؤثری برای افسردگی اواخر زندگی است. در تحلیلهای جدیدتر، انگلس و ورنی (1997) اظهار می‌دارند کسانی که درمان دریافت کرده بودند از 74 درصد آنهایی که درمانی دریافت نکرده بودند، وضعیت بهتری داشتند، شناخت درمانگری و رفتار درمانگری به عنوان موثرترین درمانهای روانشناختی در نظر گرفته شدند. کوئیج پرس (1998) توضیح داد که اندازه‌های اثر کلی درمانهای روانشناختی برای افسردگی اواخر زندگی بزرگ و شبیه به اندازه‌های اثر گزارش شده توسط روبینسون ، برمن و نی مه یر (1990) برای سنین مختلف بود. بنابراین به نظر می‌رسد درمانهای روانشناختی برای جوانان یا سالمندان از کارآمدی یکسانی برخوردار باشند .
در کار تازه‌ای از فرا تحلیلهایی که فقط بر یکی از درمانهای دارویی یا روانی- اجتماعی افسردگی اواخر زندگی متمرکز شد،گرسون و همکاران (1999) اثر بخشی درمانهای دارویی و روانشناختی برای اختلال افسرده وار مهاد در انتهای زندگی کارآمدی یکسانی دارند. افرون بر این ،تحلیلها نشان دادند که از نظر میزان فرسایش بین درمانهای دارویی و روانشناختی تفاوتی وجود ندارد. گرسون و همکاران نتیجه می‌گیرند که در درمان سالمندان افسرده، تلفیق مداخله گریهای روانشناختی با دارودرمانگری بیشترین تاثیر را دارد.
2-4-2-6. مدل شناختی – رفتاری در کار با سالمندان:
مفهوم سازی برنامه‌های درمانی (ضابطه بندی درمان ) برای سالمندان افسرده به خاطر عوامل پیچده بسیاری نظیر ابتلای همزمان به بیماریهای جسمانی، تغییر در وضعیت نقش و آمادگی تنیدگی در روابط درون نسلی متعدد می‌تواند پر دردسر باشد . در کار با سالمندان وجود ابعاد مهمی از باورها و بازخوردهای گروهی نسبت به پیر شدن ممکن است بر رفتار تاثیر بگذارد . فهمیدن تمامی این داده‌ها به گونه‌ای که برای بیمار قابل استفاده باشد امری بسیار اضطراب آور است . ضابطه بندی به درمانگر و بیمار اجازه می‌دهد تا به جای توجه به شیوه ناقص افکاری که سالمندان در مواجه با مشکلات به کار می‌برند به شرایط فردی بیشتر تمرکز کنند . این روش مدتها به عنوان بخشی از میراث درمانگران هنگام کار با سالمندان محسوب شده است فهم اینکه چگونه افراد به رویدادهای تنیدگی زا به روش خاص خودشان پاسخ می‌دهند در نتایج موفقت آمیز هر نوع درمان روانشناختی موضوعی مهم است. اگر چه ضابطه بندی درمان یکی از مهارتهای ارزشمند بسیاری از درمانگران است اما اغلب این احساس وجود دارد که ضابطه بندیهای کاملاً مکتوب ممکن است درمانگران را از شنیدن اطلاعات ناهمسو و مخالف این ضابطه بندیها باز دارد (الس ، 1997؛ دنمن ، 1995). به هرحال ضابطه بندیها فرضیه‌هایی هستند که سودمندی بالینی آنها مورد آزمون قرار می‌گیرد (پرسونز ، 1989) و آگاهی از مسائل اساسی را که می‌تواند سبب پیشرفت درمان شود یا آن را تقویت کند فراهم می‌آورد.
درمانگری با سالمندان به دلایل متعد متفاوت از درمانگری با افراد جوانتر است. برخی از این دلایل عبارتند از : احتمال افزایش بیماریهای جسمانی، تغییرات مربوط به تواناییهای شناختی ، تجربه‌های گروهی متفاوت و در مواردی احتمال مجاب کردن بیمار سالمند به شروع مجدد فعالیتهای مناسب به جای یادگیری فعالیتهای جدید (تامپسون، 1996؛ نایت 1996 b ) . در واقع رواندرمانگران در مواجهه با مشکلات جسمانی سالمندان به ندرت احساس راحتی می‌کنند و ممکن است در مورد نتایج درمانی بیماران دارای مشکلات بهداشتی دچار سو گیری شوند (هالی ، 1996؛ جیمز و‌هالی، 1995 )‌ لذا این واقعیت نیاز به تدوین الگویی را مورد تاکید قرار می‌دهد که به تبع آن کاربران شناخت درمانگری در کاربرد فنون اشان هنگام کار با سالمندان در هر شرایطی احساس راحتی کنند.
تعدیلهایی که ممکن است در کار با سالمندان لازم باشد بیشتر در هنگام تدوین ضابطه بندی مشخص می‌شوند، چه این ضابطه بندی به درمانگر اجاز می‌دهد تا مسائل عمده هر فرد را در بسته درمانی وی در نظر بگیرد . این ضابطه بندی که بدین شکل مطرح می‌شود به افزایش اثر بخشی شناخت- رفتار درمانگری در کار با سالمندان کمک می‌کند. چنانچه مدل شناخت – رفتار درمانگری که نخستین بار توسط بک و همکارانش (1979) توصیف شد با اطلاعات و دانش حاصل از پیری شناسی تکمیل گردید. اطلاعات لازم برای یک ضابطه بندی با سالمندان در جدول2- 3 خلاصه شده است.

مطلب مشابه :  دانشگاه علوم پزشکی

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید