سبز اندیشان امروز

خلاقیت؛ آنچه ساعت های هوشمند برای همراه ساختن کاربران با خود نیاز دارند

هنوز مدت خیلی از پا گذاشتن اولین ساعتای هوشمند به بازار نگذشته، ابزاری که بسیاری باور داشتن پتانسیل زیادی داره و به زودی در کنار موبایل، به یکی از اصلی ترین لوازم همراه هر شخص تبدیل می شه.

اما در ادامه تماشاگر بودیم که اجناس عرضه شده به وسیله تولید کنندگان مشکلات و نارساییای زیادی دارن و خیلی راحت نمی تونن خریداران رو به پرداخت مبالغ نه خیلی ارزون راضی کنن.

بر همین پایه تماشاگر ادامه روند پایین اومدن اندازه فروش ساعتای هوشمند هستیم که به گزارش IDC فقط در سه ماهه سوم سال جاری میلادی نسبت به بازه مشابه سال گذشته ۵۱ درصد کاهش داشته.

این موضوع حتی دامان اپل که تولید کننده پر طرفدار ترین وسیله پوشیدنی بازار هستش رو هم گرفته و اپل واچ رو به دومین محصولی تبدیل کرده که در این بازه با کم شدن فروش مواجه شده.

فروش ساعتای هوشمند در سه ماهه سوم سال جاری به نیم کم شده

براساس گزارش گذشته IDC مقام اول کاهش فروش هم به موتورولا تعلق میگیره، یعنی همون چیزی که باعث شد این شرکت مثل هوآوی و LG از عرضه نسل جدید ساعت هوشمندش در سال ۲۰۱۶ دوری کنه.

ساعتای هوشمند سامسونگ که براساس سیستم عامل تایزن هستن هم در مقابل این رکود موفقیتی نداشتن و حتی Pebble که یکی از مبتکران ساعت هوشمند هستش پس از خریداری شدن به وسیله فیت بیت، فروشگاه های خود رو تعطیل کرد.

بعضی باور دارن مشکل اصلی از ساعتای هوشمند نیس و این کاربران هستن که هنوز واسه به کار گیری اینجور ابزاری آمادگی ندارن، اما بررسیای گذشته خلاف اینجور اعتقادی رو نشون میده.

البته تردیدی وجود نداره که کاربران تمایلی واسه خرید ساعتای هوشمند از خود نشون نمی دن، اما ریشه این موضوع به جذابیت نداشتن اجناس موجود در بازار برمیگرده.

کافیه وسایل پوشدنی مثل ساعت هوشمند و دستبندهای ردگیر سلامتی عرضه شده از اوایل سال ۲۰۱۵ تا الان رو مورد توجه بگیرین تا نمایان شه بیشتر اونا فرق زیادی با نسلای قبل و بعد از خود ندارن.

فرق اجناس جدید با نسلای قبلی ناچیزه

البته تفاوتای ظاهری این وسط دیده میشه و هر بار قدرت پردازش دستگاه بیشتر شده یا قابلیتایی مثل حسگر ضربان قلب به محصول اضافه شده، اما تفاوتا در همین حد هستن و اجناس جدیدتر ویژگی زیادی در اختیار کاربر قرار نمی دن.

واقعا میشه گفت آخر ابتکار تولید کنندگان هم اینکه کردن حسگر و تغییر ظاهر دستگاه محدوده، در نتیجه واسه جلب توجه کاربران به ساعتای هوشمند چیز زیادی در دست نیس.

حتی مربیای هوشمند نرم افزاری که قراره روی این ساعتا کاربر رو واسه انجام فعالیت ورزشی راهنمایی کنن اونقدرا کاربردی به نظر نمی رسن و خیلی از اونا، در آخر به گفتن جمله های الهام بخش اکتفا می کنن.

اینجور قابلیتایی واسه خیلی از کاربران اونقدر ارزش خرید نداره که اونا رو به پرداخت چند صد دلار هزینه راغب کنه، در نتیجه نمیشه گفت مشکل از خریدارانه که نسبت به وسایل پوشیدنی بی توجه هستن.

محدودیت عمر باتری در ساعتای هوشمند از موبایلا پر رنگ تره

علاوه بر این باید توجه داشت مشکل عمر باتری که سالهاست به عنوان اصلی ترین مشکل در تلفنای هوشمند هستش، حالا در ساعتای هوشمند به یه عامل به طور کاملً آزار دهنده تبدیل شده و لذت به کار گیری اینجور ابزارهایی رو نابود می کنه.

البته بعضی تولید کنندگان با راه حلایی مثل به کار گیری صفحه نمایش مشکی و سفید یا e-paper موفق شدن عمر باتری رو از یه یا دو روز به یه هفته یا بیشتر برسانند، اما این روش هم آنقدری جذاب به نظر نمی رسه که واسه کاربران کافی باشه.

این موضوع کاربران رو بر سر دوراهی قرار میده که محصولی مجهز به نمایشگر با کیفیت رنگی رو انتخاب کنن که لازمه هر روز اونو از دست باز کرده و شارژ کنن، یا محصول دیگری که با هر شارژ چند روزی با شما همراه س اما نگاه کردن به نمایشگر تک رنگ و بی روحش هیچ هیجانی نداره، در نتیجه بازم مشکل وسایل پوشیدنی حل نشده باقی مونده.

اما مهم تر از همه اینکه ساعتای هوشمند فعلی یا زیادتر از اندازه به موبایل کاربر وابسته هستن و آزادی عمل ایشون رو می گیرن، یا به شکلی تلاش می کنن جداگونه باشن که در عمل کارایی چندانی نداره.

مثلا گیر اس ۳ سامسونگ محصولیه که به وسیله سازنده این جوری تبلیغ می شه: «ساعت هوشمندی واسه کنار گذاشتن موبایل»، اما واقعیت اینه که پس از یه مدت سر و کله زدن با رابط کاربری و نمایشگر کوچیک این محصول به این نتیجه می رسید که به کار گیری موبایل واسه انجام همین کارا به مراتب ساده تره و آزادی عمل بیشتری هم در اختیار شما میذاره.

بسیاری فکر می کردن ساعتای هوشمند همون ابزاری هستن که اینترنت وسایل واسه پیشرفت و گسترش استفاده به وجودشون نیاز داره، اما حالا اسپیکرهای سخنگو مثل Google Home این وظیفه رو از گردن ساعتای هوشمند ورداشته ان.

کلی ترین دلیل اینجور اتفاقی هم اینه که اسپیکرهای هوشمند عرضه شده به بازار وظایف خود رو به شکل مناسبی انجام میدن و پس از خرید اونا کاربر با هزاران اما و اگه و محدودیتای ناتموم مواجه نمی شه. این اجناس ً نه واسه فعالیت به تلفنای هوشمند نیاز دارن و نه در مورد گرفتن جای اونا ادعایی می کنن.

بر همین پایه کاربران روز به روز به کارایی و سودمندی اسپیکرهایی مثل آمازون اکو پی می برن، در حالی که ساعتای هوشمند ضعیف از خدمت رسانی و جلب توجه خریداران، به سرعت در حال از دست دادن بازار نه خیلی گسترده خود هستن.

گارمین تلاش می کنه با دقیق شدن و فوکوس کردن بر کاربران خاص اجناس بیشتری بفروشه

حالا دیگه کسی دودلی نداره که ساعتای هوشمند با شکل و شمایل و قابلیتای فعلی شانسی واسه موفقیت ندارن، چون که میبینیم کمتر کاربری حاضره چند صد هزار تومن واسه به دست آوردن ابزاری صرف کنه که بهبود چندانی در زندگی ایشون ایجاد نمیکنه.

البته شرکتایی هم مثل گارمین وجود دارن که اجناس خود رو با دقیق شدن و فوکوس کردن بر ویژگیای خاص طراحی می کنن و هر وسیله پوشیدنی رو واسه یه کاربرد مخصوص به تولید می رسونن.

اما هرچند این روش کارایی خود رو تا حدودی نشون داده، اما بازم واسه عموم کاربران جذابیت نداره و فقط می تونه توجه خریداران به خصوصی رو به خود جلب کنه.

بر همین پایه میشه گفت خلاقیت تنها چیزیه که می تونه این صنعت نوپا رو نجات دهد و به تولید کالاهایی منجر شه که واسه خریدار جذابیت داشته باشه و وضعیت فعلی بازار رو عوض کنه.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *