ماده 5 کنوانسیون مشکلات و چالش های اعمال و اجرای این تعهد را به دلایل سیاسی و قانونی آشکار و مشخص می داند. سایت های رامسر بطور یکجانبه بوسیله متعاهدین تعیین می گردند و در این خصوص لزومی به مشورت با دولت هایی دیگر در خصوص تعیین سایت مورد نظر وجود ندارد. مدیریت یکپارچه منابع آبی مشترک به وجود و توسعه چارچوب ساختاری و قانونی مستقل بستگی دارد. کنوانسیون فی نفسه تعهدات قانونی بین المللی را به منظور حفاظت فهرست تالاب های با اهمیت بین المللی و همچنین سایر تالاب ها در مقابل مداخلات فرامرزی مقرر نمی نماید.
به منظور همکاری منطقه ای و بین المللی در این خصوص چهار عنصر ساختاری وجود دارد.
______________________________
1 Ramsar Information Sheet
سه مورد از این عناصر به مدیریت سیستم های آبی مشترک، تالاب های فرامرزی و شبکه آبی منطقه ایی و تالاب های با گونه های مشترک مربوط است. عنصر چهارم به همکاری های سازمانی و اقتصادی به منظور تقویت کارآمدی نهادهای بین المللی مربوط است. (shine,30)
چنانچه مشاهده می شود، در این ماده ، کنوانسیون به سراغ تالاب های فرامرزی می رود. این امر نشانه آن است که کنوانسیون رامسر به تالاب های درون سرزمینی هر کشور منحصر نبوده و به تالاب های فرامرزی نیز توجه دارد. با افزایش جمعیت در سطح کره زمین و در نتیجه نیاز بشر به منابع آبی برای ادامه حیات و توسعه ، به تدریج موضوع منابع آب در اختلاف های بین دولت ها، جای بیشتری باز می کند. عمده این اختلاف بر سر حوزه آبریز یک رودخانه یا تالاب بین دولتهای واقع در اطراف آن بدنه آبی می باشند. نکته شایان توجه در این بند، آن است که الزامات تنها متوجه دولت هایی است که طرف کنوانسیون بوده و نسبت به اجرای مفاد آن متعهد می باشند. علاوه بر آن، در متن به مشورت بین دو طرف قناعت شده و این اقدام فقط در خصوص هماهنگی سیاست های فعلی و آینده و مقررات آن ها در رابطه با تالاب های فرامرزی است.
همان گونه که عنوان شد ، تالاب های فرامرزی و به طور روز افزونی در کنار دیگر موضوعات مورد اختلاف بین دولت ها قرار گرفته و می گیرد. این بند از کنوانسیون رامسر بر اهمیت آن به عنوان یک معاهده چند جانبه می افزاید چرا که علاوه بر طرح تالاب های فرامرزی به چگونگی همکاری برای حل و فصل اختلافات مربوط به آب های مشترک واقع در بین کشورها نیز اشاره کرده ، نوعی آینده نگری و نگاه به چالش های آینده در آن نهفته است. (امین منصور،22,1390)
باید گفت که همکاری بین المللی راجع به معضلات و مسایل مرتبط با تالاب ها از عناصر کلیدی استفاده عاقلانه از تالاب ها به شمار می رود. یک سیستم آبی مشترک یا تالاب های فرامرزی نمی توانند به عنوان یک واحد اکوسیستمی بدون همکاری میان دولت های همسایه مدیریتی منطقی داشته باشند. اگر منشا آلودگی یک تالاب در کشور همسایه دارنده تالاب باشد، بدون همکاری دولت همسایه آلودگی رفع نخواهد گردید. ماده پنج کنوانسیون اساس و مبنایی قانونی قاطع به منظور همکاری دو جانبه یا چند جانبه در جهت ارتقای رویکرد های سازگار با مدیریت منابع آبی مشترک که منطبق بر تعهد به استفاده عاقلانه از تالاب هاست، ارائه می نماید.
کنوانسیون همچنین از رویکرد های منطقی حفاظت از گونه های آنسوی مرزهای سیاسی حمایت به عمل می آورد. پرندگان آبی و بسیاری از گونه های مهاجر از لحاظ اکوسیستمی به حفظ و نگهداری تالاب ها وابسطه اند.
4- ایجاد ذخیره گاه های طبیعی
بر اساس ماده 4، هر یک از طرف های کنوانسیون موظفند حفاظت از تالاب ها و پرندگان آبی اعم از مهاجر یا بومی را با ایجاد ذخیره گاه های طبیعی تالابی، صرف نظر از اینکه در فهرست رامسر باشند یا نه، ارتقا دهند.
در اینجا کنوانسیون با الزام طرف ها به ایجاد ذخیره گاه های طبیعی تالابی، آن ها را به تعیین و اعلام مناطق تالابی به عنوان ذخیره گاه و مناطق حفاظت شده فرا می خواند. این بند به طور مشخص بروز تغییرات و اصلاحاتی را در قوانین مربوط به حفاظت از محیط زیست خصوصا ً تالاب ها و افزایش امکانات و منابع انسانی مربوطه توصیه می نمایند.
کنوانسیون رامسر از الزامات مربوط به یک تالاب با اهمیت بین المللی حتی فراتر می رود و از دولت های طرف می خواهد اگر تالابی را در دبیرخانه ثبت نکرده اند و دارای ویژگی های تالاب با اهمیت بین المللی نیست، بایستی به هر حال به وظیفه حفاظتی خود عمل نموده تلاش نمایند وضعیت تالاب ها را با رسیدگی به مشکلات و رفع تهدیدات ارتقاء دهد. (امین منصور ،21)
گفتار چهارم: ساختار و تشکیلات کنوانسیون رامسر
اجرا و اعمال کنوانسیون رامسر در نتیجه مشارکت مستمر بین متعاهدین، کمیته دایمی و دبیرخانه کنوانسیون، با مشاوره هیات کارشناسی کمکی (هیات بازنگری علمی و فنی(STRP) صورت می گیرد. هر سه سال یکبار، نمایندگان دولت های متعاهد به عنوان کنفرانس دولت های عضو که ارگان تصمیم گیرنده کنوانسیون به شمار می رود، تصمیماتی را به منظور اجرای کنوانسیون و بهبود روش هایی که متعاهدین را در اعمال اهدافشان قادر سازد اتخاذ می نمایند.
کنفرانس دولت های عضو
کنفرانس دولت های متعاهد (COP) 1 نهاد سیاستگذار کنوانسیون به شمار می رود. نمایندگان دولت ها از طرف دولت های متعاهد خود هر سه سال یکبار به منظور دریافت گزارش های ملی راجع به عملکرد سه سال گذشته، پذیرش برنامه های کاری و ترتیبات بودجه ایی برای سه سال آینده و لحاظ دستور العمل هایی برای متعاهدین راجع به معضلات و چالش های پیش رو با یکدیگر ملاقات و برخورد دارند.
نمایندگان دولت های دولت های غیر عضو، نهاد های بین الدولی و سازمان های ملی و بین المللی غیر دولتی (NGOs) می توانند در این نشست ها به عنوان ناظران فاقد حق رای شرکت نمایند. راجع به چگونگی رای گیری در کنفرانس دولت های عضو مقررات شکلی صریحی در کنوانسیون وجود دارد، اما در عمل هنوز بر اساس مقررات شکلی موجود تصمیم گیری صورت نگرفته است، و تمامی تصمیمات به صورت اجماع (consensus) اتخاذ گردیده است.
برنامه کنفرانس دولت های عضو شامل تعدادی از مسایل به منظور ارائه و گفتگو راجع به معضلات مهم پیش رو در زمینه حفاظت تالاب از جمله تفاسیر اضافی و بسط و توسعه مفاهیم کلیدی کنوانسیون و دستور العمل هایی برای متعاهدین به منظور اجرای مسایل کلیدی می باشد. موارد گفته شده موضوعاتی هستند که تمام و کمال در جلسات مورد بحث و گفتگو قرار می گیرند، که معمولاً منجر به اتخاذ قطعنامه ها و توصیه نامه هایی میگردد. کنفرانس دولت های عضو کنوانسیون رامسر این امتیاز مثبت را دارد که مشارکت فعال نهاد های غیر دولتی و دانشگاهی را مجاز می دارد. 2
مشروح مذاکرات نشست کنفرانس دولت های متعاهد توسط دبیرخانه انتشار می یابد، که معمولا مشروح مذاکرات در بردارنده موضاع ذیل می باشد:
گزارشی از تمامی نشست های کنفرانس؛

                                                    .