پیوست (2)، شمار بزرگی از گونه هایی را فهرست کرده است، که البته پرندگان بیشترین آن ها را شامل می شوند. گونه هایی که برای حمایت در این پیوست جای می گیرند، «وضعیت نامطلوبی» دارندکه حفاظت و مدیریت آن ها نیازمند همکاری بین المللی و انعقاد موافقت نامه های بین المللی خاص است. در این راستا کنوانسیون، دولت هایی را که در سرزمینشان در مسیر مهاجرت این گروه قرار دارد، تشویق کرده است که با انعقاد موافقت نامه ایی ویژه میان یکدیگر، وضعیت را به صورت مطلوب و مناسب درآورند. در واقع، شیوه معمول در کنوانسیون های چارچوبی و بستر ساز، در آن به کار رفته است.
کنفرانس اعضای کنوانسیون، رکن تصمیم گیرنده درباره اجرای کنوانسیون است و حرکت در جهت دستیابی به اهداف مندرج در آن هدایت می کند. کنفرانس اعضا، تقریبا هر سه سال یکبار تشکیل جلسه می دهد.
______________________________
1 بند 1 ماده 3 کنوانسیون بن.
2 بند 5 ماده 3 کنوانسیون بن.
کنوانسیون دبیرخانه ایی نیز دارد که توسط یونپ اداره می شود و مقر آن در آلمان و در شهر بن آلمان جای گرفته است. کنفرانس اعضا به استناد اختیار مندرج در ماده 8 کنوانسیون، یک «شورای علمی» را تاسیس کرده است که راهنمایی های علمی مختلفی را به دولت های متعاهد توصیه می کند و به کنفرانس اعضا نیز مشورت می دهد. علاوه بر این سه رکن، کمیته ای برپا شده است که با ترکیبی از نمایندگان هر منطقه، رهنمودها و راهبردهای لازم را، در دوره زمانی میان کنفرانس ها، اعلام می کند.
به موجب ماده یک کنوانسیون بن، دولت های طرف معاهده با همکاری یکدیگر از گونه های کمیاب و گونه های مهاجر حمایت به عمل خواهند آورد. به تعبیر دیگر گونه های مورد حمایت بین المللی بر اساس این کنوانسیون دو دسته هستند. یک دسته گونه های غیر مهاجر در معرض انقراض و کمیاب می باشند و دسته دیگر گونه های مهاجری اند که از وضعیت حفاظتی نامطلوبی برخوردارند اما کمیاب نیستند.
از آنجا که تالاب ها، همواره بستر و مکانی برای گونه های مهاجر بوده است، کنوانسیون بن را می توان ابزاری حقوقی در بحث تئوریزه کردن تعهدات دولت ها در حفاظت از محیط زیست تالاب ها دانست. این امر موجب گردیده که میان این کنوانسیون و کنوانسیون رامسر، همکاری های مطلوب و مثبتی صورت گیرد. از این رو بود که در فوریه 1997 دبیرخانه کنوانسیون گونه های مهاجر و دفترکاری رامسر تفاهم نامه ایی را امضا کردند. این تفاهم نامه به دنبال این است که همکاری بین این دو دبیرخانه در زمینه های ارتقاء مشترک دو کنوانسیون، اقدام حفاظتی مشترک، جمع آوری، نگهداری و تحلیل اطلاعات و موافقت نامه های جدید در مورد گونه های مهاجر از قبیل گونه های مهاجر در معرض خطر و گونه های با وضعیت حفاظتی نامطلوب است. این رابطه بین دو کنوانسیون به خصوص در ارتباط با همکاری بین دو کنوانسیون رامسر و موافقت نامه های کنوانسیون گونه های مهاجر در مورد حفاظت از پرندگان آبی مهاجر آفریقایی _ اوراسیایی همراه با نتایج مثبتی بوده است. (کولاسوریا،1390،446)
همچنین اگر دولتی علاوه بر کنوانسیون رامسر ، عضو کنوانسیون بن نیز باشد ، تالاب مندرج در فهرست تالاب های با اهمیت بین المللی رامسر، به استناد مواد 2 و 5 کنوانسیون بن مورد حمایت قرار می گیرد . بر اساس این مقررات، دولت متعهد است که مانع از آسیب رسانی به این زیستگاه ها شود، باید از آن ها مراقبت کندو زیستگاه های زیان دیده را احیا کند . بنابراین تالاب های با اهمیت بین المللی فهرست رامسر که زیستگاه پرندگان مهاجر باشند، با هم پوشانی کنوانسیون بن، مورد حمایت مضاعف قرار می گیرد.
بخش سوم: ترتیبات نهادی بین المللی حفاظت از اکوسیستم تالاب ها: معاهداتی و سازمانی
علی الاصول هدف از انعقاد معاهدات، ایجاد حقوق و تکالیفی میان دولت های متعاهد است. برای اجرای این تعهدات نیازی به تاسیس سازمان بین المللی نیست و با لازم الاجرا شدن معاهده, روابط دولت های متعاهد تابع آن معاهده خواهد بود. همچنین طبق قاعده کلی، عدم اجرای معاهده، مسئولیت بین المللی دولت را در پی دارد. بیش از این، نظارتی بر التزام دولت ها به معاهده وجود ندارد.
اما گاهی شیوه هایی برای تضمین اجرای معاهده پیش بینی می شوند. این شیوه ها بر دو گونه هستند. یکی ماهیت بین الدول دارند که به واسطه مکانیسم های سازمانی معاهده پیاده می شوند و دیگری از طریق سازمان های بین المللی اعمال می شوند.
تلاش های بین الدولی در جهت حفاظت از محیط زیست و کنترل منابع طبیعی زمین باعث بسط و گسترش نهادها و سازوکارهای بین المللی زیست محیطی متعددی از جمله مکانیسم های سازمانی معاهدات، سازمان ها و برنامه های بین المللی و همچنین سازمان های غیردولتی شده است.
تعهدات بین المللی ناظر بر حفاظت از محیط زیست تالاب ها که ناشی از اصول عام حقوق بین الملل محیط زیست و معاهدات بین المللی گفته شده می باشد، جهت اجرا و تضمین نیازمند وجود نهادها و سازوکارهایی هستند. لذا در این راستا در پیش رو به ترتیبات نهادی بین المللی که شامل مکانیسم های سازمانی معاهدات، سازمان ها و برنامه های بین المللی که در جهت اجرایی کردن تعهدات بین المللی دولت ها در حفاظت از محیط زیست تالاب ها نقش دارند اشاره خواهد گردید.
مبحث اول:مکانیسم های سازمانی معاهدات: کنفرانس اعضا، دبیرخانه، نهادهای مشورتی و ارائه گزارش
مکانیسم های سازمانی معاهدات با سازمان های بین المللی سنتی تفاوت دارند. این ترتیبات پس از کنفرانس 1972 استکهلم رشد یافتند. سایتیس نخستین معاهده زیست محیطی بود که در آن واژه «کنفرانس های طرف معاهده»1 استفاده شده است. موضوعات مربوط به پیروی و اجرای موافقتنامه های چند جانبه زیست محیطی از دیرباز از جمله مسائلی بودند که دولت ها در زمان اجرای هر سند حقوقی محیط زیستی بین المللی، آن ها را بررسی می کنند.
نهادهای گوناگونی از قبیل کنفرانس های اعضا یا نشست اعضا، دبیرخانه کنوانسیون، ارکان مشورتی، ارائه گزارش از جمله مکانیسم های معاهداتی به منظور تضمین تاثیر گذاری معاهدات و کنوانسیون های زیست محیطی ایجاد شده است که شامل یک مکانیسم ارائه گزارش به همراه ابزارهای نظارتی به منظور اثبات اجرای کنوانسیون و همچنین مکانیسم اقتصادی به منظور تامین تسهیلات مالی برای پوشش و تامین هزینه های اجرای فعالیت ها است.
کنفرانس طرف های معاهده یا کنفرانس اعضا، نهاد حقوقی ویژه ای است که معاهدات زیست محیطی آن را توسعه داده اند و در مورد ماهیت حقوقی آن کمتر تحقیق شده است.
برخی از محققین، به پیروی از نگرش مرسوم، سازوکارهای معاهداتی مانند سایتیس را به هیچ وجه یک سازمان بین المللی نمی دانند.
«کنفرانس طرف معاهده» و نهادهای فرعی مربوط به آن از متداول ترین ترتیبات بین المللی در حفاظت از محیط زیست تالاب هاست. «کنفرانس طرف های معاهده» این مزیت را نسبت به سازمان ها دارد که کمتر بوروکراتیک است و هزینه کمتری دارد. از این رو سرعت عمل بیشتری را نسبت به ترتیبات بین المللی سازمانی دارد.
اکثر موافقتنامه های چند جانبه زیست محیطی مدرن یک رکن حاکم به نام کنفرانس متعاهدین ایجاد می کنند. اکثر مقاوله نامه های الحاقی به موافقتنامه های چند جانبه زیست محیطی دارای رکنی به نام نشست متعاهدین هستند که وظایفی همانند کنفرانس متعاهدین دارد. هر دو رکن متشکل از تمامی طرفهای متعاهد به موافقت نامه هستند.

                                                    .