پیش بینی مبلغی برای فعالیت های حمایتی CEPA1 کنوانسیون و
______________________________
1 communication, education, Participation, and awareness
در نظر گرفتن مبلغی به منظور حمایت از ابتکارات منطقه ایی بر اساس کنوانسیون.
هزینه سفر نمایندگان کشور های کمتر توسعه یافته، عمدتا ً با مشارکت سایر دولت های عضو تامین میگردد و همچنین باید اشاره داشت که بودجه از طریق اجماع (consensus) دولت های متعاهد حاضر در نشست عادی تصویب میگردد.
6 – کمیته ملی رامسر
توصیه نامه 5.7 نشست دولت های متعاهد و برنامه راهبردی، دولت های متعاهد را به تاسیس کمیته های ملی تشویق نمود. کمیته های مذکور می توانند تمرکز گسترده تری را بر سطح ملی اجرای کنوانسیون داشته باشند. بدین نحو که موسسات دولتی مربوطه، نهاد های علمی و فنی، مقامات ملی و منطقه ای، جوامع محلی، سازمان های غیر دولتی و اشخاص خصوصی به موضوعاتی همچون تدوین سیاست های ملی تالاب، نظارت بر مدیریت سایت های رامسر، مشمول کردن یا خارج نمودن نام تالاب ها از فهرست مونترو با مشکلات حفاظتی خاص، وارد کردن سایت های جدید به فهرست تالاب های با اهمیت بین المللی و ارائه پروژه های پیشنهادی برای دریافت کمک از صندوق کمک های کوچک بپردازند.
علاوه بر این، کمیت های ملی می توانند نظرات تخصصی خود را در گزارش های ملی نشست دولت های متعاهد ارائه نمایند و اجرای قطعنامه و توصیه نامه های اتخاذ شده توسط کنفرانس دولت های متعاهد را بازبینی نمایند.
به طور ویژه، کمیته ملی رامسر مکانیسمی را به منظور گسترش رویکرد کنوانسیون نسبت به معضلات آب و تالاب فراتر از مسائل دولتی که به طور رسمی متعهد به اجرای آن هستند ارائه می نماید. به نحو ایده آلی کمیته های ملی باید در بر دارنده اشخاص و نهاد های دولتی و نمایندگان ذینفعان تا حد ممکن باشد.
سابقا ًتعداد زیادی از دولت های متعاهد کمیته ملی رامسر را تاسیس نموده اند، اگر چه شکل این کمیته ها از یک کشور به کشور دیگر به نحو قابل ملاحظه ایی متفاوت است. برای مثال، برخی از کمیته ها در بر دارنده نمایندگان نهاد های دولتی و سازمان های غیر دولتی مربوطه است، اگر چه در موارد دیگر ممکن است به عنوان کمیته های دولتی و یا نهاد های مشورتی غیر دولتی مطرح گردند. 1
______________________________
1 Ibid, pp, 41-42.
گفتار پنجم: وضعیت کنونی کنوانسیون رامسر و نگاهی انتقادی به آن
تا می 2014 ، از سرتاسر جهان 168 دولت عضو کنوانسیون رامسر بوده اند. بیش از 1،960 مورد تالاب به منظور وارد شدن در فهرست تالاب های با اهمیت بین المللی معرفی گردیده اند، که 190 میلیون هکتار از سطح کره زمین را در بر می گیرد، که به عبارتی می توان گفت بزرگتر از سطح قلمرو فرانسه، آلمان، اسپانیا، ایتالیا و سوییس می باشد.
نظر به اهمیت تالاب ها در محیط زیست جهانی، امروزه کنوانسیون رامسر اهمیتی به مراتب بیشتر از هدف اصلی آن، یعنی حفاظت از پرندگان آبی یافته است.
کنوانسیون رامسر در مقطع زمانی یعنی اوایل دهه 70 میلادی انعقاد یافت که ظهور و تبلور مفاهیم اصول و مفاهیم بنیادین حقوق بین الملل محیط زیست، همچون مفاهیم استفاده عاقلانه و توسعه پایدار در حال شکل گیری بودند. کنوانسیون، مفهوم استفاده عاقلانه را تعریف ننموده بود و همچنین شرایط و مقتضیات اجرای آن را ایجاد نکرده بود. مضافا ً اینکه الزام و تعهدی برای دولت ها به این منظور که فعالیت های صورت گرفته در قلمرو سرزمینی خود را تضمین نموده و یا اینکه مانع از وارد آمدن خسارت به سایر دولت ها نگردد وجود نداشت. در مقابل اسناد محیط زیستی جدید، تعاریف جامعی را از مفاهیم گفته شده ارائه داده اند. علاوه بر این، تعهدات ماهوی کنوانسیون بسیار عام و کلی بوده و فاقد ظرافت های قانونی می باشند. در آن مقطع زمانی، تفاهیم بر روی متونی که بتوانند شروع یک همکاری بین المللی در زمینه ای خاص مثلا ًحول محور محیط زیست را باعث شوند بیش از اجرای آن اهمیت داشته است. (shine,29)
اگرچه کنوانسیون رامسر به طور ذاتی بر مناطق تالابی تمرکز دارد و ( آن هم تالاب ها به عنوان زیستگاه پرندگان آبی)، اما در حال حاضر به دلیل در بر گرفتن دو مفهوم بنیادین از قلمرو گسترده ایی برخوردار است.
اول اینکه: با در نظر گرفتن لیست تالاب های با اهمیت بین المللی در کنوانسیون دولت ها همواره این تعهد را دارند که شاخصه های اکوسیستمی تالاب ها را حفظ نمایند. و دوم اینکه: کنوانسیون تعهد استفاده عاقلانه از تمامی تالاب ها را ارتقا داده است. استفاده عاقلانه از تالاب ها اغلب اوقات با استفاده پایدار مترادف گرفته شده است ، که نسبت به تمامی سایت های دولت های عضو اعمال و اجرا می گردد . به همین دلیل برخی از نظریه پردازان این کنوانسیون را موافقتنامه ایی متکامل و پویا به شمار می آورند . سابق بر این ، تاکید صرف بر فهرست تالاب ها بود، اما در حال حاضر مفهوم گسترده استفاده عاقلانه به طور فزاینده ایی اهمیت یافته است، این تشخیص داده شد که صرف فهرست تالاب ها نمی تواند در حفاظت از تالاب ها مفید واقع شود، بلکه حفاظت یکپارچه و استفاده عاقلانه از تالاب ها نسبت به بهره برداری های داخلی و همچنین خط مشی های مدیریت آبی لازم و ضروری است. دولت های عضو با تفاسیر و رویه های خود در راستای تغییرات و مقتضیات زمانی حرکت می کنند. (Ansari,2011,2)
کنوانسیون رامسر، صرفا ً به عنوان اولین معاهده زیست محیطی بین المللی با هدف انحصاری حمایت از حیات وحش در سطح بین المللی مورد ارزیابی قرار می گیرد. در زمان فعلی، متن کنوانسیون بازتابی از کمبود و ضعف های رویکرد حقوقی نسبت به معضلات محیط زیستی که مشخصه بارز اوایل دهه 70 میلادی است، می باشد. کنوانسیون به طور جامع و واضح به وضعیت قانونی تالاب های با اهمیت بین المللی اشاره و تصریحی نداشته و حد و میزان ضروری و لازم از اقدامات یکپارچه دولت ها را در حفاظت از تالاب ها را مقرر نمی نماید. علاوه بر این کنوانسیون شکاف های متعددی در شروط شکلی خود داراست. کنوانسیون رامسر در تلاش است که حق انحصاری دولت ها را بر منابع طبیعی خود، با مسئولیت دولت ها در قبال حفاظت از محیط زیست و استفاده منطقی هماهنگ نمایند. این مفهوم شالوده و بنیانی را برای حقوق بین الملل محیط زیست فراهم می نماید. یک سال بعد لین مفهوم در اصل 21 اعلامیه استکهلم کما بیش مورد استفاده قرار گرفت. (timoshinko,466)
باید اذعان داشت که چالش های جدید مانند تغییر آب و هوا، تحولات و تغییرات در سطوح ملی و بین المللی باعث می گردند که متن کنوانسیون رامسر و مصوبات اولیه که دارای شکل سنتی هستند از قابلیت کافی برای هدایت و مقابله با چالش ها و تحولات جدید برخوردار نباشند و این خود عاملی برای ادامه روند تخریب طبیعت و انواع اکوسیستم ها می شود. طبق گزارش «ارزیابی اکوسیستم هزاره» علی رغم عمر 35 ساله کنوانسیون تالاب ها و عملکرد مثبت و فعالیت های مستمر دولت های طرف کنوانسیون و دبیرخانه در گذشته، تخریب تالاب ها ادامه داشته و این روند در داخل کشورها و مناطق مرزی و ساحلی با شدتی بیشتر از تخریب سایر اکوسیستم ها صورت پذیرفته است. به این روند منفی در گزارش های دبیر کل کنوانسیون رامسر در گذشته مکررا ً اشاره شده بود.
به منظور ایجاد تحرکی جدید و پیشبرد اهداف کنوانسیون، دولت های طرف کنوانسیون طراحی برنامه های راهبردی میان مدت پنج ساله را در دستور کار خود قرار دادند . راهبردهایی که ضمن برطرف کردن برخی نواقص قانونی، عناصر لازم برای افزایش پایبندی را نیز در بر داشته و به ارتقا حفاظت و بهره برداری خردمندانه از تالاب ها منجر گردد. در نشست های کنوانسیون رامسر سه برنامه راهبردی برای دوره های زمانی 1997 تا 2002، 2003 تا 2008 و 2009 تا 2015 مطرح شده مورد تصویب قرار گرفته است.

                                                    .