تحت درمان

تحت درمان

فصل دوم
بررسی متون

2-1- مروری بر مطالعات انجام شده
در مطالعه‌ای که دکتر Stasi و همکارانش در سال 1995 انجام دادند به این نتیجه رسیدند که بیشتر بیماران ITP به درمان با پردنیزولون در طی 2 هفته پاسخ می‌دهند و پاسخ عمده‌ در طی هفته اول درمان می‌باشد. طول مدت درمان اولیه با پردنیزولون بوسیله پاسخ شمارش پلاکتها تعیین می‌شود و اگر تعداد پلاکتها سریع نرمال شود پردنیزولون به تدریج کم و سپس قطع می‌شود(17).
در مطالعه‌ای که در سال 1996 توسط George و همکارانش بر روی بیماران ITP انجام شد به این نتیجه رسیدند که 66% بیماران پاسخ نسبی یا کامل به استروئید می‌دهند و بیشتر این پاسخ در پایان هفته اول درمان دیده می‌شود(20).
Laurine Barclay در سال 2003 مطالعه‌ای بر روی 157 بیمار ITP با تشخیص جدید و با پلاکت زیر 20 هزار تا 50 هزار انجام داد که تعداد متوسط پلاکت افراد mm3 300/1 ( 12200 بود و به این افراد دگزامتازون خوراکی روزانه mg 40 به مدت 4 روز داد که از 125 نفر افرادی که وارد مطالعه شدند 106 نفر پاسخ خوبی به درمان دادند و روز سوم تعداد متوسط پلاکت آنها به 20000 و در هفته ی اول تعداد پلاکت به 101000 رسید. از 106 نفر 50% پاسخ ثابتی در طی 6 ماه داشتند و پلاکت بالای 50 هزار بعد از 6 ماه از درمان اولیه داشتند و بقیه در طی 3 ماه پاسخ ثابتی داشتند. کسانی که روز 10 بعد از درمان پلاکت زیر 90 هزار داشتند احتمال عود بیشتری دارند و به این نتیجه رسیدند که درمان طولانی با استروئید عوارض بیشتری از درمان کوتاه‌تر دارد و درمان طولانی مدت احتمال عود را کاهش می‌دهد(23).
مطالعه‌ای که در زیر می‌آید نشان می‌دهد که ITP نسبت به آنچه در گذشته تصور می‌شد خوش خیم‌تر است و در اکثر بیماران بهترین رویکرد به آن، شامل یک برنامه ی درمانی محافظه‌کارانه است (17،24 و25).
در گزارشی از 208 بیمار مبتلا به ITP که بطور متوسط برای 92 ماه پیگیری شدند یافته‌های زیر ذکر شدند (25).
42% بیماران شمارش پلاکت بیش از 50 هزار در میکرولیتر داشتند و درمانی برای آنها انجام نشد، این بیماران پسرفت خودبخود بیماری به میزان 9% داشتند. 15% بیماران دچار کاهش شمارش پلاکتی به میزان کمتر از (l 50000 شدند که با پردنیزولون تحت درمان قرار گرفتند.
در آخرین پیگیری 95 بیمار درمان شده، 43 نفر بدون دریافت دارو، در پسرفت کامل به سر می‌بردند و 52 نفر تحت درمان بودند.
5 مورد مرگ به دلیل ترومبوسیتوپنی روی داده بود.
در مطالعه‌ دیگری روی 152 بیمار که بطور متوسط برای مدت 5/9 سال پیگیری شدند، مورتالیتی و موربیدیتی دراز مدت بررسی شدند (24) :
ریسک مورتالیتی دراز مدت با آنچه که در جمعیت عمومی دیده می‌شود برابر بود.
شش بیمار به دلایل مرتبط با ITP فوت کردند : 2 بیمار در اثر علل وابسته به بیماری (مثلاً ICH) و چهار بیمار به دلیل عوارض درمان (مثلاً عفونت به دلیل درمان سرکوب کننده ایمنی یا اسپلنکتومی قبلی)
موربیدیتی ناشی از اسپلنکتومی در 78 بیمار، حدود 26 درصد بود (بطور مثال، عوارض بعد از عمل جراحی که باعث افزایش مدت بستری می‌شوند)
این یافته‌ها تأکید دارند که رویکرد درمانی ITP باید محتاطانه و محافظه کارانه باشد و درمان تهاجمی تنها باید برای بیماران با ترومبوسیتوپنی شدید و یا علامتدار در نظر گرفته شود.
کارآزمایی‌های کنترل شده آینده‌نگر معدودی وجود دارند که بر اساس نتایج و عواقب دراز مدت درمان، به بررسی اثربخشی انواع مختلف درمان ITP پرداخته باشند (1و5) با این حال از آنجا که پس رفت خودبخودی ITP در بزرگسالان غیر معمول است، لذا در بیماران با تعداد پلاکت کمتر از 20000 در میکرولیتر که خطر خونریزی دارند به منظور افزایش شمارش پلاکتی، معمولاً درمان آغاز می‌شود.
بعضی بزرگسالان که شروع ناگهانی پورپورا و ترومبوسیتوپنی شدید نشان می‌دهند دوره ی بیماری خود محدود شونده دارند، که احتمالاً به دلیل یک عفونت غیر آشکار و یا واکنش ناخواسته دارویی می‌باشد. در یک مطالعه‌ آینده‌نگر در انگلستان 28 بیمار از 343 بیمار (8%) که در ابتدا به عنوان مبتلایان به ITP در نظر گرفته شدند بعداً به عنوان افراد دچار ترومبوسیتوپنی ناشی از دارو تشخیص داده شدند (12). کینین شایع‌ترین داروی دخیل در این مسأله بود(13 بیمار). 3 بیمار قبل از اینکه ترومبوسیتوپنی ناشی از دارو تشخیص داده شود، اسپلنکتومی شده بودند.
مشاهدات فوق بر اهمیت انتخاب مناسب بیماران برای شروع درمان ITP تأکید دارند. تمام بیماران دارای ترومبوسیتوپنی شدید (شمارش پلاکتی کمتر از (l /20000 باید درمان شوند، چون در معرض خطر خونریزی هستند. این مسأله بویژه در بیمارانی که شرایط ناتوان کننده ی همزمان دارند مهم است (سن بالا، هیپرتانسیون)، چون در این بیماران خونریزی می‌تواند کشنده باشد.

Share