دسترسي به منابع مقالات : بررسی تأثیر اقدامات کنترلی پلیس انتظامی قزوین در جذب گردشگران- قسمت ۴

نمودار ۲-۶: عوامل اصلی توسعه ی گردشگری (الوانی و پیروزبخت ۱۱۲:۱۳۸۵)

۲-۴-۵-۵) مدل لیپر

لیپر (۱۹۷۹) مدل خود را در به عنوان یک چارچوب سازماندهی شده در بسیاری از مسائل گردشگری پیشنهاد کرده است. وی بسیاری از مسائل گردشگری را با توجه به فعالیتهای آن در نظر گرفته و بخش های صنعت را مجاز به استقرار می سازد و عامل جغرافیایی را در کل سفر اجتناب ناپذیر، پیش بینی کند. او سه عنصر اصلی را در سیستم گردشگری مؤثر می داند.
۱- گردشگران/گردشگر در این سیستم یک فاعل است. ۲- عوامل جغرافیایی: شامل الف- منطقه تولید کننده مسافر(فشار برای برانگیختن سفر) ب- منطقه مقصد گردشگر(علت وجودی برای گردشگری) ج- منطقه حمل و نقل(مکانهای میانی برای رسیدن به مقصد). ۳- صنعت گردشگری؛ مشتمل بر دامنه ای از تجارتها و سازمانهای درگیر در توزیع محصول گردشگری هستند. هر یک از عناصر و عوامل سیستم گردشگری لیپر نه تنها برای توزیع محصول گردشگری بلکه برای شرایط معاملاتی و آثار گردشگری و البته زمینه های متفاوتی که در گردشگری اتفاق می افتد، با یکدیگر در تقابلند (لیپر، ۲۰۰۴: ۵۳-۵۲ و ۱۹۹۰: ۲۳).
مدل ارائه شده از طرف لیپر بر پایه نظریه سیستمی می باشد؛ این مدل در طبقه بندی مدل های نظری- سیستم گردشگری کل از گونه تشریحی است (نمودار ۲-۷ و ۲-۸).
در مدل لیپر مبدأ و مقصد، دو قسمت عمده گردشگری است که دارای ارتباط دو طرفه بوده و عامل اصلی این ارتباط نیز مسیرهای ترددی است. در این مدل اولین نقش را پلیس و حراست جادهای ایفای نقش میکنند که این امر باعث تسهیل و افزایش تردد خواهد بود. زیرا ارتباط جادهای در این مدل، اصلیترین عامل در گردشگری است. مقصد گرشگری دارای سه جزء مهم بوده که عبارتند از ناحیه گردشگری، منطقه گردشگری که دارای حیطه محدودتری از ناحیه است. همچنین هر ناحیه گردشگری دارای مقصد ارتباطی با منطقه و ناحیه گردشگری است که در تعامل با همدیگر شبکه گردشگری را محیا میسازند (لیپر، ۲۰۰۴: ۵۳-۵۲ و ۱۹۹۰: ۲۳).

نمودار ۲-۷: چرخه مستقیم دو سویه گردشگری به عنوان سیستم گردشگری کل(لیپر، ۲۰۰۴: ۵۳).

 

 
TGR: منطقه مبدا مسافر علائم بیان کننده نواحی مختلف مقصد گردشگر است، TR : مسیر ترانزیت ، TDR : منطقه مقصد گردشگری
نمودار ۲-۸: سیستم گردشگری (ناحیه محور مسافر، مبدا و مقصد گردشگر) (لیپر، ۱۹۹۰:۲۳).

۲-۴-۵-۶) مدل گان

گان، سیستم گردشگری را مبتنی بر دو بخش عرضه و تقاضا می داند؛ در بخش تقاضا، جمعیت علاقه مند و متمکن به انجام سفر و گردش(اعم از بازارهای داخلی و بین المللی) قرار گرفته؛ و در بخش عرضه، بر روی عناصر و بخشهای اصلی همچون جاذبه ها، حمل و نقل، خدمات، اطلاعات و تبلیغات تأکید دارد؛ هر یک از این عناصر در تعامل و ارتباط متقابل با یکدیگر قرار داشته و سیستم گردشگری یک مکان را تشکیل می دهند (نمودار ۲-۹). وی تأکید خاصی بر روی عناصر عرضه در سیستم گردشگری یک مکان دارد و موفقیت و پویائی گردشگری در یک مکان را در سایه تعامل، همکاری، ارتباط متقابل، کارایی و موفقیت عناصر متعدد و پیچیده ی بخش عرضه همانند جاذبه ها، مراکز اقامتی، حمل و نقل، اطلاعات و تبلیغات می داند. گاهی به نظر می آید بعضی از عناصر و یا بخشهای گردشگری اهمیت، کارائی و اثر بخشی سایر یا هر ترتیبی را در این خصوص نادیده می گیرند. به عبارتی دیگر هر عنصری و یا بخشی از ساختار درونی سیستم(عوامل عرضه) مانند: صاحبان توسعه اقامتگاههای مسافران(هتل ها، متل ها، هتل آپارتمانها، مهمانپذیرها، خانه ها، ویلاهای اجاره ای، کمپ ها، محل خواب، واحدهای پذیرایی و…) مؤسسات و آژانسهای مسافربری، تأسیسات گردشگری و… از نگاه خودش به گردشگری نزدیکتر است؛ اما تأثیر عوامل خارجی(عوامل محیطی- بیرونی سیستم اعم از فرصتها و تهدیدها) و دیگر عناصر و بخشهای نیز بر پویائی عملکرد سیستم گردشگری حائز اهمیت می باشد؛ در واقع گردشگری تنها از هتلها و خطوط هوایی و دیگر بخشها به صورت مجزا تشکیل نشده است، بلکه کلیتی از اجزای مختلف و عمده ای است که با همدیگر ارتباط نزدیک و متقابل دارند. هر یک از این اجزا عهده دار حرکت و پیشرفت در سیستم(عرضه و تقاضا) گردشگری است؛ درون این شاخه های کلی جزئیات و عناصری است که هم برنامه ریزان و مدیران باید برای کسب موفقیت آنها تلاش کنند (گان، ۲۰۰۲: ۳۵-۳۳).
مدل ارائه شده از طرف گان با توجه به دو دسته مدل های بنیادین گردشگری در طبقه بندی مدل های فرایند مدیریت و برنامه ریزی از گونه تئوری سیستم ها می باشد.

نمودار ۲-۹: سیستم گردشگری (گان، ۲۰۰۲: ۳۵)
دانلود کامل پایان نامه در سایت pifo.ir موجود است.