انگیزش درونی و بیرونی

انگیزش درونی و بیرونی

شاخص کشور استرالیا
2000 کانادا
س 1998 اسکاتلند
س 2002 ایران
2002
نسبت جمعیت ورزش قهرمانی به جمعیت کشور 9/11% 12% 23% 25/2%
ن نسبت جمعیت ورزش قهرمانی مردان به جمعیت کشور 4/12% 4/17% 29% 5/3%
نسبت جمعیت ورزش قهرمانی زنان به جمعیت کشور 3/11% 4/7% 17% 1%
جدول 2-1، درصد مشارکت در ورزش قهرمانی در ایران و کشورهای منتخب
درصد از مردان و 17 درصد از زنان در ایران، 5/3 درصد از مردان و 1 درصد از زنان به صورت قهرمانی ورزش می نمایند.
نمودارهای (2-1)، (2-2) به ترتیب درصد مشارکت کل مردان و زنان را در ایران و کشورهای منتخب نشان می دهد. مشاهده می شود که درصد مشارکت در ورزش قهرمانی ایران تفاوت فاحشی با درصد مشارکت کشورهای منتخب دارد. این امر یکی از نقاط ضعف ورزش قهرمان به حساب می آید و از جنبه های قابل بررسی است. موارد عدیده ای موجب پایین بودن میزان مشارکت در ورزش قهرمانی است. به طور نمونه می توان به ضعف فرهنگ ورزش قهرمانی، ضعف در حمایت صحیح از ورزشکاران نخبه اشاره نمود. هر چه مشارکت در ورزش قهرمانی بیشتر باشد زمینه ظهور و بروز استعدادها و رشد آن ها مناسب تر خواهد بود. در نتیجه تعداد افراد نخبه ورزشی افزایش می یابد و موجب تقویت ورزش قهرمانی خواهد شد. این مساله به دلیل اهمیت فراوان در ورزش قهرمانی نیازمند به بررسی و تحلیل دقیق تری می باشد. لازم است اقدامات لازم برای رفع این نقطه ضعف در ورزش قهرمانی به عمل آید.

نمودار 2-1، درصد مشارکت در ورزش قهرمانی در ایران و چند کشور منتخب

نمودار 2-2، درصد مشارکت مردان در ورزش قهرمانی در ایران و چند کشور منتخب
2-15) پیشینه وزش قهرمانی
لت و همکاران (2007)، در پژوهشی انگیزه افراد شرکت کننده در ورزش و ارتباط آن را جنسیت روی 351 نفر که به سه گروه ورزشکاران نخبه (171 نفر)، ورزشکاران رقابتی (71 نفر) و افراد غیر ورزشکار (145 نفر) تقسیم شده بودند انجام دادند. نتایج نشان داد که بیشترین انگیزه افراد شرکت کننده در ورزش رقابتی برنده شدن و رقابت، ورزشکاران نخبه رسیدن به هدف و افزایش اعتماد به نفس و افراد غیر ورزشکار یادگیری مهارت را جزء انگیزه های خود می دانستند]48[.
تیلور (2006)، بامطالعه بر روی 90 نفر زن و مرد، تفاوت جنسیت را در انگیزه ورزشی افراد را مورد بررسی قرار داد. نتایج تحقیق او نشان داد که هیچ تفاوتی در انگیزه افراد شرکت کننده در ورزش همگانی و قهرمانی وجود ندارد، همچنین نتایج وی نشان داد که ارتباطی مثبت و معنی دار بین سن و انگیزه ورزشی وجود دارد، به این ترتیب که هر چه سن ورزشکار بیشتر باشد انگیزه ورزشکاران نیز بیشتر می شود]65[.
گارث و همکاران (2006)، در مطالعه ای انگیزه افراد شرکت کننده در ورزش رقابتی را در 75 باشگاه در انگلستان مورد بررسی قرار دادند. نتایج تحقیق آنها نشان داد که اولویت انگیزه های افراد شرکت کننده در ورزش رقابتی به ترتیب شامل: اجتماعی شدن، دوستیابی، آمادگی، پاداش گرفتن، رقابت، پیدا کردن شغل و توسعه مهارت ها می باشد]37[. سیندی و همکاران (2006)، در پژوهشی انگیزه ورزشکاران شرکت کننده در ورزش رقابتی و همگانی را روی 1235 ورزشکار 20-14 ساله مورد مطالعه قرار دادند. نتایج نشان داد که تفاوت معنی داری بین فاکتورهای مورد نظر در ورزشکاران شرکت کننده در ورزش رقابتی و همگانی وجود دارد]33[.
کارولین و همکاران (2002)، . در پژوهشی انگیزه شناگران زن (79 نفر) و مرد (59 نفر) از 7 باشگاه در جنوب انگلستان در ورزش رقابتی را مورد مطالعه قرار دادند. نتایج نشان داد که اولویت انگیزه مردان برای شرکت در ورزش رقابتی بیشتر انگیزه بیرونی و زنان انگیزه درونی است]30[.
مالت و فلتز(2) (2001)، در مطالعه ای روی 903 جوان شهری و روستایی 18-13 سال، از سال اول و آخر دبیرستان، دلایل و انگیزه های شرکت جوانان در ورزش را بررسی کردند. نمونه های تحقیق: ورزشکاران ورزش های رقابتی، افراد فعال در فعالیت های بدنی و تفریحی و افراد غیرفعال در ورزش و فعالیت بدنی بودند. این افراد به پرسشنامه های اطلاعات فردی، تکلیف‌گرایی و خودگرایی در ورزش وانگیزه شرکت در ورزش پاسخ دادند. نتایج نشان داد که جوانان برای توسعه مهارت ها، شرکت در تمرین، یادگیری مهارت های جدید، شرکت در رقابت و پیروزی در ورزش شرکت می کنند. این دلایل برای ورزشکاران رقابتی بسیار مهم تر از سایر گروه ها بود. جهت گیری هدف افراد نیز با انگیزه ها و الگوهای شرکت در ورزش و فعالیت بدنی تفریحی ارتباط داشت؛ به طورکلی شرکت در ورزش با انگیزه ها و دلایل مشابه در فرهنگ‌های مختلف اثبات شد]24[. مطالعه ای با هدف بررسی نگرش بچه ها و درکشان از رقابت توسط استادلیس و همکاران(4) (2001) روی 155 دانش آموز 9-12 ساله انجام شد. سئوال مطالعه حاضر این بود که دانش آموزان در ورزش، کدام انگیزه«لذت وسرگرمی» یا «انگیزه برنده شدن» را ترجیح می دهند. از آزمودنی ها خواسته شد، یکی از دو موقعیت رقابتی را انتخاب کنند: 1)عضویت در یک تیم ورزشی برنده در حالی که زمان بازی شان در آن تیم کم باشد. 2) عضویت دریک تیم ورزشی بازنده، در حالی که زمان بازیشان در آن تیم زیاد باشد. بعد از انتخاب گزینه نیز مصاحبه سازمان یافته ای برای آگاهی بیشتر از نظرات دانش آموزان ترتیب داده شد. نتایج نشان داد که 83% دانش آموزان ترجیح دادند در تیم بازنده باشند ولی زیاد بازی کنند؛ ولی 17% نیز ترجیح دادند که در تیم برنده باشند ولی کم بازی کنند. بنابراین، دانش آموزان، بازی را برای «تفریح و سرگرمی» می دانند و ارزش بازی را بیشتر از «برنده شدن» می دانند؛ زیرا تا بازی نباشد، پیروزی نیز به دست نمی آید ]38[.
وینبرگ و همکاران (2000)، در تحقیقی انگیزه ورزشکاران شرکت کننده در ورزش رقابتی و همگانی را روی822 پسر و 650 دختر انجام دادند. نتایج نشان داد که انگیزه ورزشکاران شرکت کننده در ورزش رقابتی به ترتیب شامل: رقابت، انرژی اجتماعی، آمادگی و کار گروهی و انگیزه ورزشکاران شرکت کننده در ورزش همگانی را انگیزه درونی، انگیزه بیرونی، آمادگی و تخلیه انرژی تشکیل می دهند]70[.
باومن وهمکاران(5) (2001) روی 165 ورزشکار مرد و زن، برای مقایسه انگیزش درونی و بیرونی رشته های تیمی و انفرادی و همچنین رضایت ناشی از عملکرد تیمی (گروهی) و فردی انجام گرفت. نتایج نشان داد که ورزشکاران رده اول دانشگاه بیشتر با انگیزه های درونی و سپس بیرونی نسبت به ورزشکاران معمولی برانگیخته می شوند. ورزشکاران در رشته های انفرادی نیز بیشتر با انگیزش درونی نسبت به ورزشکاران رشته های گروهی، برانگیخته می شوند؛ البته، تفاوتی در انگیزش بیرونی این گروه ها وجود نداشت. با افزایش رضایت از عملکرد فردی و تیمی، انگیزش درونی افزایش می یافت؛ ولی انگیزش بیرونی فقط با افزایش رضایت از عملکرد تیمی افزایش پیدا می کرد. دانشجویان سال اول بیشتر با انگیزش درونی و دانشجویان سال آخر، بیشتر با انگیزش بیرونی برانگیخته می‌شدند. در زنان رضایت از عملکرد تیمی بالاتر از رضایت از عملکرد انفرادی بود؛ ولی در مردان هیچ تفاوتی در بین این دو نوع رضایت مشاهده نشد. بنابراین انگیزش درونی و بیرونی از نوع ورزش، نوع عملکرد، رضایت از عملکرد خود یا فردی و رضایت از عملکرد گروه یا تیم، جنس و فاصله زمان تحصیل در دانشگاه (سال اول یا سال آخر) تأثیر می‌پذیرد]21[.
استین برگ و همکاران (2000) با مطالعه برروی 72 گلف باز که به صورت تصادفی در چهار گروه هدف،‌ شامل: 1) مهارتی ـ رقابتی ، 2) مهارتی، 3) رقابتی و 4) بدون هدف (گروه کنترل) تقسیم شدند؛ اثر جهت گیری هدف را بر میزان موفقیت ورزشی مقایسه کرد. این مطالعه نشان داد که شرکت کنندگان در گروه هدف مهارتی ـ رقابتی (دوهدف)، افزایش معنی داری در انگیزش درونی نسبت به سایر گروه ها داشتند و تکلیف محور (تکلیف گرا) بودند. ولی مقایسه گروه های دارای یک هدف مهارتی یا رقابتی و گروه کنترل (بدون هدف) تفاوت معنی داری را نشان نداد. وی نتیجه گرفت که تأکید بر هر دو هدف مهارتی – رقابتی فواید بیشتری در موفقیت و پیشرفت ورزشی دارد، تا اینکه جهت گیری روی یک هدف قرار گیرد]63[.

Share