رشته حقوق

امنیت سرمایه گذاری

دانلود پایان نامه

در بعضی کشورهای دیگر ممکن است مجوزهای جداگانه ای برای مکان یابی و احداث رآکتور تولید برق هسته ای صادر شود و یا مجوز احداث رآکتور ، حاوی جواز ساخت هم باشد و یا برای ساخت هر یک از قسمت های اصلی رآکتور ، به مجوز جداگانه ای نیاز باشد . به دلایل فنی و اقتصادی ، معمولاً ، حیات رآکتور تولید برق هسته ای به شش مرحله تقسیم بندی می شود : مکان یابی ، طراحی و نقشه کشی ، احداث و ساختمان سازی ، راه اندازی ، فعالیت و از کار انداختن .
نهاد مقررات گذار ، همواره بر مبنای مجوز دهی مرحله به مرحله اقدام می کند و فرقی نمی کند ماهیت یا تعداد مجوزهای مورد نیاز قانونی چه باشد .
3 . نظارت مداوم : معمولاً ، فعالیت رآکتورهای هسته ای بین 30 تا 40 سال طول می کشد . مجوزی که در آغاز کار ، به سازمان متصدی رآکتور اعطا می گردد ، در طی مدت مذکور ، معتبر باقی نخواهد ماند . در دهه 1960 ، متصدیان بعضی از رآکتورهای تولید برق هسته ای ، مجوزهای نامحدود دریافت کرده اند ، البته مشروط به اینکه از مقررات خاص ایمنی متابعت نمایند . از آن دوره به بعد ، بیشتر دول ترجیح می دهند مجوز فعالیت را برای مدت محدودی ، اغلب 10 سال صادر کنند و در پایان دوره اعتبار مجوز ، رآکتور تولید برق هسته ای ، مورد بازبینی دقیق فنی قرار گرفته و ممکن است مجوز برای مدت بیشتری تمدید شود ، البته تا زمانی که تغییراتی در مجوز ایجاد نشود . برخی کشورها ، تمدید مهلت مجوز را طبق شروط خاص ، بر مبنای سالیانه انجام می دهند . در دیگر موارد ، محدودیت های زمانی مجوزها ، بر اساس ملاحظات سیاسی معین می گردد و گاهی اوقات ، محدودیت های زمانی متفاوتی برای رآکتورهای مختلف تولید برق هسته ای که در قلمرو یک کشور واقع اند ، معین می شود . در کلیه موارد فوق الذکر ، لازم است قبل از تاریخ انقضاء مجوز ، مدت اعتبار آن به سازمان متصدی اطلاع داده شود . همچنین ضروری است جهت تأمین ثبات و پیش بینی پذیری آینده ، به سازمان متصدی ، اطمینان خاطر داده شود که مدت اعتبار مجوز ، تغییر نخواهد یافت مگر ، به دلیل مسایل ایمنی . فرقی نمی کند مدت اعتبار مجوز چه میزان باشد ، نهاد مقررات گذار باید بتواند اطمینان یابد که همواره الزامات سازمان متصدی جهت تأمین ایمنی ، اعمال می گردد . نهاد مقررات گذار ، باید منابع مالی و فنی لازم را در اختیار داشته باشد و بتواند بدون هیچ گونه منعی ، کلیه اطلاعات مربوطه را به دست آورد . همچنین نهاد مقررات گذار ، باید اختیار قانونی و ابزارهای لازم را در اختیار داشته باشد تا در صورتی که ملاحظه نماید مقررات ایمنی هسته ای مراعات نمی گردد ، مداخله نماید . مفهوم نظارت مداوم در سایر حوزه های حقوق هسته ای مانند گزارش های دوره ای در مورد تأمین ایمنی هسته ای ، بررسی تجربیات گذشته در خصوص حوادث هسته ای ، سازماندهی برنامه هایی جهت تطبیق تجهیزات قدیمی با استانداردهای نوین ایمنی و توجه به طرح های حفاظتی نیز ، کاربرد دارد .
4 . اصلاح ، تعلیق یا ابطال مجوز : قوانین هسته ای باید به نهاد مقررات گذار ، حق اصلاح ، تعلیق و یا حتی ابطال مجوز فعالیت را اعطا نمایند . جهت ممانعت از تصمیمات خودسرانه نهاد مقررات گذار و اعطای تضمینات لازم به سازمان متصدی در خصوص امنیت سرمایه گذاری آن سازمان در حوزه هسته ای ، لازم است که مقرراتی که بر طبق آن ، چنین اقداماتی ( جهت اصلاح ، تعلیق و یا ابطال مجوز ) اتخاذ می شوند ، به صراحت در قانون مشخص گردند . با توجه به روند کنونی پیشرفت های فن آوری ، کلیه نیروگاه های برق هسته ای به مرحله ای خواهند رسید که در آن مرحله ، گرچه هنوز شروط مربوط به مجوزهای فعلی خود را اعمال می کنند ، اما شروط مذکور ، انعکاس کننده جدید ترین استانداردهای نوین نخواهند بود . در این وضعیت اجرای برنامه تطبیق دهی تجهیزات قدیمی با استانداردهای نوین ایمنی ، ضروری خواهد بود و نهاد مقررات گذار معین خواهد کرد که چه اصطلاحاتی از لحاظ ایمنی ، ضرورت خواهد داشت . در صورتی که برنامه تطبیق دهی تأسیسات قدیمی با استاندادرهای نوین ایمنی ، از لحاظ فنی امکان پذیر نباشد و یا از لحاظ اقتصادی برای سازمان متصدی ، غیر قابل توجیه باشد ، لذا ممکن است سازمان متصدی تصمیم بگیرد که رآکتورهای برق هسته ای را از کار بیاندازد . در صورتی که نهاد مقررات گذار ، تصمیم به خاتمه فرآیند رآکتور بگیرد ، ممکن است نوعی خلع ید تصور شود که مستلزم طی فرآیندهای خاص قانونی است که بستگی به نظام حقوقی عام کشور متبوع نهاد مذکور دارد . البته موقعیت در کشورهایی که خود دولت یا یکی از ارگان های دولتی سازمان متصدی رآکتورهای هسته ای هستند ، فرق می کند . به منظور ارائه مهلت به سازمان متصدی جهت برنامه ریزی یا اجرای برنامه های تطبیق دهی تجهیزات قدیمی خود با استانداردهای نوین ایمنی ، نهاد مقررات گذار باید زمان اعتبار مجوز فعالیت را برای مدت کوتاهی تمدید کند . گر چه این امر ضروری به نظر می رسد ، اما لازم است در مقابل این احتمال که سازمان متصدی تلاش کند مهلت بیشتری به دست آورد و بدین طریق ، طول دوره فعالیت رآکتورهای هسته ای را افزایش دهد ، مقابله شود .
3-2-4 نقش سازمان متصدی
به این دلیل که مهم ترین وظیفه سازمان متصدی ، تأمین ایمنی است ، لذا سازمان مذکور باید سه هدفی را که در مقررات هسته ای معین شده است ، تأمین نماید : هدف کلی ایمنی هسته ای ، هدف محافظت در قبال تشعشع هسته ای و هدف ایمنی فنی . مقررات مربوط به ایمنی هسته ای ، مبنی بر این است که سازمان متصدی باید دستورالعمل های ایمنی را اجرا نماید تا از طریق اجرای دستورالعمل های مذکور ، ایمنی تأسیسات را مدیریت کند و سازمان فوق الذکر باید ، شیوه خود جهت مدیریت ایمنی را بر طبق دستورالعمل های فوق تطبیق نماید . جهت انجام کارکردهای فوق ، سازمان متصدی دو دسته ابزار در اختیار دارد : ابزارهای فنی مانند فرآیند تضمین کیفیت و استفاده از شیوه های اثبات شده فنی و ابزارهای رفتاری مانند فرهنگ ایمنی . اهمیت ابزارهای رفتاری ، اکنون کاملاً اثبات شده است ، گرچه نمی توان ابزارهای مذکور را در قالب الزامات قانونی تدوین نمود .
1 . مدیریت ایمنی : در ارتباط با چهار مرحله اول حیات رآکتور تولید برق هسته ای ، ( مکان یابی ، طراحی و نقشه کشی ، احداث و راه اندازی ) مسئولیت اصلی سازمان متصدی ، علاوه بر تضمین ایمنی در زمان فعلی ، انجام برنامه ریزی هایی برای عملکرد ایمن رآکتور بعد از مرحله راه اندازی نیز می باشد . سازمان متصدی ، باید تدابیر فنی ایمنی را اتخاذ نموده و از شروط الزام آور مجوز ، تبعیت نماید . به ویژه سازمان مذکور باید اصل محافظت کامل را اعمال نماید ، زیرا به دلیل وجود موانع فیزیکی متعدد و سطوح مختلف حفاظتی ، انتشار ناخواسته مواد رادیواکتیو در محیط زیست ، فقط ناشی از یک تصور مشخص ( و متمایز ) نیست ، بلکه ناشی از مجموعه ای از اشتباهات متعدد است . به محض راه اندازی رآکتور تولید انرژی هسته ای ، سازمان متصدی باید به طور دایم ، ایمنی رآکتور را مدیریت نماید . سازمان مذکور باید :
الف . خط مشی هایی را جهت تبعیت از مقررات ایمنی تنظیم نماید ؛
ب . شیوه هایی را برای کنترل ایمنی تأسیسات خود ، در کلیه شرایط ( از جمله زمانی که تأسیسات مذکور در حال تعمیر است ) ، مقرر نماید ؛
ج . پرسنل کافی و کاملاً آموزش دیده و ماهر را در اختیار داشته باشد ؛
جهت کارآمد نمودن مدیریت ایمنی ، سازمان متصدی باید تعهد بالایی به تأمین ایمنی داشته باشد که این امر از طریق توسعه فرهنگ ایمنی امکان پذیر است . فرهنگ ایمنی در سه سطح ذیل ، الزاماتی را بر سازمان متصدی تحمیل می نماید :
الف . الزاماتی در سطح خط مش گذاری : سازمان مذکور باید مسئولیت های خود را در قالب بیانیه ای پیرامون خط مشی های ایمنی اعلام نماید ؛
ب . الزامات مدیران : این مسئولیت بر عهده مدیران است که شیوه هایی را جهت تقویت دیدگاه هایی که تأمین ایمنی را تسهیل می کنند ، ایجاد کنند . مدیران باید چنین شیوه هایی را مطابق با اهداف و خط مشی های ایمنی سازمان ایجاد نمایند ؛
ج . پاسخ گویی به افراد : پاسخ گویی به تمام افرادی که برای تقویت مسایلی که بر تأمین ایمنی هسته ای تأثیر می گذارد تلاش می کنند ، دارای خصیصه های ذیل است :
– نوعی رویکرد استفهامی
– رویکرد سخت گیرانه
– ایجاد ارتباطات سودمند
نتایج مطلوب فرهنگ ایمنی ، فقط در صورتی حاصل می گردد که افراد در کلیه سطوح سازمان متصدی تأسیسات هسته ای ، نگرش مثبتی نسبت به چهارچوب فرهنگ ایمنی که توسط مدیریت ایجاد شده است ، داشته باشند .
2 . تأیید تأمین ایمنی : علاوه بر مدیریت ایمنی ، ضروری است که سازمان متصدی از طریق تضمین بازبینی کامل مسایل مهم ایمنی و در صورت لزوم ، تغییر تجهیزات ، تأمین ایمنی را تأیید نموده و در شیوه های کاربردی در مدیریت تأسیسات ، تجدید نظر کرده و آموزش های لازم را جهت جلوگیری از بروز مجدد مشکلات ایمنی به پرسنل ارایه دهد . دستیابی به اطلاعات ، در خصوص تجارب مرتبط تأسیسات مشابه در سطح جهان ، جهت تأیید تأمین ایمنی ضروری است . سازمان متصدی باید بازبینی های منظمی را در خصوص تأمین ایمنی جهت تأیید اعتبار گزارش هایی که در مورد ایمنی تأسیسات به مدیریت ارایه شده است ، انجام دهد و در صورت لزوم اصلاحاتی را حوزه تأمین ایمنی اجرا نماید . در انجام بازبینی های فوق ، باید تأثیرات مضاعف اصلاحات فنی ، تغییر شیوه ها ، استهلاک قطعات ، تجربیات عملیاتی و توسعه های فنی مورد توجه قرار گیرد . شروط و محدودیت های حاکم بر فعالیت رآکتورهای تولید انرژی هسته ای باید ، همزمان مورد بازبینی قرار گیرند و در صورت لزوم اصلاح شوند .
3 . سایر مسایل : در این بخش دو جنبه مهم مدیریت ایمنی مطرح می گردد . اولین جنبه با مدیریت پسماندهای هسته ای ارتباط دارد . به محض راه اندازی ، تأسیسات شروع به تولید پسماند هسته ای می کند . دومین جنبه با جلوگیری از وقوع حوادث هسته ای ارتباط دارد . علیرغم کلیه اقدامات ایمنی ، هیچگاه تضمین وجود ندارد که جلوگیری از وقوع حوادث کاملاً موفقیت آمیز باشد ، حتی در صورتی که احتمال وقوع چنین حوادثی بی نهایت کم باشد . بنابراین ، سازمان متصدی باید تمهیداتی را جهت مقابله با حوادث مهیا نماید . به ویژه ، سازمان مذکور باید شیوه های خاصی را برای مدیریت حوادث هسته ای و اجرای برنامه های اضطراری در محل تأسیسات ، قبل از شروع فعالیت تأسیسات مورد نظر ، سازماندهی کند .
4 . از کار انداختن تأسیسات : کلیه تأسیسات هسته ای بالاخره زمانی عملیات خود را متوقف خواهند نمود و باید قطعات و تجهیزات مورد استفاده در تأسیسات مذکور را اوراق نمایند . از کار اندازی تأسیسات هسته ای ، فرآیندی است که از طریق آن تأسیسات مذکور به طور دایم از چرخه فعالیت خارج می شوند . تأسیساتی که به طور دایم تعطیل می شوند ، باز هم به عنوان تأسیسات فعال به شمار می روند که باید تحت فرآیندهای نظارتی متعارف قرار گیرند و از شیوه های خاصی جهت تضمین ایمنی تأسیسات مذکور ، تا از کار انداختن کامل تجهیزات آن ، استفاده گردد . طول مدت دوره قبل از اوراق سازی تجهیزات هسته ای ، ممکن است چند سال به طول بیانجامد . سازمان متصدی باید از مرحله نقشه کشی تأسیسات ، تا جایی که از لحاظ منطقی امکان پذیر است ، این احتمال را مد نظر داشته باشد که از کار انداختن تأسیسات ، توأم با تشعشع هسته ای و انتشار مواد رادیواکتیو در محیط زیست خواهد بود . به همین ترتیب ، در طی دوره فعالیت تأسیسات ، سازمان متصدی باید به این حقیقت توجه لازم را داشته باشد که تأسیسات مذکور نهایتاً ، باید از کار انداخته شوند ، به عنوان مثال ، سازمان متصدی باید سوابق کامل حوادث مربوط به آلودگی هسته ای را بایگانی نماید تا بر اساس آنها بعداً ، بتواند بررسی مسایل مختلف مربوط به جریان تولید پسماندهای هسته ای و برنامه ریزی جهت حفاظت در مقابل تشعشع ناشی از جداسازی قطعات تجهیزات اتمی را سازماندهی کند .

مطلب مشابه :  ساختارهای اجتماعی

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید