تبصره1ـ نوع و میزان ضمانت معتبر بر اساس دستورالعمل دفاتر صدور گواهی الکترونیکی میانی پیش بینی می‌شود.
تبصره2ـ شعب بانکها به عنوان دفاتر ثبت نام مراکز میانی تحت نظارت مرکز ریشه نظام بانکی از شمول این ماده و ماده (14) مستثنی هستند.
تبصره3ـ اشخاصی که مبادرت به اخذ مجوز راه‌اندازی دفتر ثبت نام با ملاحظه شرایط این ماده می‌نمایند مکلفند ظرف چهار ماه از تاریخ صدور مجوز نسبت به تأسیس دفتر اقدام نمایند. در غیر این صورت مجوز مذکور لغو شده تلقی می‌گردد.
تبصره4ـ متقاضی تأسیس دفتر ثبت نام موظف به تأمین مکان فیزیکی مناسب مطابق دستورالعمل گواهی میانی طرف قرارداد و تهیه و نصب تابلو با درج شماره مجوز دریافتی از مرکز یا مراکز میانی طرف قرارداد می‌باشد.»
در تکمیل ماده فوق، ماده 14 آیین نامه بیان میدارد:
«مجوز دفاتر ثبت نام حداکثر برای سه سال صادر می‌شود. این مجوز مطابق با دستورالعمل گواهی میانی و با لحاظ شرایط و تحولات فناوریهای نوین پس از احراز صلاحیت متقاضیان توسط مراکز میانی قابل تمدید خواهد بود».
وظایف این دفتر طی مواد 13 و 15 آیین نامه بیان شده است. لازم به ذکر است که از این دفاتر در سند سیاست های گواهی نامی برده نشده است و این درحالی است که این سند، دفتر ثبت نام ریشه و کمیته نظارتی شورا را که در آیین نامه موجودیت آنها پیش بینی نشده است را مورد بررسی قرار داده است. براساس ماده 13 وظایف دفتر ثبت نام عبارت است از :
«الف ـ انجام عملیات مطابق با دستورالعمل گواهی مرکز میانی مربوط.
ب ـ احراز هویت و تصدیق مدارک ارایه شده متقاضی دریافت خدمات گواهی.
پ ـ ارسال درخواست متقاضی همراه با مدارک مربوطه به مرکز میانی مربوط.
ت ـ دریافت گواهی صادر شده از مرکز میانی مربوطه و تحویل به متقاضی»
از بررسی مجموع وظایف این دفاتر می توان استنباط کرد، وظیفه این دفاتر این است که در کنار مراکز میانی فعالیت کرده تقاضاهای افراد را در خصوص صدور گواهی دریافت و پس از احراز هویت ایشان و تکمیل پرونده مربوطه، تقاضا را به مراکز میانی ارسال کنند. سپس گواهی صادر شده را از مرکز میانی دریافت نموده و به متقاضی تحویل دهد.
مهمترین وظیفه این مرکز مساله احراز هویت و تصدیق مدارک ارائه شده است که به نظر می رسد لازمه آن، حضور یک فرد با تجربه و آشنا با قوانین و مقررات است، اما سرپرستی این دفاتر بر عهده یک متخصص رایانه با مدرک کاردانی است که خود جای نقد و بررسی دارد.
3-2-2 آنسیترال
در مقررات آنسیترال، ماده 9 مقررات قانون نمونه امضای الکترونیکی آنسیترال (2001) صرفا به بیان یک قاعده کلی در مورد این دفاتر پرداخته و بیان جزئیات مربوط به تشکیلات و نحوه اداره مراکز را به قوانین کشورها واگذار کرده است. این ماده در تبیین عملکرد ارائه دهنده خدمات صدور گواهی الکترونیکی مقرر می دارد:
«1- وقتی مرجع ارائه دهنده خدمات گواهی، خدماتی را در پشتیبانی از امضای الکترونیکی که به عنوان امضاء و به منظور داشتن آثار حقوقی مورد استفاده قرار می گیرد، ارائه می دهد مرجع ارائه دهنده خدمات باید:
الف- مطابق با اظهاراتی که درباره سیاست ها و خط مشی های انجام کارش بیان نموده است عمل کند.
ب- احتیاط متعارفی را در تحصیل اطمینان از صحت و تمامیت همه اظهارات اساسی که مرتبط با گواهی در طول مدت اعتبارش یا اظهاراتی که در گواهی مندرج است اعمال کند.
ج – وسایل در دسترس و منقولی فراهم آورد که طرف اعتماد کننده را قادر سازد تا موارد زیر را از گواهی احراز کند:
الف- هویت ارائه دهنده خدمات صدور گواهی
ب- امضا کننده ای که در گواهی تعیین هویت شده است بر داده تولید امضا در زمانی که گواهی صادر شده کنترل داشته است.
ج- داده های تولید امضا در زمانی که گواهی صادر شده یا پیش از آن، معتبر بوده است
د- وسایل در دسترس و متعارفی فراهم آورد که طرف اعتماد کننده، عندالاقتضاء بتواند از گواهی یا به طرق دیگر احراز و تعیین کند:
شیوه ای را که برای امضا کننده به کار می رود.
هر نوع محدودیت در خصوص هدف یا ارزشی که برای آن، داده های تولید امضاء یا گواهی، مورد استفاده قرار می گیرد.
داده های تولید امضاء معتبر است و فاقد اعتبار نشده است.
هر نوع محدودیت در خصوص قلمرو یا میزان مسئولیت که به وسیله ارائه دهنده خدمات صدور گواهی مقرر شده است.

                                                    .