اطمینان

اطمینان

براساس نتایج حاصل از آزمون T جفت نمونه‌ای در سطح اطمینان 95 درصد بین 4 و 8 هفته پس از واکسیناسیون اختلاف بسیار معنی‌داری وجود دارد (p<0.01) (p=0.001). همچنین نتایج حاصله نشان دهنده افزایش تیتر آنتی بادی 8 هفته پس از واکسیناسیون نسب به هفته 4 را در فارم های مورد مطالعه نشان می دهد.
(نمودار3- 6): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس 4 و 8هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه
3-6- نتایج حاصل مقایسه عیار آنتی بادی در 8 هفته پس از واکسیناسیون و سن 42 هفتگی در 5 فارم مورد مطالعه:
میانگین عیار آنتی بادی در آزمایش الایزا، بر علیه رئوویروس 8 هفته پس از واکسیناسیون و سن 42 هفتگی در پنج فارم مختلف با استفاده از آزمون آنالیز t جفت نمونه‌ای مورد مقایسه قرار گرفت، که داده‌های میانگین، خطای استاندارد، انحراف معیار و سطح معنی‌داری در جدول 3-7 بیان گردیده است.
جدول (3- 7): مقایسه نتایج حاصل از عیار‌آنتی‌بادی برعلیه رئوویروس 8 هفته پس از واکسیناسیون و 42 هفتگی در فارم‌های مورد مطالعه
زمان
میانگین ± خطای استاندارد
Mean ± SE
ضریب همبستگی
سطح معنی داری آزمونANOVA
Sig (P Value)
8 هفته پس از واکیسناسیون
236/579±64/24551
481/0
001/0
42 هفتگی
876/447±20/18642
براساس نتایج حاصل از آزمون T جفت نمونه‌ای در سطح اطمینان 95 درصد بین هفته 8 پس از واکسیناسیون و 42 هفتگی اختلاف بسیار معنی‌داری وجود دارد (p<0.01) (p=0.001). همچنین نتایج حاصله نشان دهنده کاهش تیتر آنتی بادی در سن 42 هفتگی نسب به هفته 8 پس از واکسیناسیون در فارم های مورد مطالعه می باشد.
(نمودار3- 7): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس هفته 8 پس از واکسیناسیون و 42 هفتگی در فارم‌های مورد مطالعه
فصل چهارم: بحث و نتیجه گیری
آرتریت رئوویرسی از عوامل بسیار مهم در عملکرد نامناسب گله‌های گوشتی و مادر گوشتی می‌باشد که در گله‌های گوشتی موجب کاهش ورن بدن، افزایش ضریب تبدیل غذایی، افزایش تلفات و افزایش موارد حذفی در لاشه ها می گردد (Magee et al., 1993; Malkinson et al., 1981; Margolin, 1983). در گله‌های مادر نیز اولین خط دفاعی در برابر عفونت‌های اولیه ناشی از رئوویروس، ایمنی مادری می باشد (Meanger et al., 1997). در گله‌های مادر پارگی تاندون گاسترونمیوس بویژه در خروسهای این گله‌ها در سنین 12 تا 16 هفتگی معمولاً ناشی از عفونت‌های رئوویروسی می‌باشد (De Gussem et al., 2010; Dhillon et al., 1986). بدلیل حساسیت ماکیان در یکروزگی نسبت به سویه‌های بیماریزای رئوویروس حساس می‌باشند و با افزایش سن میزان مقاومت نیز افزایش می‌یابد، فلذا حصول تیتر حفاظتی مناسب در مقابل بیماری در گله‌های مادر علاوه بر حفاظت در گله‌های مادر با انتقال آن به نتاج این پرندگان دارای ارزش اقتصادی بسیار مهمی می باشد. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تیتر حاصل از واکسن Tri-Reo در گله‌های مادر گوشتی پس از دو نوبت تجویز واکسن و بررسی ماندگاری تیتر حاصله در طی دوره تولید بود.
نتایج مطالعه پیشین توسط زرع‌کاری و همکاران بر روی تاثیر دفعات واکسیناسیون بر علیه رئوویروس بر روی عیار آنتی‌بادی ایجاد شده در گله‌های مادر گئشتی نشان داد که تجویز دو مرحله واکسن کشته نشان داد که پس از مرحله اول واکسن تیتر آنتی بادی از 2091 به 6212 افزایش یافت و سه هفته پس از نوبت دوم واکسیناسیون نیز تیتر آنتی‌بادی به 16164 افزایش پیدا کرد همچنین نتایج مقایسه آماری با استفاده از آزمون آماری جفت نمونه‌ای نیز نشان داد که افزایش تیتر آنتی‌بادی بصورت معنی‌داری افزایش پیدا کرده است (زرع کاری، ع، و همکاران 1385).
نتایج حسینی، ر، و همکاران (1388)، نیز نشان داد که میزان تیتر آنتی‌بادی متعاقب استفاده از دو نوبت واکسن بر علیه رئوویروس موجب افزایش معنی‌دار تیتر آنتی‌بادی در مقایسه با گروههای غیرواکسینه و گروه واکسینه شده در یک نوبت می‌باشد (حسینی، ر.، و همکاران 1388)، همچنینن ذکر نمودند که افزایش تیتر آنتی‌بادی در اثر تزریق مجدد واکسن رئوویروس در حفاظت پرندگان در برابر بیماری موثرتر بوده و در حفاظت از نتاج این پرندگان در برابر عوارض حاصل از رئوویروس نیز بسیار موثر می باشد.
مطالعه پژوهشگران در گله‌های مادر متعاقب واکسیناسیون با سویه S1133 زنده نشان داد که در جوجه‌های حاصل از این گله‌های مادر در سن 3 تا 7 هفتگی حفاظت مناسبی را ایجاد می نماید (Rau et al., 1980). نتایج مطالعه haffer بر روی ایمن سازی جوجه‌های باسن 6 روزگی با استفاده از سویه موتانت در برابر رئوویروس نشان داد که این سویه علاوه بر ایجاد حفاظت مناسب در جوجه‌ها از بروز عفونت نیز پیگیری می نماید و علاوه از آن با واکسیناسیون برعیه بیماری برونشیت عفونی و نیوکاسل نیز تداخل نمی نماید (Haffer, 1984).
نتایج پژوهشگران در گله‌های مادر گوشتی متعاقب واکسیناسیون تجربی با واکسن زنده در سن 15 هفتگی نشان داده که در دو گله از 3 گله واکسینه شده در سن 24 هفتگی در آزمایش رسوب در ژل آگار مثبت بودند و تنها یک گله ایمن نشده بود که آن گله نیز در سن 30 هفتگی در اثر آلودگی با سویه فیلدی مبتلا شد و در آزمایش رسوب در ژل آگار مثبت گردید. نتاج حاصل از دو گله‌ای که بصورت موفقیت آمیزی واکسینه شده بودند علائم تنوسینوویت و آرتریت رئوویروسی را نشان نداند و درصد کل حذفی آنها در حدود 99/0 درصد بود این در حالی است که در نتاج گله آلوده شده بصورت طبیعی، علائم تنوسینوویت و آریتریت رئوویروسی مشاهده گردد و درصد حذفی نیز 64/3 بوده است (Van Der Heide et al., 1980).

Share