رشته حقوق

آیات قرآن

دانلود پایان نامه

4-5-1-2- رؤیت در قرآن
آیاتی که در قرآن مربوط به نفی رؤیت است:
«لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ یُدْرِکُ الْأَبْصارَ وَ هُوَ اللَّطیفُ الْخَبیرُ».
«وَ لَمَّا جاءَ مُوسى‏ لِمیقاتِنا وَ کَلَّمَهُ رَبُّهُ قالَ رَبِّ أَرِنی‏ أَنْظُرْ إِلَیْکَ قالَ لَنْ تَرانی‏ وَ لکِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَکانَهُ فَسَوْفَ تَرانی‏».
«فَقَدْ سَأَلُوا مُوسى‏ أَکْبَرَ مِنْ ذلِکَ فَقالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَهً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَهُ بِظُلْمِهِمْ».
کسانی که در رؤیت باری تعالی به این آیات تمسک جستهاند برای خود دلایلی میآورند از دلایل آنان این است که «دیده شدن بچشم از لوازم اجسام و اعراض است و خداوند مجرد میباشد و دیدن مجرد ممکن نیست و دیگر آنکه شرط رؤیت مواجهه (در جهت بودن) و مقابله (روبرو بودن) است یا آنچه در حکم مواجهه و نازل منزله آن است مانند دیدن در آینه و خداوند در جهت و سمت و مکان نیست».
آیاتی که در قرآن اشاره به دیدار و ملاقات با خداوند دارند:
«… وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّکُمْ مُلاقُوهُ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ».
«تَحِیَّتُهُمْ یَوْمَ یَلْقَوْنَهُ سَلامٌ وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً کَریماً».
فخر رازی در تفسیرش در اینجا بیان جالب دیگری دارد که با آنچه گفتیم قابل جمع است. او می گوید: «انسان در این دنیا به خاطر غرق شدن در امور مادی و تلاش معاش غالباً از خدا غافل می شود، ولی در قیامت که همه شواغل فکری بر طرف میگردد انسان با تمام وجودش متوجّه پروردگار عالم میشود و این است معنی لقاءالله».
«أُولَئِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا بِآیَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِیمُ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَهِ وَزْنًا».
«قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ».
این آیات همگی در ظاهر به دیدار رو در رو با خداوند اشاره دارند. کسانی چون اشاعره در مورد دیدار خداوند به این آیات اشاره میکنند و معتقدند که دیدار خداوند به صورت رو در رو است و با چشم سر صورت میگیرد.
در ادامه دیدگاههای متکلّمان بیان میشود و در نهایت اشعار جامی در این رابطه مورد بررسی قرار میگیرد.
4-5-1-3- اشاعره
اشاعره بر این باورند که رؤیت حق تعالی به دیده ظاهر ممکن است و این موضوع را با دلایل عقلی و نقلی اثبات می کنند و آیات قرآنیای را مانند:
«وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاضِرَهٌ إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ»،
« إِنَّ الَّذینَ یَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَیْمانِهِمْ ثَمَناً قَلیلاً أُولئِکَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِی الْآخِرَهِ وَ لا یُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا یَنْظُرُ إِلَیْهِمْ یَوْمَ الْقِیامَهِ وَ لا یُزَکِّیهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ» مطمح نظر قرار میدهند.
اشعریان با تفاسیر خاصی که از این آیات میکنند، بر امکان رؤیت خدا در قیامت اصرار ورزیدهاند.
« از دلایلی که اشاعره در باب رؤیت حق به کار میبرند این است که آنان معتقدند که هرچه موجود است قابلیت دیدن دارد و در این مسأله فرقی میان خلق و خدا نیست؛ زیرا هر دو وجود دارند و میگویند آنچه نادیدنی است، معدوم است. که البته این دیدگاه آنان از سوی صاحبنظران مورد نقد قرار گرفته و در مقام انکار این عقیده برآمدهاند».
4-5-1-4- معتزله
معتزله دیدن خدای را به چشم محال می دانستند و میگفتند که خداوند خویش را نمی بیند و کسی او را نیز نتواند دید و در این باره اختلاف کردند که آیا خداوند دیگران را می بیند یا نه؟ گروهی آن را روا داشته و دسته ای آن را ناروا شمردند.
آیۀ معروفی که معتزله به آن متمسک میشدند:« لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ» است.

مطلب مشابه :  کنوانسیون ساختاری ملل متحد

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید