معتبر ندانستن پیامها دو پیامد را به همراه دارد: اول این که مخاطب درصدد نقض آن پیام و اخبار برمیآید و در ثانی با استدلالهای مختلف از آن پیامها در تصمیمگیری خود استفاده نخواهند کرد که این عدم استفاده به معنای بیتأثیری پیام خواهد بود (میلر 1386 : 59).
اعتبار منبع دو کارکرد مهم به همراه دارد:
الف: کارکرد انتخاب رسانه و پیام: یکی از مهمترین عوامل انتخاب شبکه (یا رسانه) و پیام (خبر) اعتبار است. علت آن هم این است که مخاطب زمان و یا توان لازم برای ارزیابی یک یک خبرها را نخواهد داشت، بنابراین سعی میکند منبع خبری معتبر و موثق را که در میان شبکههای مختلف پیدا کند و از آن برای استفاده روزانه بهره ببرد و از منابع کم اعتبار فقط در مواقع ضرروی یا مطالب کم اهمیت استفاده کند.
ب: کارکرد پذیرش پیام: اعتبار منبع در جذب خبر و پذیرش پیام سبب میشود که مخاطب باورپذیری بیشتر و سریعتری نسبت به خبرهایی که از منابع نامعتبر منعکس میشود داشته باشد و آن خبرها را بدون واکاوی قبول میکند، درصورتی که اخبار و اطلاعات منابع کم اعتبار مورد واکاوی و پرسش قرار میگیرد (ادیب هاشمی، 1373 : 65).
الکس اول استین، پژوهشگر آمریکایی، در بررسی ابعاد مختلف اعتبار رسانههای جمعی مینویسد: «اغلب تحقیقات در مورد تأثیرات منبع، ناشی از ارتباطات میان فردی بوده است تا موقعیت‌های ارتباط جمعی» در اکثر پژوهش ها «قابلیت اعتماد» به عنوان مهمترین عامل در اعتبار منبع شناخته شده است.
در روانشناسی اجتماعی پیامها از سه جنبه مورد مطالعه قرار گرفتهاند:
1) منبع پیام 2) محتوای پیام 3) گیرنده پیام
منبع پیام به عنوان یکی از عوامل مهم تغییر نگرش مطرح است که از سه جنبه مورد ارزیابی قرار
میگیرد:
قدرت منبع: به هر میزان که بر قدرت منبع پیام افزوده میشود تأثیر بیشتر بر گرایشها و باورهای گیرندگان پیام خواهد گذاشت.
جذابیت منبع پیام: داشتن محبوبیت و سابقه خوب در افزایش اعتبار منبع از دیدگاه دریافتکنندگان پیام تأثیر دارد.
تخصص منبع: تخصص منبع پیام نیز از جمله عوامل بسیار موثر در پذیرش(شدت و ضعف) پیام و در نهایت اعتبار بخشیدن به منبع پیام است.
هاولند و همکارانش دو جزء اصلی اعتبار منبع را موثق بودن و تخصص ذکر کردهاند. برخی نیز معتقدند که حوزه جغرافیایی اخبار، یکی از عوامل تعیین کننده در اعتماد مخاطبان نسبت به رسانهای است که خبر را منتشر میکند (ادیب هاشمی، 1373: 64).
وایت هر چهار عامل غالب در اعتبار منبع را شناسایی کرده است که عبارتند از:
اعتمادپذیری، تخصص یا صلاحیت، پویایی، عینیت. (سورینی، 248)
بطور کلی اعتمادسازی در اخبار بسیار مهم است و اعتماد و بیاعتمادی دو وجه یک مطلب هستند. کلهر و عبدی در تحقیقی که در سال 1371 روی میزان اعتماد به بخش خبری رسانهها انجام دادند، عوامل بیاعتمادی به رسانهها را در سه دسته طبقهبندی کردند:
بیصداقتی، جهتگیری، عدم جاذبه.
1- بی صداقتی:
رسانهها عمداً یا سهواً با هدف دستیابی به اهداف خاصی ممکن است اقدام به تغییر بعضی خبرها کنند. تناقضگویی، مبالغه و اغراق، تحریف خبر، سانسور از جمله مواردی است که سبب از بین رفتن صداقت در ارائه اخبار به خواننده میشود.
2- جهت گیری:
به مفهوم عدم بی طرفی در ارائه اخبار است که معمولاً به 2 دلیل اتفاق میافتد
الف – دولتی بودن خبر: کنترل دولت روی بخشهای مختلف خبری به نحوی که رسانهها تنها سخنگوی دولت باشند.
ب – خطی بودن رسانه: که عمدتاً به دلیل وابستگی رسانهها به یک گروه و یا حزب خاص اتفاق میافتد که نتیجه آن دستچین شدن اخبار و اطلاعات به نفع گروه خاصی است.
3- عدم جاذبه در ارائه اخبار:

                                                    .