رشته حقوق

مجتمع های مسکونی

دانلود پایان نامه

* زمین بازی کودکان 9 تا 12 سال : کودکان در این سن مستقل تر شده و فضایی وسیع تر با حصار کمتر نیاز دارند. زمینهای ورزشی از آسفالت با خط کشی متعدد برای بازی و نرمش و میز پینگ پنگ که با توری فلزی 3 متری احاطه شده باشد ساخته می شود. ابعاد زمین باید حداقل 12 در20 متر باشد همراه با مانع برای پرش، حرکات تعادلی، بالا رفتن و دویدن و خزیدن. برای کودکان بالای 12 سال، زمینهای ماجراجویی مشترک با کوچکترها و مکانی برای فعالیتهای اجتماعی، فرهنگی به وسعت 150 متر مربع برای شب و روز و فضای ورزشی برای هر نفر 20 متر مربع درنظر گرفته می شود.
2-3-5-2-عرصه های مناسب سالمندان:
“برتون” و “میچل” به انتشار نوشته ای ضروری در ارتباط با نیازهای طراحی برای افراد مسن یا ناتوان مبادرت کرده اند. آنها بر نیرو و بنیه ی کمتر افراد مسن و در نتیجه ی آن کم تحرک تر شدن این افراد تاکید می کنند. علاوه بر این ممکن است قدرت بینایی، شنوایی و حافظه ی آنها ضعیف تر شده و از بی اختیاری رنج ببرند. “برتون” و “میچل” معتقدند خیابان های محلی برای افراد مسنی که خواهان حفظ میزانی از استقلال و حس خود ارزشی خویش هستند اهمیت ویژه ای دارند. خیابان های مطلوب فرصت های بسیار مهمی را برای محقق ساختن نیازهای اجتماعی و فیزیکی نظیر دیدن افراد، گپ زنی، تمرین های بدنی و دسترسی داشتن به امکانات فراهم می آورند. این خیابان ها همچنین به افراد اجازه می دهد تا لذت بودن در هوای پاک و زیر نور آفتاب و تجربه ی طبیعت و فصول در حال تغییر را حس کنند.
تحقیق این دونشان می دهد که افراد مسن در استفاده از خیابان همواره هدفمند نیستند. بسیاری از سفرها به مغازه ها ، اداره های پست ، مطب دکتر و یا کلیسا انجام می گیرد حال آنکه عده ی کثیری از مردم نیز از خیابان برای ملاقات دوستان یا اعضای فامیل استفاده می کنند. طراحی یا سازماندهی ضعیف خیابان در برخی نقاط باعث می شود تا ساکنین مسن در منازل خویش گرفتار شوند علی الخصوص اگر در محیط بیرون یا پیرامون احساس اضطراب ، ترس ، خستگی ، سردرگمی ، شرمساری و یا تنهایی به آنها دست بدهد.
3-3-6-جمع بندی
2-3-6-1- نقش عرصه‎های گروهی و زندگی جمعی در پایداری اجتماعی مجتمع های مسکونی
عرصه‎های گروهی و زندگی جمعی، پیوندی ناگسستنی با یکدیگر دارند، پیوندی که ریشه در مفهوم نظری و تجلی عملی آن‎ها دارد. زندگی جمعی فرصتی جهت رها شدن از تنش‎های زندگی روزمره، گذراندن اوقات فراغت، تعاملات اجتماعی و گردهمایی افراد و گروه‎های مختلف و بستری برای حضور، آزادی بیان و ابراز آن‎ها در فضاست. «زندگی جمعی در فضاهای عمومی در گرو ترویج تعاملات اجتماعی، جذب افراد و گروه‎های مختلف، امنیت اجتماعی و در نتیجه ترغیب به افزایش تحمل گروه‎های مختلف در فضا، جامعه پذیری بیشتر و ایجاد فضایی فعال و سرزنده است. اجتماع پذیری در فضاهای عمومی بر پایه نیاز مردم به حس تعلق اجتماعی و تعامل با یکدیگر قرار دارد. و این امر در یک فضای اجتماعی حمایت کننده در کنار آسایش فیزیولوژیکی، ادعای قلمرو، حس مالکیت و دریافت عدالت در فضا میسر خواهد بود. تعامل اجتماعی و برقراری ارتباط، می‎تواند یک موضوع فیزیکی، یک نگاه، یک مکالمه و ارتباط بین افراد باشد که خود مستلزم تعریف رویدادها و فعالیت‎های متناسب و در نتیجه نقش پذیری مردم در فضا و عضویت آن‎ها در گروه‎ها و شبکه‎های اجتماعی است.« (دانشپور و چرخچیان 1386, 22) از سوی دیگر زندگی جمعی متاثر از نیروها و عوامل دیگری چون:
ویژگی‎های جغرافیایی بستر فضای عمومی (اقلیم و …)
مشخصات کالبدی و فعالیتی فضای عمومی
ابعاد اقتصادی
سلامت اجتماعی
ویژگی‎های فرهنگی-اجتماعی جامعه
ابعاد سیاسی
الگوی گذراندن اوقات فراغت (Car, و غیره 1992) (به نقل از: دانشپور و چرخچیان 1386, 23)
مطالعات نظری گسترده‎ای در این حوزه صورت گرفته است. در میان اندیشمندان علوم رفتاری که به موضوعات شهری توجه کرده‎اند، ایموس راپاپورت (1969) چهره شاخصی است که با طرح موضوع کنش متقابل انسان و محیط زمینه مباحث جدیدی را در برنامه‎ریزی و طراحی شهری گشوده است. از نظر وی، هر محیط گروهی و اجتماع محلی مجموعه‎ای از ارتباطات متقابل میان عناصر محیطی و مردم است، ارتباطی که از الگوهای معینی پیروی می‎کنند و به این اعتبار معمولاً قابل پیش بینی و سازماندهی‎اند. اینچنین است که نقش عرصه‎های گروهی و زندگی جمعی در پایداری اجتماعی محله متجلی می‎شود. راپاپورت دو ویژگی بر این گونه محیط‎ها قائل می‎شود:
«1 – تعداد محیط‎ها: هر محیط گروهی و اجتماع محلی مجموعه‎ای از محیط‎های فیزیکی، اجتماعی، فرهنگی و … است.
2- پیوند میان تغییرات محیط فیزیکی با دیگر محیط: با کسب چنین شناختی، در گام بعدی، راپاپورت لزوم آگاهی از چگونگی کنش متقابل انسان و محیط رابه هنگام سازمان دهی هر گونه محیط گروهی و اجتماع محلی متذکر می‎شود و برای سهولت چنین مطالعه‎ای بافت محیط گروهی و اجتماع محلی را به اجزای ساختاری اش تجزیه کرده و آنها را در قالب چهار سازمان طبقه بندی و معرفی می‎کند:
سازمان فضایی محیط: به اعتقاد او روابط متقابل در محیط‎های فیزیکی، در وهله اول فضایی‎اند، زیرا اصولاً مردم و اشیا از طریق جدایی توسط فضا (یا در فضا) با یکدیگر ارتباط دارند. وی تحت عنوان سازمان فضایی، انواع فواصل، بستگی‎ها و جدائی‎ها میان مردم و مردم، مردم و اشیا، و اشیا و اشیا را گرد می‎آورد (مانند قلمرو خصوصی و عمومی) و آگاهی از آن را عنصر کلیدی بررسی محیط‎های شهری می‎داند؛
سازمان مفهومی محیط: که با مفاهیمی که از طریق فرم ها، جنس‎ها و اجزای کالبدی محیط درک می‎شوند ارتباط دارد. در اینجا تأثیرات نشانه ها، رنگ ها، دورنماها، مصالح و … مورد توجه قرار می‎گیرند؛
سازمان زمانی محیط: به معنی شدت و ریتم فعالیت‎های انسانی و سازگاری یا عدم سازگاری آنها با یکدیگر است. به اعتقاد راپاپورت، مردم همان طور که از نظر فضایی از یکدیگر جدا هستند، از نظر زمانی هم می‎توانند مجزا باشند.
سازمان ارتباطی محیط: شامل ارتباط محیط و مردم و ارتباط مردم و مردم در محیط است. از نظر راپاپورت در محیط‎های شهری، این سازمان از دو راه قابل درک است: پیوستگی با سیستم‎های جابه جایی و ابزارهای ارتباطی (مثل تابلوها…) و همچنین روابط انسانی رو در رو …» (Stilwell, 2000, 18: 2, 205 – 217)
دستاوردهای پژوهش نشان‎دهنده آن است که برای طراحی محله پایدار، بایستی نسبت به توسعه عرصه‎های گروهی در مجتمع‎های مسکونی اهتمام کرد، توسعه‎ای که نیازمند به توجه به نقش پایداری اجتماعی در طراحی محله پایدار است.
جدول : الگوی توسعه عرصه‎های گروهی در مجتمع‎های مسکونی بر اساس توسعه پایداری اجتماعی
اصول طراحانه
اهداف کلان
اهداف خرد

مطلب مشابه :  دانلود تحقیق در مورد حقوق بین‌الملل

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید