رشته حقوق

درمان نگهدارنده

دانلود پایان نامه

1-2-9-5- ریتوکسی ماب
بیماران دچار ITP شدید و یا علائم خونریزی، می‌بایست در بیمارستان بستری شده و درمانهای ترکیبی شامل گلوکوکورتیکوئید با دوز بالا همراه با IVIgG یا anti Rho (D) و در صورت نیاز داروهای دیگر سرکوبگر ایمنی دریافت کنند. رتیوکسی ماب نوعی آنتی‌بادی علیه CD20 (سلول B) ، در درمان ITP مقاوم به درمان مؤثر بوده است.
1-2-9-6- اسپلنکتومی
اسپلنکتومی در درمان بیمارانی که پس از کاهش دوز گلوکوکورتیکوئید دچار عود می‌شوند به کار می‌رود. اسپلنکتومی همچنان یک گزینه ی درمانی مهم محسوب می‌شود با این وجود به نظر می‌رسد با گذشت زمان عده ی بیشتری از بیماران نسبت به آنچه پیش از این تصور می‌شده به سمت مرحله ی خاموشی می‌روند. پیش از اسپلنکتومی، واکسیناسیون علیه ارگانیسم‌های کپسولدار (پنوموکک و نیز مننگوکک و هموفیلوس آنفلوانزا بسته به سن بیمار و احتمال تماس) توصیه می‌شود.
1-2-9-7- آگونیست گیرنده TPO
این رویکرد درمانی از این یافته منشأ می‌گیرد که در بسیاری از بیماران سطح TPO بالا نیست و در تمام آنان تخریب پلاکتی بالا نیست. از این دسته 2 دارو به نام‌های romiplastim (زیر جلدی) و یکی به نام eltrombapag (به صورت خوراکی) تجویز می‌شود که در بسیاری از بیماران مقاوم به درمان منجر به ایجاد پاسخ درمانی شده‌اند.
1-2-10- پردنیزولون
در بزرگسالان برای چندین دهه، اقدام استاندارد شروع درمان با پردنیزولون خوراکی mg/kg 1 در روز به صورت تک دوز بوده است. بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ITP به دو هفته درمان با پردنیزولون پاسخ می‌دهد که حداکثر پاسخ دهی طی هفته اول حادث می‌شود. طول مدت درمان اولیه با پردنیزولون بر اساس پاسخ شمارش پلاکتی تعیین می‌شود. چنانچه شمارش پلاکتی واضحاً به سطح نرمال باز گردد، دوز پردنیزولون taper و سپس قطع می‌گردد. هیچ رژیم استانداردی برای taper کردن پردنیزولون وجود ندارد. بعضی هماتولوژیستها معتقدند که یک برنامه ی tapering بسیار آهسته، شانس پسرفت طولانی مدت را افزایش می‌دهد. بعضی دیگر بر این باورند که به منظور کاهش عوارض جانبی گلوکوکورتیکوئید و نیز مشخص کردن نیاز به درمان بیشتر بهتر است tapering با سرعت بیشتری انجام شود. Taper کردن و سپس قطع پردنیزولون طی 6-4 هفته پس از حصول شمارش پلاکتی نرمال، دوره‌ای منطقی به نظر می‌رسد. این برنامه دوره ی زمانی را که پسرفت خودبخودی نیز ممکن است اتفاق بیافتد، در برمی‌گیرد.
بیمارانی که دو هفته پس از مصرف پردنیزولون همچنان مبتلا به ترومبوسیتوپنی مداوم شدید و علامتدار باشند (شمارش پلاکتی کمتر از 10000) باید کاندید دریافت درمان اضافه شوند (additional treatment) بیماران مبتلا به خونریزی شدید ممکن است بلافاصله نیاز به درمان اضافی پیدا کنند.
بسیاری از بزرگسالانی که پاسخ اولیه به گلوکوکورتیکوئید نشان می‌دهند پس از tapering و قطع دارو، دچار عود ترومبوسیتوپنی می‌شوند که این مسأله آنها را نیازمند درمان بیشتر می‌کند. برای مثال در یک سری از بیماران، 39 درصد از کسانی که با پردنیزولون درمان شده بودند پسرفت کامل را نشان دادند در حالی که تنها نیمی از آنان پسرفت کامل و طولانی مدت بیش از 6 ماه پس از قطع درمان نگهدارنده را تجربه کردند.
اگر ترومبوسیتوپنی عود کند، تا زمان تصمیم گیری برای درمان قطعی می‌توان به صورت موقت مصرف پردنیزولون را از سر گرفت. بدلیل عواقب و عوارض شدید، درمان طولانی مدت با گلوکوکورتیکوئید مناسب نیست. بویژه در خانم‌ها و بیماران مسن، استئوپروز ناشی از گلوکوکورتیکوئید یکی از نگرانیهای مهم است. بطور کلی توصیه می‌شود بیمارانی که بیش از 3 ماه با پردنیزولون درمان می‌شوند به موازات مونیتورینگ چگالی مواد معدنی استخوانی، مکملهای حاوی ویتامین D و کلسیم دریافت کنند.
1-2-10-1- موارد استفاده
از پردنیزولون بعنوان درمان جایگزین در نارسایی بخش قشری غده آدرنال و نیز جهت درمان التهاب شدید و سرکوب سیستم ایمنی بویژه در بیماریهای خود ایمنی و روماتولوژیک و نیز پیوند اعضا، استفاده‌ می‌گردد و این دارو ضمن تحریک سنتز آنزیمهای مورد نیاز برای کاهش پاسخ التهابی باعث کاهش فعالیت سیستم لنفاوی و ایجاد لنفوپنی و کاهش غلظت ایمونوگلوبولین‌ها و عناصر کمپلمان و کاهش عبور کمپلمانهای ایمنی از غشای پایه می‌شود.
1-2-10-2- عوارض جانبی پردنیزولون
یکی از شایعترین زمینه‌های مسمومیت با گلوکوکورتیکوئید‌ها، مداخلات پزشکی (بیماریهای ایاتروژنیک) بویژه در بیماریهای التهابی مزمن است. گلوکوکورتیکوئیدها روی بسیاری از ارگانها و سیستمهای بدن اثرات جانبی سوء دارند. این عوارض جانبی از آنهایی که لزوماً جدی نیستند (مثلاً ظاهر کوشینگوئید) تا عوارضی که تهدید کننده ی حیات هستند (مثل عفونتها شدید) متغیر است. متأسفانه بسیاری از عوارض جانبی زودرس، بی‌علامت هستند (مثل استئوپوروز ستون مهره‌ها، مراحل اولیه کاتاراکت) در حالی که تظاهرات دیررس معمولاً به مراقبت و توجهات پزشکی نیاز پیدا می‌کنند(مثل کلاپس حاد ستون مهره‌ها)
عوارض جانبی ماژور مرتبط با درمان پردنیزولون شامل :
عوارض پوستی و بافت نرم : نازکی پوست و پورپورا، ظاهر کوشینگوئید، آلوپسی، آکنه، هیرسوتیسم، استریا، هیپرتریکوزیس، تأخیر در بهبود زخم.
عوارض چشمی : کاتاراکت ساب کپسولر خلفی، گلوکوم و یا افزایش فشار داخل چشمی، اگزوفتالموس.
عوارض کاردیوواسکولر : هیپرتانسیون، اختلالات لیپوپروتئین‌های سرم، اترواسکلروز زودرس، آریتمی، CHF، ادم
عوارض گاسترواینتستینال : گاستریت، اولسر پپتیک، پانکراتیت، استئاتوهپاتیت، پرفوراسیون احشاء، افزایش اشتها.
عوارض دستگاه تولید مثل و سیستم ادراری تناسلی آمنوره، ناباروری، تأخیر رشد داخل رحمی IUGR.
عوارض استخوانی : استئوپوروز، نکروز آواسکولار

مطلب مشابه :  اهمیت موقعیت استراتژیک لبنان در منطقه

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید